บททั้งหมดของ Secretary of Mr. Caleb: บทที่ 501 - บทที่ 510

Lucas Ian Anderson (Lucien)Paglabas ko mula sa malamig na kwarto ni Mia, hindi ako dumiretso sa laboratory.Hindi ko kayang mag-focus sa mga microscopes, specimens, at chemical formulas kapag ang buong utak ko ay paulit-ulit na winawasak ng isang napakasimpleng reyalidad:Binalikan ko ang mali.At habang nagpapakagago ako sa pagbabalik sa maling tao—may isang taong iniwan ko sa dilim, paulit-ulit, na para bang laging may nakalaang “mamaya na, hindi ka naman aalis.”Huminga ako nang napakalalim sa kabuuan ng hallway. Ang ilaw sa loob ng Underground Laboratory—malamig, sterile, at walang kaunting emosyon. Sakto. Kasi wala na rin naman akong anumang emosyong gustong ipakita sa mukha ko.May pumasok na isang staff mula sa gilid, mabilis at nanginginig ang mga yabag.“Sir Lucas, Ms. Mia’s mother is currently asking for you in the conference room,” sabi niya habang nakayuko.Hindi na ako nagulat. Expected.Dahil kung may tao mang mas mabilis pa kay Mia umiyak at magpaawa, ’yon ay ang saril

Ysabelle Cuevas (Ysa)Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko habang pilit na nag-aaral sa loob ng maliit na study room.Masaya ako kasi natututo ako ng mga bagong bagay—mga bagay na akala ko noon ay para lang sa mga taong mayayaman at edukado.Pero may parte sa pinakadailaliman ng dibdib ko na parang laging may kulang. Parang may isang silya sa loob ng puso ko na nananatiling bakante, at ang pangalang nakaukit doon… ay kay Lucien.Sinabi ko na sa sarili ko kahapon na hindi na ako maghihintay pa sa kanya.Na hindi na ako magiging tanga.Na kung talagang mahal niya si Mia, kailangan ko nang matutunang magpaya at ipaubaya siya.Pero sa tuwing tumatahimik ang paligid at nag-iisa ako, bumabalik at bumabalik pa rin ang mga alaala:’Yung halik niya sa ilalim ng tubig.’Yung mahigpit niyang yakap habang nilalamig ako.’Yung mahinahon niyang boses sa gitna ng ulan—“nandito lang ako, Ysa.”Tapos kinabukasan, umalis siya nang napakabilis na para bang hindi man lang niya ako hinawakan kagabi.P

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)Hindi ako gumagalaw.Hindi dahil hindi ko kaya—kundi dahil alam kong kapag gumalaw ako nang mali ngayon, baka may mabasag at tuluyang gumuho sa aming dalawa.Nasa dulo kami ng sementadong kalsada. Nasa harap ko si Ysabelle, nakatingin sa akin nang napakadiretso—mga matang may hinihintay na malalim na sagot, pero halatang natatakot din kung gusto ba talaga niyang marindirig ang katotohanan. Sa tabi niya ay si Gavin—naka-alerto ang buong katawan, at halatang-halatang handang sumalo ng kahit anong emosyon o tensyong sasabog sa usapan.At sa pagitan ng malamig na hangin… naroon pa rin ang pangalang binitawan ni Kiefer na parang isang matalim na kutsilyong nakataksak sa gitna ng aming katahimikan.Vivian.Nag-vibrate muli ang notification ng phone sa loob ng aking bulsa. Alam na alam ko ang eksaktong nilalaman niyon. Nararamdaman ko pa rin ang panibagong pagkirot at paninikip ng aking dibdib mula sa natanggap kong preliminary matching result.Pero hindi puw

GavinHindi ko talaga gusto ang pangkalahatang vibe ng araw na ito.Masyadong maraming piraso ng domino ang dahan-dahang gumagalaw at nag-uumpugang lahat sa paligid namin: Mia’s uncontrollable meltdown at UL, Lucien’s dangerous and unstable anger, Victor’s deafening silence, at ngayon… 'yung pangalang “Vivian” na biglang lumutang sa hangin na para bang isang nakatatakot na multo mula sa nakaraan.Pagkatapos naming ihatid si Ysa sa kanyang kuwarto para makapagpahinga, agad kong hinila si Kianna sa may kusina para makausap nang pabulong at hindi marinig ng iba.“Okay,” bulong ko habang nakatitig sa kanya. “What the hell was all that about?”Si Kianna, habang naka-cross arms, ay mabilis na sumimangot sa akin. “Anong what the hell?”“’Yung tungkol kay Vivian,” sabi ko. “Bakit biglang may Vivian na sumulpot sa usapan?”Nagtaas siya ng isang kilay. “Edi dumeretso ka roon at tanungin mo si Victor.”“Sinubukan ko na,” mabilis kong sagot sa kanya, “pero nakita mo rin 'yung mukha niya kanina. P

GavinKung tutuusin, hindi naman dapat ako nandito.Hindi ako tutor. Hindi ako yaya. Hindi rin ako guardian. Pulis ako—may trabaho, may case files, may mga taong kailangan kong bantayan sa labas ng Floresta do Santuario. Pero sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw at obvious na hindi lang simpleng “trabaho” ang dahilan kung bakit paulit-ulit kong ginugusto na bumalik at manatili rito.At mas nakaiirita pa sa sarili ko?Hindi ko kayang aminin iyon kahit sa sarili kong utak.“Gavin!” sigaw ni Kianna mula sa itaas ng hagdanan. “Kung hindi ka pa bababa riyan ngayon, ipapakita ko talaga kay Ysa ’yung video mo nung nalasing ka at umiyak ka nang napakalakas kay Steven!”“WALA AKONG INIYAK!” sigaw ko pabalik habang naglalakad sa sala, pilit na pinatitigas ang boses.Sumunod agad ang isang mahinang tawa ni Steven mula sa kusina—mabilis, pigil, pero malinaw kong narinig. Putangina. Kahit pala ang napakaseryosong si Steven ay may nakatagong humor kapag pinagttripan ako.Nasa dining tab