All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 101 - Chapter 110

Cassandra Louise’s point of view…"Ready kana na ba for later ate?" Naka ngiti kong nilingon si Agnes nang sumulpot siya sa gilid ko. "Yup, naka ayos na ang mga gagamitin ko mamaya," naka ngiting sagot ko sakanya. She smiled slightly at me. "How about kuya?" "How about your kuya?" nag tatakhang tanong ko pa sa kanya. Kumunot din ang noo niya sa sinagot ko sa kanya. "I haven't heard from him since yesterday, sasama ba siya o maiiwan nalang siya rito?" "Hindi ko rin alam. Kahapon ko pa rin siya huling nakita" Wrong. Kanina ko pa naka usap si Vicente pero mukhang iniiwasan niya ako. Hindi ko naman siya gustong tanungin kung bakit niya ako iniiwasan. "Really? akala ko nagka usap kayo, ate," "We're not," naka ngiting sagot ko pa kay Agnes. Dahan dahan itong tumango sa akin. Ngumiti naman ako sa kanya. Bakas pa rin ang kalituhan niya sa kanyang mukha dahil sa inaasta ng kuya niya na kahit ako hindi ko rin maintindihan. Pilipilit ko nalang din siyang intindihin pero kung may prob

Amadeo Vicente's point of view.. Pagod kong sinandal ang likuran ko sa swivel chair ko. Mariin ang titig ko sa ipad ko nang makita ko ang isang article tungkol kay Cassandra. "Kuya.." Hindi ko pinansin ang pag tawag sa akin ni Agnes. Mariin pa rin ang titig ko sa article na nakikita ko. Cassandra dating an old man.. Marahan akong natawa, pagak pa nga dahil hindi ko matanggap ang nakikita ko. "What is it, Agnes?" masungit na tanong ko sa kanya. Inirapan naman niya ako. "You saw the article didn't you?" "Why? you saw it?" "Of course," "And then? it must be true," sagot ko naman. Suminghap siya. "Seriously!?" "What?" "You're smart kuya, pero hindi ko naman inakalang maniniwala ka sa ganitong chismis," nang iinsultong sagot niya sa akin. Sinamaan ko siya nang tingin. “What? There’s no smoke if there’s no fire, Agnes!” “Nahihibang kana ba? Hindi naman kabilang si Cassandra sa mundo natin! Nadadamay lang siya dahil naging malapit kayo sa mga charity events! Hindi mo man lang

Cassandra Louise’s point of view… “Hindi pa rin kayo maayos ate?” “Hindi pa, we’re casual, Agnes. You don’t have to worry,” naka ngiting sagot ko sa kanya. Tumango naman siya sa akin at bahagyang ngumiti. “Hindi lang siguro ako sanay,” “Hindi rin naman kami madalas mag usap noon ah?” naka ngiting asar ko kay Agnes. Sinimangutan niya naman ako kaya bahagya akong natawa. “Iba naman kasi ngayon ate,” naka ngusong sagot niya sa akin. “Hindi iba ang ngayon, Agnes. Pareho siguro kaming may mali ng kapatid mo, we just need space,” Umingos siya. Natawa naman ako. “Siya lang ang problema ate! Sinabihan ko rin naman din siya na tanungin ka pero ang tigas tigas ng ulo niya, tsk!” “Hayaan mo na siya. Ma sstress ka lang. Kilala mo naman ang kuya mo,” “Ewan ko ba! Nakakainis na rin minsan, tch!” nag dadabog niyang sagot sa akin at iniwan na naman ako. Natatawa nalang akong pinag masdan siya. Hindi ko rin minsan mahuli ang sapak ng mag kapatid na ‘yon. Hinayaan ko nalang sa pag dadabog

Cassandra Louise’s point of view The charity ball was finally coming to an end. Halos kalahati na ng mga guests ang nagsimula nang umalis, habang ang iba naman ay nananatili pa rin sa kani-kanilang mga mesa para ipagpatuloy ang conversations nila. The music had become softer, at ang dating maingay na venue ay unti-unti nang tumatahimik. I leaned back against my chair and let out a quiet sigh. Finally. Kanina pa ako naghihintay na matapos ang event. Hindi naman naging masama ang buong gabi. In fact, naging maayos naman ang charity ball. Successful ang program, maraming donations ang nakuha, at wala ring naging major problem sa buong event. Pero pagod na ako. For the past few hours, halos wala na akong ginawa kundi ngumiti, makipag-usap sa mga guests, at makinig sa iba't ibang conversations. Hindi naman ako against socializing, pero may limit din ang energy ko. Lalo na kapag kailangan mong maging pleasant kahit ilang beses mo nang gustong tumahimik at umuwi. I glanced a

Cassandra Louise’s point of viewMay humawak sa braso ko.Before I could fall, someone pulled me forward, causing my shoulder to hit someone's chest. Kasabay noon ang malakas na pagbagsak ng metal stand sa likod ko.I froze.For a few seconds, hindi ako gumalaw. Mabilis ang paghinga ko habang pilit kong inuunawa kung ano ang nangyari.May sinasabi ang staff member sa likod ko, pero halos hindi ko siya marinig.Then I looked up.Vicente.His hand was still firmly holding my arm, keeping me steady.“Are you okay?”“I…”Mahina ang lumabas na boses sa bibig ko.“I think so.”Agad siyang napatingin sa likod ko bago muling ibinalik ang attention niya sa akin.“Did you hit anything?”“No.”“Your ankle?”“No.”“Your head?”“No, Vicente.”He let out a quiet breath, parang ngayon lang niya pinakawalan ang paghinga niya.“Good.”Tinitigan ko siya sandali.“How did you get here so fast?”“I saw you from the entrance.”Napunta ang tingin niya sa heels ko bago bumalik sa mukha ko.“You really need