All Chapters of Desired by the Billionaire : Chapter 111 - Chapter 120

Cassandra Louise’s Point of ViewNang magsimula nang umandar ang sasakyan, napansin ko agad kung gaano katahimik sa loob.Halos wala nang tao sa kalsada, at unti-unting nawala sa likod namin ang bright lights ng venue habang papalayo kami.I rested my head lightly against the seat and looked through the window, watching the buildings and streetlights pass by.After everything that had happened, I should have been thinking about going home, taking off my dress, and finally getting some sleep.Instead, my mind was still stuck somewhere inside the venue.Tahimik si Agnes, which was unusual enough para mapatingin ulit ako sa kanya.Nakatingin siya sa labas ng window, pero may maliit na smile sa lips niya na agad kong napansin.“What?”“Nothing.”“You’re doing it again.”“Doing what?”“Thinking.”Ngumiti siya.“Maybe I’m thinking about something.”Napabuntong-hininga ako at muling tumingin sa labas.“Don’t.”“I didn’t say anything.”“You don’t have to.”Mahina siyang tumawa, at hinayaan ko

Cassandra Louise’s Point of ViewBy late morning, mas naging busy na ang buong office.The quiet atmosphere from earlier had completely disappeared. Nagsimula nang pabalik-balik ang mga staff sa iba't ibang rooms, may bitbit na folders, nagche-check ng documents, nag-uusap tungkol sa schedules, at inaayos ang mga kailangan pang tapusin matapos ang charity ball.May mga taong nagmamadali sa hallway, habang ang iba naman ay nakaupo sa kani-kanilang desks, busy sa reports na kailangan nilang matapos. The event was already over, but the work that came after it was only beginning.I had spent most of the morning reviewing reports and checking documents na naisantabi dahil sa preparations para sa charity ball.It actually helped.Kapag naka-focus ako sa numbers, schedules, at paperwork, mas madali kong napipigilan ang sarili kong mag-isip tungkol sa ibang bagay.Especially about last night.At least, iyon ang gusto kong paniwalaan.I reached for another folder and opened it, forcing myself

Cassandra Louise’s Point of ViewNagpatuloy pa nang halos isang oras ang meeting.Isa isa naming napag usapan ang mga natitirang programs para sa buong buwan. Kasama roon ang mga supplies na kakailanganin para sa susunod na community visit, listahan ng volunteers, transportation arrangements, at ilang documents na kailangan pang maipasa bago matapos ang linggo. Nasa harap ko ang kopya ng schedule na ilang beses ko nang nilagyan ng notes. May ilang dates na binilugan ko, may mga pangalan na nilagyan ko ng reminders, at may ilang bagay na kailangan kong balikan mamaya.Pagod na ako, pero hindi ko iyon ipinahalata.Hindi naman bago sa akin ang ganitong klaseng trabaho. Simula nang maging mas involved ako sa foundation, nasanay na akong humawak ng maraming bagay nang sabay sabay. Minsan, sunod sunod ang meetings. Minsan naman, reports ang buong araw. Kapag may community visit, halos wala nang pagkakataong umupo nang maayos dahil kailangan mong siguraduhin na okay ang lahat.Kaya kahit mab

Cassandra Louise’s Point of ViewPagsapit ng gabi, halos lahat ng staff ay nakauwi na.Tahimik na ang buong office. Wala na ang ingay ng mga taong nagmamadali sa hallway at wala na ring nag uusap sa meeting rooms. Ilang ilaw na lang ang bukas sa kabilang side ng building habang ako ay naiwan sa office para tapusin ang ilang documents na kailangan kong maipasa kinabukasan.Hindi ko namalayan ang oras.Nang sumakit na ang mata ko sa kakabasa, napahilig ako sa upuan at saglit na pumikit. Pagod na talaga ako.Pero marami pa akong kailangang tapusin.Kaya bumangon ako at lumabas muna ng office para kumuha ng tubig.Tahimik ang hallway.Habang papunta ako sa side entrance, may narinig akong boses mula sa may dulo.Pamilyar.Huminto ako.Si Vicente.Nakatayo siya malapit sa side entrance habang may kausap sa phone. Hindi ko naman intensyong makinig. Gusto ko lang sanang dumaan, pero may narinig akong ilang salita bago pa ako tuluyang makalapit.“Keep checking.”Napahinto ako.Hindi ko alam k

Cassandra Louise’s Point of ViewPagkatapos ng community visit, bumalik kami sa venue para magligpit ng mga natitirang supplies at documents. Pagod ang lahat, pero maayos naman ang naging araw. Natapos namin ang activities nang walang malaking problema, na siyang pinakamahalaga sa lahat. Kahit pagod, makikita sa mga volunteers ang satisfaction dahil naging maayos ang program at marami kaming natulungan. May ilang volunteers pa ngang nagkukuwentuhan habang nagliligpit, pinag uusapan ang mga naging activities at ang mga batang naging active buong araw.For a moment, I allowed myself to relax.Hindi man naging madali ang buong araw, sulit naman ang pagod. Ito naman talaga ang dahilan kung bakit ginagawa namin ang lahat ng ito. Hindi para sa recognition o para mapansin, kundi dahil may mga taong umaasa sa programs ng foundation. Kapag nakikita kong naging maayos ang isang event, kahit ilang oras pa akong pagod pagkatapos, pakiramdam ko sulit lahat.Habang inaayos ko ang mga reports, napan