Semua Bab โคตรร้ายคลั่งรัก: Bab 21 - Bab 30

#วันต่อมา@คณะสถาปัตย์“ไงพวกมึงกินข้าวกันมาหรือยังกูซื้อขนมมาฝากด้วย”โมจิ เอ่ยถามเสียงใสขณะที่วางถุงขนมและเครื่องดื่มที่ซื้อมาฝากเพื่อน ลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ“พวกกูกินกันมาแล้ว ว่าแต่มึงหน้าตายิ้มแป้นแล้นสดใสขนาดนี้ดูเหมือนคนกำลังมีความรักเลยนะว่าไหม ฟ้าใส”จอมใจ พูดตอบกลับอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ พร้อมกับแอบมองท่าทางเลิ่กลั่กของเพื่อนอย่างจับผิด“มีความรักอะไรกัน กูไม่มี๊.” โมจิเผลอพูดตอบเสียงสูงจนเรียกรอยยิ้มกว้างของเพื่อนทั้งสองออกมาแทบจะทันที “เสียงสูงไปถึงหลังคาตึกแล้วบอกว่าไม่มี สารภาพมาค่ะเพื่อนรักพวกกูสองคนรอฟังอยู่” เสียงของจอมใจทำให้โมจิที่กำลังจะวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กลงบนโต๊ะถึงกับชะงักมือแล้วมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ“พวกมึงพูดแบบนี้มีอะไรหรือเปล่า”“มึงกำลังคบกับพี่เพลิงกันต์อยู่ใช่ไหมโมจิ” ฟ้าใสพูดถามอย่างตรงๆพร้อมกับจ้องมองใบหน้าเพื่อนสนิทของเธออย่างจับผิด“พวกมึงรู้แล้ว” หญิงสาวถึงกับตาเบิกโพลงขึ้นด้วยความตื่นตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของเพื่อนทั้งสองที่มองมาทางเธออย่างรู้คำตอบ“ก็เมื่อวานตอนเลิกรับน้อง กูกับนังฟ้าใสแอบเห็นพี่เพลิงกันต์กับมึงที่ลานจอดรถวิศวะก่อ

“พี่เพลิง! พี่เป็นบ้าอะไรปล่อยฉันนะ” โมจิร้องโวยวายขยับตัวดิ้นเพื่อจะหนีจากอ้อมแขนแกร่งที่กอดรัดเธอไว้แน่นจนเจ็บไปหมดทั้งตัว แต่เธอก็รู้สึกตัวชาวาบขึ้นมาเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะยิ่งทำให้เธอยกมือขึ้นทุบตีพี่เพลิงกันต์ด้วยความหวาดกลัวในทันที“พี่เพลิงปล่อยฉันนะ!” เพลิงกันต์ ก้าวเดินเข้ามาภายในห้องนอนโดยไม่พูดตอบอะไร ก่อนจะโยนเหวี่ยงร่างเล็กของเด็กสาวลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่อย่างแรง จนได้ยินเสียงร้องของเธอดังออกมาด้วยความเจ็บปวด..ตุ๊บ!..“อ๊ะ…พี่เพลิงโยนฉันแบบนี้ มันจุกนะ”โมจิพูดบ่นขึ้นมาอย่างจุกท้องก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองพี่เพลิงกันต์ที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ จนทำให้เธอเสียวสันหลังวาบขึ้นมาอีกครั้ง“คืนนี้ฉันจะทำให้เธอจุกจนร้องไม่ออกเลยดีไหม”“พี่เพลิงจะทำอะไรฉัน” โมจิ พูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแววตาตื่นตระหนกเมื่อเห็นพี่เพลิงกันต์กำลังรูดดึงเข็มขัดที่เอวของเขาออกมาพร้อมกับเสียงเข้มดุเอ่ยตอบกลับ“ฉันก็จะลงโทษเด็กดื้ออย่างเธอจะเอาให้หลาบจำไปเลยว่าต่อไปอย่าได้คิดที่จะขัดคำสั่งของฉัน และอย่าได้คิดที่จะไปมีคนอื่นนอกจากฉันคนเดียว โมจิ”เพลิงกันต์ พูดจบก็โถมตัวทาบทับลงบ

@อาทิตย์ต่อมา“น้องปีหนึ่งที่มารายงานตัวแล้วรีบเดินไปขึ้นรถบัสตามหมายเลขของตัวเองเลยนะคะ”เสียงของรุ่นพี่กิจกรรม ที่พูดตะโกนผ่านโทรโข่งดังกระจายไปทั่วบริเวณลานเกียร์ของคณะวิศวะอยู่เป็นระยะๆโดยที่วันนี้เป็นวันออกค่ายกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ ของคณะวิศวะและคณะสถาปัตย์ทำให้บริเวณหน้าคณะมีรถบัสจอดเรียงกันอยู่หน้าตึกอาคารเรียน ท่ามกลางเสียงพูดคุยที่แสนคึกคักของรุ่นพี่รุ่นน้องที่ต่างช่วยกันขนของขึ้นรถเพลิงกันต์ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างตึกวิศวะด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สายตาคมก็จับจ้องมองไปยังโมจิหญิงสาวที่ยืนส่งกระเป๋าให้กับเจ้าหน้าที่รถบัสอย่างไม่ละสายตาเพราะหลังจากวันนั้น ที่โมจิเข้าโรงพยาบาล เขาก็ตามไปดูแลเธอในช่วงที่เธอหลับจนเธอรักษาตัวจนหายดี โดยที่ทางครอบครัวก็ให้เธอย้ายกลับไปพักอยู่ที่บ้านทำให้เขาไม่ได้เจอเธอมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ดวงตาคมของเพลิงกันต์เลื่อนไปตามเด็กสาวอย่างไม่รู้ตัวทำให้พระรามที่ขอไปออกค่ายด้วยแอบสังเกตเห็นมาตลอด จึงอดไม่ได้ที่จะพูดแซวเพื่อนของตัวเองในทันที“มองตามจนตาจะหลุดออกจากเบ้าแล้วนะมึง ถ้าชอบก็จีบสิวะ” “ชอบอะไรวะ” เพลิงกันต์ ถามและหันไปมองหน้าเพื่อนด้วยความสงสัย“ก็นั

กลับไปฝั่งของโรงแรมและเมื่อเธอเห็นว่าตรงนี้ไม่ค่อยมีคนแล้ว เธอก็รีบสะบัดมือออกพร้อมกับเอ่ยขึ้นมาในทันที“พี่เพลิงปล่อยฉันก่อนสิ ฉันเจ็บนะ”เพลิงกันต์ หยุดเดินและหันไปจ้องมองโมจิด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหึงหวง เขารีบยกมือคว้าคอเล็กเข้ามาประกบริมฝีปากจูบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เด็กสาวตรงหน้าจะดิ้นรนแล้วยกมือฟาดลงที่หน้าของเขาอย่างแรง“อื้อ....”…เพียะ!…“พี่เพลิง! พี่เป็นบ้าอะไร” เธอพูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่น สายตาจ้องมองพี่เขาด้วยความไม่เข้าใจ“ทำไมต้องอ่อยผู้ชายคนอื่น ต่อหน้าฉันด้วยวะ”“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย พี่บ้าหรือเปล่า” เธอถามเขาออกมาอีกครั้งก่อนที่พี่เพลิงกันต์จะขยับตัวเข้ามาใกล้จนเธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอย่างชัดเจน“ก็เธอยิ้มให้ไอ้รุ่นพี่เหี้ยนั่นไง หรือว่าจะเถียง” “ ” โมจินิ่งชะงักไปเล็กน้อย พลันหัวใจก็ดันเผลอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อสัมผัสถึงอาการหึงหวงของพี่เพลิงกันต์ที่ปิดไว้ไม่มิด ก่อนจะพูดเอ่ยถามออกมาราวสงสัย“ทำไมฉันจะยิ้มให้คนอื่นไม่ได้ล่ะ” “เพราะฉันไม่ชอบไง อย่ายิ้มแบบนั้นให้ใครอีก เข้าใจหรือเปล่า” เพลิงกันต์พูดตอบแล้วยกมือเสยผมตัวเองอย่างลวกๆราวกับต

เพลิงกันต์ พูดจบเขาก็กดริมฝีปากแนบลงบนเรียวปากอิ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเพิ่มน้ำหนักบดคลึงอย่างหนักหน่วงและดูดดื่มมากขึ้นอย่างคนโหยหาและเต็มไปด้วยความคิดถึง มือหนารีบยกขึ้นกอบกุมความอวบอิ่มบีบขย้ำเคล้าคลึงสลับไปมา จนเรียกเสียงครางกระเส่าจากเด็กสาวออกมาได้เป็นอย่างดี ก่อนที่เขาจะรั้งดึงถอดเสื้อผ้าที่แสนเกะกะของโมจิโยนทิ้งไว้ข้างเตียงพร้อมกับขยับตัวถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก จนร่างทั้งสองเปลือยเปล่าอย่างรวดเร็ว เขาโถมตัวทาบทับและจูบเรียวปากอิ่มพร้อมกับส่งปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเกี่ยวพันลิ้นเล็กไปมาอย่างหยอกเย้าในทันที“อือ.."เสียงครางประท้วงดังออกมาเมื่อเขาบดขยี้จูบอย่างดูดดื่มอยู่เนิ่นนาน เขาจึงค่อยๆถอดถอนเรียวปากออกและเคลื่อนจูบลงบนแก้มนุ่มนิ่ม ลากไล้มายังซอกคอขาวจนมาถึงเนินอกอิ่ม ก่อนจะใช้ปลายลิ้นปาดเลียบน รอบฐานพร้อมอ้าปากดูดกลืนยอดทับทิมอย่างมันเขี้ยวความร้อนแรงจากปลายลิ้นและสัมผัสลูบไล้อันแสนวาบหวาม เล่นเอาโมจิถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างกายอ่อนระทวยราวกับทุกส่วนบนตัวเธอเป็นของพี่เพลิงกันต์เพียงคนเดียว“อือ~พี่เพลิง” เสียงร้องครางกระเส่าดังขึ้นมาเบาๆ เมื่อถูกปลายนิ้วเรียวของพี่เขากรีด