Semua Bab โคตรร้ายคลั่งรัก: Bab 31 - Bab 40

#หลายวันต่อมาโมจิที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบมายังคณะวิศวะ เมื่อได้รับข้อความจากพี่เพลิงกันต์ให้เอาเอกสารรายงานสำคัญที่เขาลืมไว้ในกระเป๋าของเธอมาส่งให้ยังที่ใต้ตึก หลังจากกลับจากค่ายรับน้องข่าวลือของเธอและพี่เขาก็แพร่กระจายไปทั่วมหาลัยว่าเธอและเขากำลังแอบซุ่มคบหาดูใจกันอยู่ แต่ก็ไม่ได้รับการยืนยันหรือการเปิดตัวใดๆจากพี่เพลิงกันต์จึงทำให้ชีวิตแต่ละวันของโมจิต้องถูกจับตามองและบางครั้งก็ถูกแกล้งจากกลุ่มสาวๆบางคนที่แอบหมั่นไส้เธอทุกครั้งที่มีโอกาสหญิงสาววิ่งจนมาถึงหน้าตึกคณะก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดข้อความส่งหาชายหนุ่มในทันทีMOJI59: พี่เพลิง ฉันมาถึงหน้าตึกภาควิชาแล้วค่ะPK59: ไปรอฉันตรงบันไดข้างลิฟต์ เดี๋ยวฉันเดินไปหาMOJI59: ส่งสติ๊กเกอร์แมวรับทราบหญิงสาวละสายตาจากโทรศัพท์และมองไปยังรอบๆ บริเวณ ในขณะที่มืออีกข้างก็กอดแฟ้มรายงานไว้แนบอกแล้วเดินไปรอยังจุดที่พี่เพลิงบอกแต่ยังไม่ทันที่จะถึงเธอก็ต้องชะงักเมื่อมีรุ่นพี่ในชุดช็อปวิศวะมายืนขวางทางของเธอ“นี่น้องรู้จักเพลิงกันต์หรือเปล่า” เข็ม รุ่นพี่ปีสี่คณะวิศวะเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“พวกพี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ” โมจิพูดต

ชายหนุ่มที่กำลังใช้เครื่องลงลายเส้นบนแผ่นหลังของลูกค้าในขั้นตอนสุดท้ายจนเสร็จเรียบร้อย เขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองลงไปยังหน้าเคาน์เตอร์ด้านล่างเพื่อมองหาใครบางคนแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอสักนิดเดียว “หายไปไหนนะ” เขาพึมพำในใจขึ้นมาด้วยความสงสัยในทันที ความกระวนกระวายใจก็แล่นเข้ามาในความรู้สึกของเขาอย่างบอกไม่ถูก“งานเสร็จเรียบร้อยแล้วลูกค้านอนพักสักครู่ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องขึ้นมาดูแลอีกที” เขารีบหันไปพูดกับลูกค้าก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องลงมายังด้านล่างในทันที“ไอ้ม่อน” น้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้ม่อนรีบเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดถามออกมาเบาๆ“อ้าว พี่เพลิงสักเสร็จแล้วเหรอครับ?”“เสร็จแล้ว เดี๋ยวสักพักขึ้นไปดูแลลูกค้าด้านบนให้กูด้วย”“ได้ครับพี่”“แล้วโมจิหายไปไหน” เพลิงกันต์ เอ่ยถามออกมาพร้อมกับแสร้งทำเป็นล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมา ราวกับกำลังจะออกไปสูบที่ด้านนอกร้าน“เจ๊โม ออกไปหาคุณแม่ข้างนอกครับ” ม่อนพูดตอบกลับแล้วก้มหน้าทำงานที่ค้างอยู่อย่างไม่ใส่ใจอะไร“งั้นเหรอ”เขาพึมพำและพยักหน้ารับอย่างรับรู้ก่อนจะรีบผลักประตูก้าวเดินออกจากร้านแล้วล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาเด็กสาวของเขาในทันที

หลังจากที่โมจิกลับมาถึงที่พัก เธอก็รีบจัดการอาบน้ำเพื่อชำระล้างความเหนื่อยล้าของตัวเองจนมานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับจ้องมองครีมบำรุงที่ใกล้จะหมดอย่างรู้สึกเซ็งๆเธอถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเปิดลิ้นชัก หน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วหยิบกรรไกรที่วางอยู่ออกมา “รู้งี้ซื้อตุนไว้ตั้งแต่ตอนนั้นก็ดี เฮ้อ….”เธอบ่นพึมพำออกมาในขณะที่มือก็เอื้อมหยิบหลอดครีมที่วางอยู่แล้วใช้กรรไกรตัดเพื่อดูเนื้อครีมด้านในว่าเหลือเยอะมากแค่ไหน แต่ในจังหวะนั้นประตูห้องนอนของเธอก็เปิดออกพร้อมกับใบหน้าหล่อที่คุ้นเคยเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนของเธอด้วยท่าทีสบายๆ“พี่เพลิงเข้ามาทำอะไรที่ห้องนอนของฉันอีกล่ะ” โมจิเอ่ยถามออกมาด้วยความแปลกใจ“ฉันง่วงอะ ก็เลยเดินเข้ามา” “แล้วทำไม พี่ไม่ไปนอนห้องตัวเองล่ะ”“ก็ฉันอยากนอนห้องนี้ เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เพลิงกันต์ เอ่ยแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน ก่อนจะได้ยินเสียงของโมจิพูดตอบกลับมาเบาๆ“ถ้าอยากนอนกับฉัน พี่เพลิงก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนสิฉันไม่อยากนอนกับคนตัวเหม็นนะคะ”“ห๊ะ…เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ” ชายหนุ่มถึงกับร้องออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจ แล้วพูดถามย้ำขึ้นมาอีกครั้ง

เพลิงกันต์ที่รู้ข่าวเขาก็รีบโทรหาเลขาส่วนตัวให้เข้าไปตรวจสอบก่อนที่เขาจะรีบออกจากห้างและกลับมาที่ร้านสักของตัวเองในทันที และเมื่อไปถึงภาพที่เห็นตรงหน้า ก็ทำเอาเขาถึงกับเดือดดาลขึ้นมาก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นม่อนและเจมส์กำลังยืนพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ เขาจึงรีบเดินก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว“ไอ้ม่อน ไอ้เจมส์ พวกมึงเป็นอะไรรึเปล่า” เพลิงกันต์เอ่ยถามออกมาและกวาดสายตามองไปยังคนทั้งสองด้วยความเป็นห่วง“ผมไม่เป็นไร แค่ตกใจนิดหน่อยครับพี่เพลิง” ม่อนพูดตอบกลับพลางส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะได้ยินเสียงของพี่เจมส์พูดดังขึ้นมา“กูสงสัยตั้งแต่มันเดินเข้ามาในร้าน แล้วถามหามึงแปลกๆ พอกูยิงสวน มันก็วิ่งหนีไปทางตรอกที่ด้านหลังร้าน แต่กูไม่ได้ตามออกไปเพราะไม่รู้ว่าพวกมันมากี่คน” เจมส์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและแววตาเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนที่เพลิงกันต์จะยกมือขึ้นมาตบบนไหล่ของเขาเบาๆ ราวกับปลอบใจ“อืมเข้าใจแล้ว เรื่องนั้นเดี๋ยวกูให้คนของกูจัดการให้เองแค่พวกมึงสองคนไม่เป็นอะไรกูก็เบาใจ”“แล้วพี่เพลิงจะทำยังไงต่อไปครับ”“อาจจะต้องปิดปรับปรุงร้านไปสักระยะ มึงแจ้งข่าวไปที่หน้าเพจแล้วแจ้งเลื่อนนัดลูกค้าทั้งหมดจนกว่าร

@ร้านอาหารหน้ามหาลัย K“พวกมึงเห็นข่าวพี่เจฟ ลูกชายลุงจิระไหม ที่เขาเพิ่งรับช่วงต่อจากคุณลุงได้ไม่นานก็ ทำบริษัทล้มละลายแล้วอะ”เสียงของจอมใจ เอ่ยดังขึ้นมาราวกับไม่อยากจะเชื่อในขณะที่พวกเธอและกลุ่มเพื่อนกำลังนั่งทานอาหารในช่วงพักกลางวัน“กูก็เพิ่งเห็นข่าว ขนาดแม่กูยังแอบตกใจเลยว่า มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”โมจิ พูดตอบกลับพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิดเพราะลุงจิระ ต่างก็รู้จักกับครอบครัวของเธอและเพื่อนทั้งสองผ่านแวดวงสังคมธุรกิจร่วมกัน ก่อนที่เธอจะหันมาสนใจโทรศัพท์ของเธอที่กำลังหาข้อมูลบางอย่าง“ถ้ากูเป็นลุงจิระ คงเสียใจมากอะ บริษัทที่สร้างมา กว่าเกือบสิบปี หายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้” ฟ้าใส เอ่ยตอบ ก่อนที่เสียงของจอมใจจะพูดแทรกขึ้นมา“หรือว่าพี่เจฟไปขัดแข้งขัดขาใคร ตามข่าวลือนั่นหรือเปล่า ถึงได้โดนเล่นแรงขนาดนี้และที่สำคัญคนที่ทำต้องมีอิทธิพลแบบจัดๆ อะ ไม่งั้นบริษัทที่มั่นคงขนาดนั้นจะไม่เละเป็นโจ๊กแบบนี้แน่นอน”จอมใจพูดอย่างคิดวิเคราะห์ก่อนจะหันไปมองโมจิที่กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ และมีสีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนเธออดที่จะพูดถามออกมาไม่ได้“ว่าแต่มึงกำลังทำอะไรวะ งานยังไม่เสร็จหรือ