All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 21 - Chapter 30

ยามเช้ามาเยือน คนตัวเล็กออกมาจากมิติจิตพร้อมด้วยไป๋ทู่ นางชำระล้างร่างกายด้วยน้ำวารีพิสุทธิ์ ทำให้ตอนนี้ไป๋เสวี่ยรู้สึกมีพละกำลังยิ่งขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้นอนเลยก็ตาม ผิวพรรณของนางดูผุดผ่อง ใบหน้าที่ดูเยาว์วัยอยู่แล้ว ยิ่งดูเยาว์วัยมากกว่าเดิม จนนางเผลอคิดว่าตนเด็กกว่าหลานทั้งสองเลยด้วยซ้ำให้ตายสิแล้วเมื่อใดนางจะโตกัน!ตำรามากมายมีอยู่ในถ้ำเป็นหมื่น ๆ เล่ม มีแม้กระทั่งตำราฝึกใช้อักขระและตำราฝึกใช้มิติ แต่เพราะนางไม่มีธาตุแสงและธาตุเงา ตำราเหล่านั้นจึงไร้ประโยชน์ที่เป็นประโยชน์สำหรับนางที่สุดก็คือตำราฝึกใช้โอสถ นางจมอยู่กับตำราเล่มเก่าทั้งคืน และก่อนจะออกมาจากที่แห่งนั้น ก็ได้ทดลองหลอมโอสถดู ซึ่งนางก็ทำสำเร็จตอนนี้ไป๋เสวี่ยจึงขึ้นมาเป็นผู้ใช้โอสถระดับสูงขั้นสูงแล้ว อีกไม่นานก็คงเลื่อนขึ้นมาเป็นระดับจิตวิญญาณถ้าหากไป๋หลิงรู้เรื่องนี้เข้า คงจะดีใจจนเสียสติอีกครั้งเป็นแน่ เพราะนางฟื้นมาแค่เดือนเดียวแต่ระดับของนางกลับสูงกว่าท่านปู่ที่ฝึกฝนมานานนับร้อยปี“ท่านอาตื่นแล้วใช่หรือไม่ขอรับ!”“ท่านอา ท่านแม่ให้มาตามท่านไปกินข้าว!”เสียงเล็ก ๆ ของสองแฝดตัวแสบดังขึ้นมา และเมื่อไป๋เสวี่ยเดินออกมาจา

ไป๋เสวี่ยเดินทางมาที่โรงประมูลพยัคฆ์ดำ ที่ตั้งอยู่ในเมืองเวหากับไป๋ซาน ใบหน้าของทั้งสองคนถูกคลุมทับด้วยผ้าฝ้ายสีดำราคาถูก หากมองผ่าน ๆ ก็คงจะคิดว่าสองคนนี้เป็นเพียงแค่คนชนชั้นล่างหรือคนชนชั้นต่ำเท่านั้นโรงประมูลพยัคฆ์ดำ ถือเป็นหนึ่งในขุมอำนาจของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ มองดูเพียงแค่องครักษ์ที่ยืนเฝ้าด้านหน้าโรงประมูล ก็มีระดับพลังถึงขั้นจิตวิญญาณแล้ว ยังไม่นับรวมถึงตัวโรงประมูลที่ถูกปกป้องด้วยอักขระระดับเซียนอีกด้วย“พวกชนชั้นต่ำไปให้พ้นหน้าข้า!”ยังไม่ทันที่ไป๋เสวี่ยและไป๋ซานจะก้าวเท้าไปในทิศทางใด องครักษ์ผู้หนึ่งที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่หน้าโรงประมูลก็ขับไล่เสียงดังเสียงตะโกนที่ดังลั่น ทำให้ผู้คนหันมามองสองพี่น้องด้วยแววตาดูถูกดูแคลน องครักษ์ผู้นั้นเห็นเช่นนี้ก็ยกยิ้มอย่างสะใจ เห็นได้ชัดว่าเขานั้นตั้งใจหาเรื่องกลั่นแกล้งไป๋เสวี่ยและพี่ชายให้อับอายเท่านั้นไป๋เสวี่ยโกรธจนอยากจะสังหารคนตรงหน้าทิ้งเสีย นี่พี่ชายของนาง อีกฝ่ายมีสิทธิ์อันใดมาดูหมิ่น‘ไป๋เตี๋ย’‘เจ้าค่ะ นายหญิง’‘ทิ้งกลิ่นอายของเจ้าไว้ที่ตัวคนผู้นี้ คืนนี้ข้าจะไปจัดการสั่งสอนเขาด้วยตัวของข้าเอง’‘ไป๋เตี๋ยลงมือได้ หากนายหญิง

“นางก็คือเสวี่ยเอ๋อร์” ไป๋ซานพยักหน้า และหันมามองไป๋เสวี่ยในเชิงบอกให้นางปลดผ้าปิดหน้าลง เด็กหญิงเองก็ไม่ได้คิดอันใดมาก เพราะบุรุษตรงหน้าดูจะรู้จักกับครอบครัวของนางเป็นอย่างดี หากไม่ไว้ใจ ผู้เฒ่าไป๋หลิงคงไม่ส่งนางกับพี่ชายมาที่นี่และเมื่อมือเล็กปลดผ้าคลุมหน้าออก ใบหน้างดงามไร้เดียงสาของเด็กน้อยก็ปรากฏออกมาให้เมิ่งหลานได้เห็นแต่นี่มัน...มองอย่างไรก็เป็นเพียงแค่เด็กมิใช่หรือ“จะเป็นไปได้อย่างไร นางเป็นเพียงแค่เด็ก”“เสวี่ยเอ๋อร์โดนอสรพิษเหมันต์กัดตอนอายุได้สิบปี แม้ว่าท่านปู่จะช่วยถอนพิษได้ทันเวลา แต่ไอเย็นก็แช่แข็งนางเอาไว้ ท่านปู่ต้องให้นางกินโอสถทุกวันเพื่อขับไอเย็น เป็นเวลาสิบปี ในที่สุดเสวี่ยเอ๋อร์ก็ฟื้นคืน นางเพิ่งฟื้นได้เพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น ร่างกายของนางจึงเป็นเช่นนี้” ไป๋ซานอธิบายไปตามตรง“เป็นเช่นนี้นี่เอง!” เมิ่งหลานเองก็เคยได้ยินเช่นกันว่าผู้ที่โดนไอเย็นของอสรพิษเหมันต์ร่างกายจะถูกแช่แข็งเอาไว้ และจะถูกพิษเล่นงานจนตาย หาได้ยากที่จะมีคนรอดชีวิต เพราะคนส่วนมากมักถอนพิษไม่ทันเวลา ที่สำคัญการขับไอเย็นออกจากร่างกายเป็นเรื่องที่ยากมาก การดูแลผู้ที่ถูกไอเย็นก็ยากยิ่งกว่า เพ

ไป๋เสวี่ยตอนนี้อยู่ในชุดสีดำสนิท สายตาจ้องมองไปยังชายร่างใหญ่ที่กำลังนั่งดื่มสุราเคล้านารีอยู่ในหอคณิกา และมันผู้นั้นก็คือองครักษ์ของโรงประมูลพยัคฆ์ดำนี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เสวี่ยได้มาที่หอคณิกาและได้รู้ว่าคณิกาคือสิ่งใด ผู้หญิงเหล่านี้เป็นคนชนชั้นต่ำ ไม่ใช่ว่าไร้พลังแต่พลังอยู่ในระดับต่ำและมีฐานะที่ยากจนมาก จนไม่สามารถปกป้องตัวเองได้สตรีเหล่านี้หากไม่ได้แต่งสามีดี ๆ ก็ต้องขายตัวเป็นทาส เป็นคนรับใช้ ไม่ก็ขายตัวเป็นคณิกา มีหลายคนเต็มใจ แต่ก็มีหลายคนเช่นกันที่ไม่ได้เต็มใจจะทำมันแต่พวกนางไม่มีทางเลือกนักไป๋เสวี่ยรู้สึกหดหู่ใจเพราะตอนนี้นางก็มีพลังอยู่ในระดับต่ำเช่นกันหากไร้ซึ่งครอบครัวคอยปกป้องอาจจะต้องมาอยู่ที่นี่ก็ได้ นึกไปถึงตอนนั้นที่ถูกนำไปประมูลในฐานะอาวุธสังหาร ไม่ว่าจะยุคสมัยใด ก็มักจะมีเรื่องแบบนี้เสมอ คนจนมักจะโดนกดขี่ข่มเหงจากผู้มีอำนาจและต่อให้ตายไปก็ไร้คนเหลียวแลหรือให้ความสำคัญนี่เป็นอีกครั้งที่ไป๋เสวี่ยรู้สึกอยากมีอำนาจ นางอยากจะเป็นฝ่ายกดหัวคนสารเลวพวกนี้ลงไปบ้าง‘นายหญิงโกรธหรือเจ้าคะ’‘ใช่’‘ไป๋เตี๋ยจะสังหารมันผู้นั้นให้’‘ไม่ต้อง ตัวข้าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ยังไม่เค

อีกฝ่ายร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ความเร็วของไป๋เสวี่ยแม้แต่ระดับศักดิ์สิทธิ์มาเองก็ไม่คิดว่าจะมองตามนางได้ทัน รู้ตัวอีกทีใบหน้าของชายชั่วผู้นั้นก็ถูกกรีดจนเละ โดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะป้องกันตัวเอง“เจ้า! ข้าจะฆ่าเจ้า! อาฮุ่น ฆ่าเด็กนี่ สังหารมันเสีย!” อดีตองครักษ์ของหอประมูลพยัคฆ์ดำร้องลั่นอย่างน่าสมเพช ใบหน้าของมันมีเลือดอาบจนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานที่มองไม่เห็นสีผิวเนื้อจริง ๆ แต่ก็ยังไม่วายตะโกนสั่งความองครักษ์ของหอคณิกาให้มาจัดการกับไป๋เสวี่ย“เจ้าเป็นใครกันแน่! พวกข้าเป็นคนของหอคณิกาเหมยฮวา อั่ก!” ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ไป๋เสวี่ยก็โยนกริชที่เต็มไปด้วยจิตสังหารใส่ผู้ที่กำลังอ้าปากพูด ก่อนที่กริชจะปักลงตรงกลางหัวใจของชายผู้นั้นอย่างแม่นยำ“ก็บอกแล้วอย่างไรว่าข้าเป็นเพียงแค่เด็กหลงทางเท่านั้น” ร่างเล็กเอ่ยตอบก่อนจะเรียกกริชกลับคืนแล้วองครักษ์ของหอคณิกาผู้นั้นก็ตายตกไปทันที ทั้ง ๆ ที่ดวงตายังเบิกกว้าง ไป๋เสวี่ยไม่มีความเห็นใจ คนชั่วเหล่านี้อยู่ไปก็มีแต่จะทำเลวกับผู้อื่นเพิ่มขึ้นไปอีก“เจ้า! นายท่านของพวกข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่!” เหลือคนชั่วอีกสามคนที่ยังสมบูรณ์ดี ไป๋เสวี่ยเองก็ไม่ได้สนใจคนพวกน