All Chapters of ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมาไป๋เสวี่ยขออนุญาตไป๋หลิงเพื่อเข้าป่าไปหาสมุนไพรให้ไป๋ทู่กิน ชายชราเองก็ไม่ได้ห้ามปรามเพราะว่าป่าชั้นนอกไม่ได้อันตรายมากนัก สัตว์ส่วนมากก็เป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดา มีบ้างที่จะเห็นสัตว์อสูรระดับต่ำโผล่มาสักตัวแต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายแต่อย่างใดไป๋หลิงเพียงแค่สั่งให้ไป๋เสวี่ยระวังตัว ให้นางกลับบ้านก่อนฟ้ามืด และห้ามบาดเจ็บโดยเด็ดขาด แม้จะเป็นห่วง แต่การปล่อยให้ไป๋เสวี่ยเข้าไปหาสมุนไพรในป่าด้วยตัวเอง ก็ถือว่าเป็นการฝึกฝนไปในตัว ด้วยเหตุนี้ผู้เฒ่าไป๋จึงยอมให้หลานสาวไป“ไปกันเถอะเสี่ยวทู่” เมื่อได้รับอนุญาตแล้ว นางก็อุ้มพาไป๋ทู่น้อยเข้าป่าร้อยอสูรไปอย่างไม่รีรอสำหรับป่าแล้วมันคือบ้านของไป๋เสวี่ยอย่างแท้จริง เพราะโลกก่อนนั้นนางเคยอาศัยอยู่ในป่ามาเกือบทั้งชีวิตแต่ว่าป่าในโลกที่มีแต่เรื่องประหลาดเช่นนี้ ไป๋เสวี่ยจึงจำเป็นต้องระวังตนเองมากกว่าเดิม แม้นางจะมั่นใจในทักษะการเอาชีวิตรอดที่มีอยู่ แต่หากว่าไปเจอเสือพ่นไฟได้หรืองูที่พ่นหิมะได้ เช่นนั้นนางก็คงจะสู้ไม่ได้แน่ไม่ใช่ว่ากำลังดูถูกตัวเอง เพียงแต่ว่ารู้จักประมาณตนเองต่างหาก นางเพิ่งฟื้นได้ไม่นาน พึ่งจะมีครอบครัว และพึ่งจะเคยได้รับความ

“นี่ นี่มัน นี่...นี่!”“ดอกจันทราหวนเจ้าค่ะ”คนตัวเล็กว่าพลางเริ่มย้ายดอกจันทราหวนในห่อผ้าไปเก็บไว้ในกล่องหยกอย่างระมัดระวัง“เป็นไปไม่ได้” ผู้เฒ่าไป๋ถึงกับร่างกายแข็งค้าง เพราะว่าดอกไม้ในตำนานนี้ไม่ปรากฏมาเป็นร้อย ๆ ปีแล้ว แต่ยามนี้มันกลับอยู่ที่เบื้องหน้าชายแก่เช่นเขา“ท่านปู่เจ้าคะ” หลานสาวเรียกสติผู้ชราเมื่อนางย้ายดอกจันทราหวนมาเก็บเอาไว้เรียบร้อยแล้ว“เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้า...เจ้าเอาดอกจันทราหวนมาได้อย่างไรกัน” เมื่อตั้งสติได้ไป๋หลิงก็รีบถามเพราะเหตุนี้เองไป๋เสวี่ยจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดในป่าให้ท่านปู่ได้รับรู้ สีหน้าของท่านผู้เฒ่าจึงแสดงออกสลับกันไปมาอย่างสับสน มีทั้งความดีใจ ตกใจและกังวลใจไป๋เสวี่ยรู้ว่าเหตุใดท่านปู่ของนางจึงกังวลเพราะหากมีคนรู้เรื่องนี้เข้า ไป๋ทู่ก็คงจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขเป็นแน่ ความโลภในใจมนุษย์ มันน่ารังเกียจเพียงใด ตัวนางนั้นรู้ดีที่สุด“เสวี่ยเอ๋อร์เรื่องนี้...”“ข้าจะไม่ให้ผู้ใดรับรู้เป็นอันขาดเจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยพูดขึ้นมา ก่อนที่ไป๋หลิงจะกล่าวเตือน“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”“แล้วดอกจันทราหวนเหล่านี้ท่านปู่จะทำเช่นไรเจ้าคะ” นางถามต่อ เพราะนี่ต่างหากที่

ไป๋เสวี่ยนิ่งงัน ชาวบ้านธรรมดาเช่นนั้นหรือ?“ขอรับท่านปู่ ยามเช้าข้าจะเข้าเมือง” ไป๋ซานตอบรับพร้อมรับเอาป้ายหยกดำไป“ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” นางอยากรู้ว่าโรงประมูลเป็นเช่นไร และอยากรู้เรื่องป้ายหยกนั่นด้วย“ถ้าเจ้าอยากไปก็ไปเถิด เสี่ยวซานเจ้าดูแลน้องของเจ้าให้ดี” ชายชราพูดกับหลานสาวจบก็หันไปเตือนหลานชายด้วยใบหน้าจริงจัง“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”หลังจากได้ข้อสรุปไป๋เสวี่ยก็เดินออกมาจากเรือนของท่านปู่ นางกลับมาที่เรือนนอนของตน ก่อนจะเจอกับไป๋ทู่ที่คาบของบางอย่างอยู่ในปาก พร้อมทั้งกระโดดไปยังแปลงสมุนไพรที่ยังคงว่างอยู่ ราวกับว่ากำลังนำทางให้นางตามไป และสิ่งที่ไป๋ทู่คาบเอาไว้อยู่ก็คือรากของต้นจันทราหวน“เจ้าอยากให้ข้าปลูกต้นจันทราหวนเช่นนั้นหรือเสี่ยวทู่” ไป๋เสวี่ยถามกระต่ายน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไป๋ทู่ตอบไม่ได้ แต่มันวางรากของต้นจันทราหวนลงบนพื้นดินแทน“ปลูกยามนี้จะไม่เป็นอันใดแน่หรือ” ไป๋เสวี่ยพึมพำจากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะ ต้นจันทราหวนกับดวงจันทร์เช่นนั้นหรือ? ช่างดูเข้ากันดีเหลือเกินเพราะเหตุนี้จึงต้องปลูกยามนี้สินะไป๋เสวี่ยครุ่นคิดเล็กน้อย คิดว่

“นายหญิงเร็วเข้า ทำพันธสัญญากับข้า” ผีเสื้อตัวน้อยเร่งรัด ไป๋เสวี่ยจึงจับกริชเล่มสีเงินที่ลอยอยู่กลางอากาศขึ้นมา ก่อนจะกรีดลงบนนิ้วมือเล็กนางชะงัก เมื่อเห็นเลือดของตัวเองกำลังไหลรินออกมาจากบาดแผลที่นางเป็นผู้ลงมือ ไป๋เสวี่ยคงจะเหมือนคนบ้ามาก ที่รู้สึกดีใจที่ได้เห็นเลือดของตัวเองไหลหลั่งออกมาเช่นนี้“นายหญิง”“ข้ารู้แล้ว”ไม่ต้องรอให้เรียกขานซ้ำอีกครั้ง นิ้วมือเล็กก็ถูกวางลงบนหน้าผากของผีเสื้อตัวน้อยอย่างเบามือ ก่อนที่ไป๋เสวี่ยจะเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและก้องกังวานว่า“ข้าไป๋เสวี่ยขอทำพันธสัญญากับเจ้า” “ข้ายอมรับ” วูบบบ เกิดแสงสว่างจ้าขึ้น เมื่อผีเสื้อตัวน้อยเอ่ยปากยอมรับไป๋เสวี่ยเป็นเจ้านาย และเมื่อพันธสัญญาเสร็จสิ้น ตอนนี้สถานที่โล่งกว้างซึ่งมีเพียงต้นไม้และภูเขาเท่านั้น ก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นมีถ้ำผุดขึ้นมามากมาย ทะเลสาบกลายเป็นสีฟ้าประกายเขียวงดงาม และน้ำตกส่องแสงสว่างระยิบระยับ มีสัตว์อสูรเวหาบินบนท้องฟ้าอย่างอิสรเสรี ต้นไม้ธรรมดาแปรเปลี่ยนเป็นต้นไม้วิญญาณ มีผลไม้วิญญาณมากมาย แม้แต่สิ่งที่อยู่ในตำนานก็ปรากฏออกมาให้นางได้เห็น มีแม้กระทั่งดอกจันทราหวนที่นางเคยตื่

“ข้าเข้าใจแล้ว แล้วถ้ำที่เหลือล่ะ” ไป๋เสวี่ยถามต่อ ยังมีถ้ำอีกมากมายที่ไป๋เตี๋ยยังไม่ได้แนะนำ“ถ้ำที่ว่างอยู่เป็นที่อยู่ของสัตว์วิญญาณเจ้าค่ะ สัตว์ทุกตัวที่นี่ ก็จะถือนายหญิงเป็นนายเช่นกัน แม้ว่าท่านจะไม่ได้ทำพันธสัญญากับสัตว์เหล่านั้นโดยตรงก็ตามหากนายหญิงต้องการจะเรียกใช้ ก็เพียงแค่เอ่ยปากเรียกเท่านั้น แต่หากว่าสิ่งที่นายหญิงเอ่ยเรียก ไม่มีอยู่ภายในมิติจิตแห่งนี้ มันก็จะไม่ปรากฏออกมาส่วนที่เหลือก็เป็นพวกสมุนไพร ผลไม้วิญญาณ น้ำตกนั่นก็คือน้ำทิพย์โอสถ ถือเป็นยารักษาโรคที่ยอดเยี่ยมมาก ส่วนน้ำในทะเลสาบเป็นน้ำวารีพิสุทธิ์เจ้าค่ะ ส่วนสรรพคุณของน้ำวารี...”“เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว”ไป๋เสวี่ยส่ายหน้าปฏิเสธเมื่อไป๋เตี๋ยจะอธิบายถึงสรรพคุณของน้ำวารีพิสุทธิ์ที่นางรู้จักแล้ว หากน้ำทิพย์โอสถถือเป็นยารักษาโรค วารีพิสุทธิ์เองก็ถือเป็นยาบำรุงร่างกายเช่นกัน เพียงหยดเดียวก็มีมูลค่ามากมายมหาศาล แต่นางกลับมีมากเป็นทะเลสาบของขวัญที่ได้มาจากหญิงชราผู้นั้น ช่างล้ำค่ายิ่งนัก“ต่อไปนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าดูแลมิติจิตนี้แทนข้า สามารถแตะต้องและดื่มกินทุกสิ่งอย่างในมิติจิตแห่งนี้ได้”เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว ไป๋เสวี่ย