บททั้งหมดของ แพงจะเป็นเมียพี่ตรี: บทที่ 221 - บทที่ 230

“ใครน่ะ ฉันถามว่าใคร!”เธอตะโกนถามอีกรอบ ไม้ในมือกำแน่น ประตูเปิดออกสายขิมหลับตายกไม้ขึ้นฟาดไปข้างหน้า ไม่รู้แหละว่าเป็นใครหากเจอไม้หนาขนาดนี้ต้องมีเจ็บตัวกันบ้าง“โอ้ย!”ร่างสูงร้องลั่นพลางเอามือกุมศีรษะ สายขิมได้ยินเสียงร้อง พอรู้ว่าเป็นขุนพลก็ทิ้งไม้ลงพื้นถลาเข้าไปหาทันที“พี่ขุนเป็นอะไรไหม เจ็บห

‘หากรักน้องจริงอย่างว่า อย่าทำให้สายขิมต้องเสียใจ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาเอาลูกฉันคืน’ร่างสูงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เม็ดเหงื่อยังคงผุดขึ้นเต็มใบหน้า หันไปมองคนตัวกลมที่นอนขดตัวอยู่ด้านข้าง แล้วหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติ เมื่อเห็นว่าเธอยังนอนอยู่ที่เดิมก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาอย่างประหลาดครั้งที่สอ

“มึงรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไร” ขุนพลเอ่ยถามพิฉัตรหลังจากที่ตัวเองนั่งเล่าทุกอย่างที่ได้ยินจากแม่มา แต่เพื่อนรักกลับนั่งฟังนิ่ง และไม่เอ่ยถามอะไรออกมาเลย ซึ่งผิดนิสัยมันมาก“ตั้งแต่วันไปเยี่ยมมึง วันนั้นกูเดินตามน้องอิงไปแล้วเห็นน้องขิมนอนอยู่ห้องผู้ป่วยหนัก ตอนแรกกูคิดว่าน้องเขาป่วย”“แต่มึงก็เลือ

แสงจากโคมไฟตรงหัวเตียงสะท้อนเงาของร่างกำยำที่นั่งอยู่ขอบเตียง ดวงตากลมโตของสายขิมยังคงจับจ้องไปที่บาดแผล และรอยช้ำบนหน้าเขา แล้วหันกลับไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมา“เดี๋ยวขิมทำแผลให้นะ”เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับคว้าข้อมือไว้ และออกแรงดึงเบา ๆ ให้เธอนั่งลงด้านข้าง แววตาเขาที่มองมามันหลากหลายจนมองไม่ออกว่ากำลัง

2 เดือนผ่านไป...“นี่ค่ะพี่ษา แผนโปรโมตโปรดักส์ตัวใหม่ของบริษัท”สายขิมยื่นแฟ้มเอกสารให้ อุษารับมาแล้วเปิดอ่านพร้อมเอ่ยขอบคุณ“ขอบใจจ้ะ”“เที่ยงนี้ขิมขอไปทานข้าวกับพวกพี่ ๆ ด้วยนะคะ” หญิงสาวทำสีหน้าออดอ้อน เพราะพักหลังมานี่ไม่ค่อยได้ไปทานข้าวกับเพื่อนร่วมแผนกเลย พอใกล้เวลาเที่ยงทีไรเจ้าชีวิตเธอก็มา