Home / รักโบราณ / ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด / ไปจวนตระกูลเมิ่ง (2)

Share

ไปจวนตระกูลเมิ่ง (2)

last update publish date: 2026-07-26 19:01:09

“เจ้าพูดจริงหรือ!” คำตอบของนาง ทำให้ผู้เป็นพี่ชายยิ้มกว้างอย่างไม่อาจควบคุม

“ข้าพูดจริง คร

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ (3)

    “คุณหนูสั่งให้ข้าพาคุณชายหวังหนีออกมาก่อน เพราะอาการบาดเจ็บของคุณชายหวังรุนแรงถึงภายใน หากไม่รีบรักษาเกรงว่าจะไม่ทันกาลขอรับ” จื่อซู่อธิบายต่อและมองไปยังหวังลู่เจ๋อที่ตอนนี้หย่งคังเล่อได้ให้เส้าหว่านโจวเป็นผู้ตรวจดูอาการของเขาแม้ว่าเส้าหว่านโจวจะไม่ได้เก่งกาจเทียบเท่าไป๋เสวี่ย แต่ก่อนที่ทุกคนในที่แห่งนี้จะได้พบไป๋เสวี่ย ย่อมต้องรู้ว่าเส้าหว่านโจวนั้นก็เป็นหนึ่งในอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในนามของผู้ใช้โอสถ อายุของเขาเพียงแค่สิบเก้า แต่ก็เป็นถึงผู้ใช้โอสถระดับจิตวิญญาณแล้ว“คุณหนูจำเป็นต้องรั้งอยู่ก่อน เพื่อเปิดทางให้ข้าพาคุณชายหวังหนีออกมาขอรับคุณชายใหญ่” จื่อซู่กล่าวต่อแม้สีหน้าจะเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงก็ไม่อาจกักเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ได้“เหตุใดเจ้าไม่รั้งอยู่แทนคุณหนูใหญ่!” จื่อจ้งถามบุตรชาย ไป๋เสวี่ยมีบุญคุณต่อพวกเขาเป็นอย่างมาก พวกเขาย่อมพร้อมสละชีวิตให้ไป๋เสวี่ยได้ แล้วเหตุใดบุตรชายของเขาถึงได้พาผู้อื่นหนีมาเช่นนี้ แทนที่จะปกป้องนายเหนือหัวของตนด้วยชีวิต“คำสั่งคุณหนูใหญ่ ข้าไม่อาจขัดขืน”“จื่อซู่!”“พอ...ข้าเข้าใจแล้ว” ไป๋ซานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสีย

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ (2)

    หวังลู่เจ๋อพยักหน้าลงอย่างจนใจ เพราะเป็นความจริงที่ในตอนนี้ถึงแม้ว่าจะให้อีกฝ่ายกลับไป ก็คงไปเป็นภาระแทนมากกว่า เขาก็ได้แต่หวังว่าไป๋เสวี่ยจะเอาชนะตัวประหลาดนั่นได้ และกลับออกมาอย่างปลอดภัยบุรุษทั้งสองช่วยกันพาร่างของตนออกมาจากถ้ำ ถ้ำที่เคยมืดมิดและลึกลับ ตอนนี้พลันเปลี่ยนเป็นถ้ำที่แสนจะธรรมดาไร้ซึ่งมิติอย่างคราแรกที่พวกเขาได้พบเห็นแม้ว่าหวังลู่เจ๋อและจื่อซู่จะไม่ใช่ผู้ใช้มิติ แต่พลังวิญญาณที่ผันเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ แน่นอนว่าผู้ฝึกตนคนใดย่อมต้องสัมผัสมันได้อย่างแน่นอน“ลู่เจ๋อ!”“ศิษย์พี่!” และเมื่อก้าวออกมาจากถ้ำ หวังลู่เจ๋อก็ได้เจอคนของตนที่อาจารย์สั่งให้ติดตามมาด้วย ซึ่งแท้จริงแล้วก็เป็นเหล่าศิษย์น้องในสำนักที่อยากออกหาประสบการณ์ทั้งสิ้นสำนักจันทรานั้นตั้งอยู่บนหุบเขาไผ่เงิน ซึ่งมีอักขระอยู่ล้อมรอบ การจะเข้าหรือออกย่อมเป็นไปได้ยาก นั่นทำให้ศิษย์ทุกคนเมื่อเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักแล้วจะไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากสำนักจันทราโดยเด็ดขาด หากไม่มีเหตุสำคัญหรือถึงวันที่ทางสำนักกำหนดให้ออกไปจากสำนักได้อย่างอิสระแต่จะมีเพียงศิษย์คนเดียวเท่านั้น ท

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ (1)

    ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น จื่อซู่แบกร่างของหวังลู่เจ๋อออกมาจากถ้ำอย่างทุลักทุเล สองข้างทางล้วนเต็มไปด้วยเลือดและเศษชิ้นเนื้อ แม้ไร้ซึ่งซากศพให้เห็น แต่ก็ยังมีกลิ่นอายแห่งความตายลอยตลบอบอวลอยู่ผู้เป็นองครักษ์ในตอนนี้เหลือพลังยุทธ์ในกายเพียงแค่เสี้ยวเดียวและบาดเจ็บอย่างหนัก ส่วนหวังลู่เจ๋อนั้นบาดเจ็บหนักทั้งภายนอกและภายใน จนแทบจะเดินด้วยขาของตนเองไม่ได้บุรุษทั้งสองไม่ได้พูดคุยสิ่งใดกัน เพราะยังคงเป็นห่วงสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยแน่นอนว่าพวกเขารู้ดีว่าที่ไป๋เสวี่ยไม่หนีมาด้วย นั่นเป็นเพราะว่าหากทั้งสามหนีมาพร้อมกันจนหมด เจ้าตัวประหลาดสีดำจะต้องติดตามมาด้วยทันที ไป๋เสวี่ยจึงต้องอยู่เพื่อรั้งมันเอาไว้ ยื้อเวลาให้พวกเขามีโอกาสหนีออกมาก่อนน่าเจ็บใจยิ่งนัก!“แค่ก ๆ” หวังลู่เจ๋อร้อนวูบที่กลางอก ก่อนจะกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ร่างกายของเขาตอนนี้เสียหายมาก ไม่เคยคาดคิดว่าตนจะมีวันนี้ได้หากพูดกันตามตรงแล้ว เขาถูกยกให้เป็นรุ่นเยาว์ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ อีกทั้งยังมีอาจารย์ที่ถือครองพลังระดับเทพขั้นสูง จึงไม่เคย

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ออกจากถ้ำ (3)

    “ข้าจะเอาถ้ำไปเพราะเหตุผลใด” ไป๋เสวี่ยขมวดคิ้วลงเล็กน้อย ก่อนที่นางจะส่งแหวนมิติที่จัดเก็บสมบัติเอาไว้จำนวนหนึ่งแก่เหวินหรงสองวง“อันใดรึ”“ข้าให้ท่าน” ภายในแหวนมิติมีสมบัติอยู่ไม่น้อย นางให้เพื่อขอบคุณเหวินหรงที่มาช่วยเหลือ อีกทั้งเขายังพานางเข้าไปเก็บสมบัติเหล่านี้มาจนครบถ้วน หากไม่แบ่งสิ่งที่ได้มาให้เขาเลยมันก็กระไรอยู่“ข้าพูดแล้ว สมบัติทั้งหมดยกให้เจ้า” เหวินหรงปฏิเสธเขาไม่ยอมรับแหวนมิติไปหากว่าตามความจริงแล้วที่แผ่นดินใหญ่มีของที่ล้ำค่ามากกว่านี้หลายเท่านัก ที่ไป๋เสวี่ยเก็บมายังเทียบไม่ได้กับสมบัติทั้งหมดที่เหวินหรงมีอยู่ภายในครอบครอง“ท่านรับไปเถิด ข้าอยากให้”“หากเจ้าอยากให้สิ่งของตอบแทนแก่ข้า เช่นนั้นข้าขอเป็นอย่างอื่นแทนได้หรือไม่”“ท่านอยากได้สิ่งใดหรือ” ไป๋เสวี่ยไม่ได้ตอบรับก่อนจะย้อนถามกลับไป พลางลอบมองเหวินหรงอย่างสำรวจอีกฝ่ายดูไม่ใช่คนโลภ แม้เขาจะเห็นแก่นชีวิตของสัตว์วิญญาณระดับเทพ เหวินหรงก็ไม่ได้แสดงอาการว่าอยากได้เลยแม้แต่น้อยแล้วสิ่งที่เขาต้องการจากนางจะเป็นสิ่งใดกัน“ข้าอยากได้ถุงหอมของเจ้า”

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ออกจากถ้ำ (2)

    เห็นหรือไม่ว่านางคิดแทนทุกคนอย่างรอบคอบ แล้วเหตุใดบุรุษตัวโตผู้นี้ จึงต้องใส่ร้ายนางด้วย“อืม เจ้าไม่โลภก็ไม่โลภ”“ท่านไม่เชื่อข้า”“...” เหวินหรงนิ่งไป เมื่อมองเห็นใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาของไป๋เสวี่ยกำลังง้ำงอไม่พอใจ และนี่ก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมา“ท่านยิ้มอันใดกัน” ไป๋เสวี่ยมองเหวินหรงอย่างไม่เข้าใจเพราะบุรุษผู้นี้ประหลาดยิ่งนัก คิดจะยิ้มก็ยิ้ม แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นมาเพียงแค่เสี้ยวลมหายใจ แต่ไป๋เสวี่ยก็สังเกตเห็นมันเข้าพอดี“ข้ายิ้มให้เจ้า” เมื่อถูกจับได้เหวินหรงก็ไม่คิดปฏิเสธ และยอมรับออกมาตรง ๆแค่ก!“สมบัติที่นี่ยกให้เจ้า ข้าจะไม่ยุ่ง” เหวินหรงพูดต่อ หาได้สนใจไป๋เสวี่ยที่เกิดอาการสำลักอากาศเพราะคำพูดของเขาไม่“ท่านแน่ใจว่าจะยกสมบัติให้ข้าทั้งหมดหรือ” และพอตั้งสติได้ไป๋เสวี่ยก็ถามกลับไปถ้ำแห่งนี้ดูลึกลับและโบราณไม่น้อยเลย คิดว่ามันคงอยู่มาหลายร้อยปีแล้ว ด้วยเหตุนี้สมบัติในถ้ำคงจะมีอยู่มากพอสมควร“แน่ใจ”“ก็ดี ลูกผู้ชายพูดแล้วห้ามคืนคำ!”“?” เหวินหรงไม่เข้าใจคำพูดขอ

  • ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด   ออกจากถ้ำ (1)

    ภายในถ้ำที่เคยสับสนวุ่นวายและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย บัดนี้ทุกอย่างพลันเงียบสงบ หลงเหลือไว้เพียงแค่ร่องรอยของคราบเลือด ที่ช่วยยืนยันว่าเคยมีการฆ่าล้างกันเกิดขึ้นในถ้ำแห่งนี้ตอนนี้ภายในถ้ำเหลือมนุษย์เพียงแค่สี่คนเท่านั้นนั่นก็คือไป๋เสวี่ย เหวินหรง และผู้ติดตามทั้งสองคนของเขา นามของพวกเขาก็คือจี่ฝูและจี่ซา ที่ตามมาเงียบ ๆ และไร้ตัวตนยิ่งนักถึงแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะสัมผัสถึงพลังและกลิ่นอายของคนทั้งคู่ไม่ได้ แต่เพราะนางมีประสาทการรับรู้ที่เฉียบคมมาก จึงรู้สึกได้ว่ามีคนติดตามมา พวกเขาไม่ได้เป็นอันตราย ก็เลยไม่ได้สนใจอะไรเหวินหรงที่สังเกตเห็นท่าทีของไป๋เสวี่ย จึงได้ถ่ายทอดคำสั่งขับไล่คนสนิททั้งสองให้ออกห่างกว่าเดิม เพื่อให้องครักษ์ของตนไม่ต้องมาอยู่รบกวนและทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดใจเพราะเหตุนี้จี่ฝูจี่ซาจึงได้จากไปทันที พวกเขาไม่อยากจะอยู่เป็นก้าง แค่ก ไม่อยากจะอยู่รบกวนนายน้อยทั้งสองนั้นติดตามเหวินหรงมานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนายของตนยอมอยู่ใกล้ชิดกับสตรี อีกทั้งดูท่าแล้วนายเหนือหัวของพวกตนนั้นคงจะพึงพอใจสตรีที่อยู่ข้างกายไม่น้อยเลย แม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status