All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 41 - Chapter 50

“ไป๋หลงและหวังฟางตอนนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรข้าก็ไม่อาจจะรู้ได้ ส่วนตัวของข้าในตอนนั้นก็ถูกพิษของกล้วยไม้ดำ ทำให้ไม่สามารถทำสิ่งใดได้” สิ้นคำพูดของไป๋หลิง ทั้งเรือนพลันเงียบสงัดลง แม้แต่ไป๋ซานเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ ท่านปู่ถูกพิษหรือ?“ผ่านมายี่สิบปีแล้วพิษกล้วยไม้ดำก็ยังคงอยู่ในร่างกายของข้า เพราะเหตุนี้ข้าจึงไม่อาจจะเลื่อนระดับพลังได้ และเพราะเหตุนี้ตัวข้า...คงจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว”ไป๋เสวี่ยรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังแข็งทื่อ ลมหายใจที่เคยสงบพลันสะดุดลงอย่างไม่อาจจะห้ามปรามได้ คำพูดนี้ของไป๋หลิงหมายความว่าอย่างไร คงอยู่ได้อีกไม่นาน หมายถึงกำลังจะสิ้นลมเช่นนั้นหรือกำลังจะตายหรือ“ท่านพี่ ท่านกำลังพูดอันใด! ไม่จริงใช่หรือไม่เจ้าคะ!” ไป๋เหลียนผุดลุกขึ้นอย่างเสียกิริยา และมองหน้าของผู้เป็นพี่ชายอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก“หากข้าตายไป ฝากพวกเจ้าดูแลหลาน ๆ ของข้าด้วยเหลียนเอ๋อร์” และนี่ก็คือเหตุผลที่ไป๋หลิง ยอมติดต่อกับคนสกุลเมิ่งอีกครั้งไป๋เส

ไป๋เหลียนพูดขึ้นมาบ้าง นางยังคงจดจำน้ำเสียงที่เด็ดขาดและแน่วแน่ของผู้เป็นหลานสาวได้เป็นอย่างดีฮูหยินผู้เฒ่าเมิ่งเองก็เผลอมองเห็นไป๋เสวี่ยเป็นเพียงแค่เด็กเท่านั้นด้วยรูปร่างของนาง ลืมคิดไปว่าแท้จริงแล้วอีกฝ่ายนั้นไม่ใช่เด็กแต่เป็นสตรีผู้หนึ่ง“ใช่ขอรับท่านปู่ ท่านพูดเสมอว่าเสวี่ยเอ๋อร์เป็นอัจฉริยะ เรื่องนี้ท่านต้องเชื่อมั่นในตัวนาง” ไป๋ซานสำทับผู้เฒ่าไป๋เงียบงัน เขารู้ดีว่าไป๋เสวี่ยเป็นอัจฉริยะเพียงใด เพราะเพียงแค่ไม่ถึงสองเดือนที่นางฟื้นขึ้นมา นางก็สามารถเลื่อนระดับพลัง ขึ้นมาเป็นผู้ใช้โอสถระดับจิตวิญญาณขั้นสูงได้ อย่างที่คนธรรมดาไม่อาจจะทำได้เพียงแต่ว่าคราวนี้โอสถที่นางต้องการจะปรุง เป็นถึงโอสถเพิ่มอายุขัย มันไม่ใช่โอสถธรรมดาทั่ว ๆ ไป เพราะการปรุงโอสถชนิดนี้ ไป๋เสวี่ยจะต้องทนรับทัณฑ์อัสนีที่รุนแรงรู้เช่นนี้แล้วจะไม่ให้ไป๋หลิงกังวลใจได้อย่างไร “อาหลิง หากเจ้าอยากไปห้ามนาง แล้วเจ้ารู้หรือว่านางอยู่ที่ใด” เมิ่งเสียนถามหากไป๋เสวี่ยเข้าไปในป่าร้อยอสูรจริง ๆ ก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหานางให้พบในเวลาอันส

ครืน ๆและในตอนนั้นเองเสียงฟ้าก็ร้องดังระงมราวกับต้องการสั่งให้นางหยุดปรุงโอสถที่ฟื้นชะตาฟ้าดินแบบนี้ มีแสงแวววาวสาดส่องอยู่บนท้องนภา แม้จะอยู่ภายในมิติจิตก็ไม่สามารถรอดพ้นจากทัณฑ์อัสนีได้‘นายหญิง ท่านใกล้จะทำสำเร็จแล้วเจ้าค่ะ!’ไป๋เตี๋ยร้องบอกเจ้านายด้วยความตื่นเต้นระคนไม่อยากจะเชื่อว่าผู้เป็นนายของตน จะสามารถปรุงโอสถเพิ่มอายุขัยขึ้นมาได้ ทั้ง ๆ ที่ใช้เวลาฝึกฝนเพียงไม่นานเท่านั้น‘นายหญิงจะต้องทนรับให้ได้นะเจ้าคะ ข้าไม่สามารถรับทัณฑ์สายฟ้าแทนท่านได้’“เจ้าไม่ต้องรับแทนข้า ข้าพร้อมที่จะรับมันเอง”ไป๋เสวี่ยตอบกลับไป ร่างกายของนางชื้นไปด้วยเหงื่ออากาศภายในถ้ำกดต่ำลงจนหายใจแทบไม่ออก หม้อหลอมยาสั่นไหวคล้ายสามารถปริแตกได้ทุกเมื่อ และมีกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปจนทั่วทั้งบริเวณครืนเสียงขู่คำรามดังขึ้นมาจากบนท้องนภาอีกครั้ง แม้ไป๋เสวี่ยจะอยู่ภายในถ้ำและมองไม่เห็นท้องฟ้าด้านนอก แต่นางก็รับรู้ได้ถึงทัณฑ์อัสนีที่กำลังจะฟาดฟันลงมา“ข้าจะไม่ยอมตาย!”ไป๋เสวี่ยประกาศกร้าวเสีย

ในมิติจิตของไป๋เสวี่ยนั้นกว้างใหญ่ไพศาลมากเกินไป หากให้เดินก็คงเสียเวลาไม่น้อย และนางก็ไม่สามารถหายตัวไปในที่ที่อยากไปได้เหมือนอย่างโลกเวทมนตร์ในหนังเรื่องดังที่เคยเห็นผ่านตา ไป๋เสวี่ยจึงจำเป็นต้องพึ่งพาเสี่ยวหง เหยี่ยวเพลิงตัวน้อยของนางไม่นานนักคนตัวเล็กก็มาถึงที่หมาย สถานที่ที่ใช้ผนึกทวนอัสนีคำรามอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของมิติจิต ถ้าไป๋เตี๋ยไม่บอก นางคงไม่รู้มาก่อนว่าภายในมิติจิต มีสถานที่เช่นนี้ด้วย“ไป๋เตี๋ย ที่นี่...”‘ที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงศัสตราวุธต้องห้ามเท่านั้น แต่ยังมีตำราต้องห้ามและของต้องห้ามอย่างอื่นอีกเจ้าค่ะ’“ไม่คิดว่าจะมีมากถึงเพียงนี้”‘นายหญิง ของต้องห้ามพวกนี้มีความคิดเป็นของตัวเอง หากพวกมันไม่ยอมรับนายหญิง นายหญิงก็ไม่สามารถปลดผนึกเหล่านี้ได้เจ้าค่ะ พวกมันหยิ่งผยอง ถือดี ไม่ยอมให้ผู้ใดครอบครองได้ง่าย ๆ ถึงจะบอกว่าเป็นของต้องห้าม แต่พวกมันก็เลือกนายเองเช่นกัน’ ไป๋เตี๋ยอธิบายและในตอนนั้นไป๋เสวี่ยก็รับรู้ถึงพลังกดดันบางอย่างที่ส่งตรงมาหานาง นางตัดสินใจเดินตามพลังนั้นไป ก่อน

วันเวลาภายในมิติจิตผ่านไปเกือบเดือน ในที่สุดโลกภายนอกก็ครบกำหนดสองวัน ไป๋เสวี่ยจึงพาตัวเองออกมาที่ด้านนอก และรีบตรงมาที่ป่าร้อยอสูรก่อนที่จะมีใครในตระกูลไป๋สังเกตเห็นนางในระหว่างที่อยู่ในมิติจิต ไป๋เสวี่ยได้ฝึกใช้ทวนจนชำนาญ แต่เพราะทวนอัสนีคำรามเป็นอาวุธระดับเทวะ อีกทั้งยังเป็นศัสตราวุธต้องห้ามที่อยู่ในตำนาน หากไม่จำเป็นก็จะไม่เรียกใช้มันอย่างเด็ดขาด“ไป๋เตี๋ย เจ้าพาข้าไปตรงจุดที่ไม่มีสัตว์อสูรหรือสัตว์วิญญาณได้หรือไม่”‘ได้เจ้าค่ะ’ไป๋เสวี่ยไม่อยากให้มีสัตว์หรือสิ่งมีชีวิตตนใด ได้รับผลกระทบจากทัณฑ์อัสนีปลอม ๆ ของนาง นางจึงให้ไป๋เตี๋ยพาไปยังสถานที่ที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดไป๋เสวี่ยให้เสี่ยวหงพาไปยังทิศทางที่ไป๋เตี๋ยบอก ซึ่งไป๋เตี๋ยนั้นไม่สามารถออกมาจากมิติจิตได้ นางทำได้เพียงแค่แบ่งเสี้ยวจิต อย่างเช่นที่แบ่งเสี้ยวจิตเพียงน้อยนิดไปให้ไป๋ทู่ และส่งพลังออกมาจากตัวของไป๋เสวี่ย อย่างเช่นตอนที่ทำการรักษา หรือตอนที่ปกป้องเจ้านายจากอันตรายเท่านั้นเสี่ยวหงพาไป๋เสวี่ยบินมาจนเจอถ้ำแห่งหนึ่งที่ว่างเปล่า ก่อนที่นางจะเข้ามาภา