บทที่ 3

เจียงอวิ๋นซีเดินออกมาจากตึกฟู่ซื่อ

เธอไม่เคยเลิกงานก่อนเวลาเลยสักครั้ง ประกอบกับตอนนี้ยังเช้าเกินไป จนไม่รู้ว่าตนเองควรจะไปอยู่ที่ไหนดี

สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเดินไปยังร้านกาแฟส่วนตัวร้านประจำซึ่งตั้งอยู่ข้างๆ

เมล็ดกาแฟที่ใช้ในร้านแห่งนี้ล้วนถูกขนส่งทางอากาศมาจากประเทศบราซิล มีกลิ่นหอมกรุ่นเข้มข้นช่วยให้สดชื่นตื่นตัว ช่างถูกปากเธอเป็นอย่างยิ่ง

เจ้าของร้านจำเธอได้จึงลงมือชงลาเต้บดมือมาเสิร์ฟให้เธอด้วยตัวเอง “วันนี้แฟนไม่ได้มาด้วยเหรอครับ?”

แฟน?

ฟู่เยี่ยนโจวน่ะเหรอ?

เมื่อก่อนพวกเขามักจะมาที่นี่ด้วยกันบ่อยครั้งจริงๆ นั่นแหละ

เจียงอวิ๋นซีเผยยิ้มบาง “เขามาไม่ได้อีกแล้วล่ะค่ะ”

“เลิกกันแล้วเหรอครับ?”

“เขาตายแล้วค่ะ”

“…”

เจียงอวิ๋นซีนั่งลงบนเก้าอี้หวาย ใช้ช้อนคนลาเต้อย่างเชื่องช้า ในขณะที่กำลังจะยกขึ้นมา โทรศัพท์มือถือกลับแผดเสียงดังขึ้นมาเสียก่อน

“เบบี๋ ฉันโทรหาเธอตั้งหลายสายแล้วนะ ทำไมถึงไม่ยอมรับสายเลยล่ะ?”

เป็นเซี่ยเชียนหลาน

เมืองเอสใหญ่โตถึงขนาดนี้ แต่เธอกลับมีเซี่ยเชียนหลานเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเพื่อนแท้

น้ำเสียงของเจียงอวิ๋นซีอ่อนโยนลงมากทีเดียว

“ฉันติดธุระน่ะ เลยไม่ได้ทันสังเกต”

“ธุระอะไรกัน หรือว่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยฟู่เยี่ยนโจวนั่นกดขี่เธออีกแล้ว? ลำพังแค่ต้องสะสางเรื่องงานในบริษัทให้เขาก็แย่พอแล้ว นี่ยังต้องไปคอยดูแลปรนนิบัติชีวิตความเป็นอยู่ส่วนตัวให้อีก หน้าเลือดกว่าเศรษฐีขูดรีดแรงงานในตำนานก็ไอ้หมอนี่แหละ”

หลายปีมานี้เซี่ยเชียนหลานเป็นพยานรับรู้ถึงความรักอันทุ่มเทข้างเดียวอย่างบ้าบิ่นที่เธอมีให้ฟู่เยี่ยนโจวมาโดยตลอด จึงมักจะคอยบ่นใส่หูเธออยู่บ่อยๆ ว่าฟู่เยี่ยนโจวเป็นผู้ชายเฮงซวย เพราะถ้าไม่ใช่คนพรรค์นั้นจริง ป่านนี้คงชัดเจนเรื่องสถานะและแต่งงานรับเธอเข้าบ้านไปตั้งนานแล้ว

เมื่อก่อนเจียงอวิ๋นซีคิดว่าอีกฝ่ายปากร้าย ทว่ายามนี้กลับรู้สึกว่าเธอมองคนได้เฉียบขาดแม่นยำจริงๆ

“วางใจเถอะ ต่อไปนี้ฉันไม่ต้องโดนเขากดขี่อีกแล้วล่ะ”

“อะไรนะ ในที่สุดไอ้สารเลวฟู่นั่นก็ยอมให้สถานะเธอแล้วเหรอ? เธอกำลังจะได้แต่งเข้าตระกูลไฮโซแล้วใช่ไหมเนี่ย?! เบบี๋ ฉันจะยื่นใบลาออกเดี๋ยวนี้เลยนะ เธอต้องเลี้ยงดูฉันไปชั่วชีวิตเลยนะ!”

เซี่ยเชียนหลานดีใจออกนอกหน้าเสียจนดูราวกับว่า ตัวเองเป็นฝ่ายที่จะได้แต่งงานเข้าตระกูลร่ำรวยก็ไม่ปาน

เจียงอวิ๋นซีนวดคลึงหว่างคิ้ว “ฟู่เยี่ยนโจวมีแฟนแล้ว ขืนฉันยังทนอยู่ข้างกายเขาต่อไป ก็เท่ากับหาเรื่องให้ตัวเองโดนดูถูกเหยียดหยามเสียเปล่าๆ”

เซี่ยเชียนหลานเริ่มส่งเสียงหวีดร้องโวยวายทันที

“แฟนอะไรกัน? ก็เธอไม่ใช่เหรอที่เป็นแฟนเขามาตลอดน่ะ?! นี่เธอหมายความว่าไอ้สารเลวฟู่นั่นแอบไปมีคนอื่นแล้วเฉดหัวเธอทิ้งอย่างนั้นเหรอ?!”

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เธอไม่เสียใจแย่เลยเหรอ?!”

“เบบี๋ เธออยู่ที่ไหน ฉันจะรีบไปรับเธอเดี๋ยวนี้แหละ!”

เจียงอวิ๋นซีเอ่ยถามกลับไป

“เธอกำลังทำงานอยู่ไม่ใช่เหรอ?”

“งานเฮงซวยนี่จะไปสำคัญเท่าเธอได้ยังไงล่ะ แน่จริงก็ให้ไอ้บอสเฮงซวยนั่นไล่ฉันออกเลยสิ เธอส่งที่อยู่มาให้ฉันเลยนะ!”

เจียงอวิ๋นซีจึงยอมเอ่ยปากบอกพิกัดสถานที่ไป

พูดตามตรง เธอก็รู้สึกว่ายามนี้ตัวเองต้องการใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อนจริงๆ

หลังจากนั่งรออยู่เกือบชั่วโมง ข้อความจากเซี่ยเชียนหลานก็ส่งเข้ามา

[เบบี๋ เจอเข้ากับรถติดนิดหน่อยน่ะ แต่ฉันใกล้จะถึงแล้ว อีกห้านาทีนะ รอฉันก่อนน้า~]

เจียงอวิ๋นซีลุกขึ้นยืน แล้วก้าวเดินออกไปยืนรอที่ด้านนอกร้านกาแฟ

เธอเกรงว่าด้วยนิสัยใจร้อนเป็นไฟของเซี่ยเชียนหลาน ทันทีที่มาถึงร้านกาแฟอาจจะเปิดฉากด่าทอสาดเสียเทเสียขึ้นมาทันที

ลำพังคนโลกส่วนตัวสูงอย่างเธอก็คงรับมือกับสถานการณ์แบบนั้นไม่ไหวแน่

ด้านนอกมีฝนปรอยลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบ ชุดเดรสที่เจียงอวิ๋นซีสวมใส่เป็นชุดที่แวะซื้อแก้ขัดจากห้างสรรพสินค้าเมื่อเช้านี้ ชายกระโปรงสีฟ้าอ่อนยาวลงมาถึงครึ่งน่อง พอดิบพอดีที่จะช่วยปกปิดรอยเขียวช้ำบนเรียวขาเอาไว้ได้

หยาดฝนในต้นฤดูใบไม้ร่วงหอบเอาความเย็นเยียบมาด้วยเล็กน้อย เธอจึงยกมือขึ้นกอดอก พลางขยับกายหลบเข้าด้านในอีกนิด

ท่ามกลางม่านฝนอันเงียบสงัด มีรถแล่นผ่านไปเพียงนานๆ ครั้ง

หญิงสาวสวมชุดเดรสสีฟ้าเบาบาง ดูราวกับดอกไอริสที่กำลังเบ่งบานอย่างสงบเงียบอยู่ริมถนน

ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่มในห้องรับรองพิเศษของภัตตาคารฝั่งตรงข้ามอย่างครบถ้วน

ฉินสือวั่งในชุดสูทสีดำสนิท ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ริมหน้าต่างบนชั้นหก พลางทอดสายตาคมลึกมองลงไปยังเบื้องล่าง

ส่วนมืออีกข้างที่เห็นข้อกระดูกเด่นชัด กำลังแกว่งแก้วไวน์แดงในมือไปมาเบาๆ

เถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยถามอย่างประจบเอาใจ “คุณชายรองฉินทำไมถึงไม่ทานต่อล่ะครับ อาหารไม่ถูกปากเหรอ?”

“แค่อยากย่อยอาหารน่ะ”

น้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่อาจจับกระแสอารมณ์ใดๆ ได้

เถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้สาวสวยสวมชุดกี่เพ้าที่กำลังดีดผีผาร้องเพลงอยู่ด้านข้าง

สาวสวยเข้าใจความหมาย ลุกขึ้นเดินไปข้างกายฉินสือวั่ง น้ำเสียงแฝงความอ่อนหวานนุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเจียงหนาน

“คุณชายรองฉิน ยังอยากฟังเพลงต่อไหมคะ?”

“ดูวิวเสร็จแล้วค่อยฟัง”

สาวสวยกระเง้ากระงอด “ข้างนอกนั่นมีวิวอะไรให้ดูซะที่ไหนล่ะคะ? อีกอย่าง...คุณชายรองคะ วิวพวกนั้นจะสวยสู้ฉันได้เหรอ?”

ฉินสือวั่งหันหน้ามา พลางตวัดสายตามองมา

ดวงตาของเขาเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ไฝหยาดน้ำตาเม็ดหนึ่งแต้มอยู่ตรงหางตา ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงความถือตัวของเขานั้น ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจจนน่าหลงใหล

เมื่อถูกจับจ้องด้วยสายตาเช่นนี้ ยากนักที่จะไม่หวั่นไหว

“อืม สวยสู้เธอไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ”

ฉินสือวั่งแหงนหน้าขึ้นกระดกไวน์แดงในมือรวดเดียวจนหมด ลูกกระเดือกอันเซ็กซี่กลิ้งขยับขึ้นลง

พอได้รับคำชม หญิงงามก็พลันใจเต้นรัวเร็วขึ้นมาทันที

เถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เองก็เบิกบานใจจนเนื้อเต้น

ฉินสือวั่งมีชื่อเสียงภายนอกที่ไม่ค่อยดีนัก ภายใต้เปลือกนอกที่หล่อเหลาสะท้านฟ้าสะเทือนดินนั้น กลับเป็นคนบ้าคลั่งอย่างเต็มขั้น

อารมณ์แปรปรวนเอาแน่เอานอนไม่ได้ ทั้งยังโหดเหี้ยมไร้ความปรานี และเข้าหาได้ยากยิ่ง

แต่ใครใช้ให้เขาเป็นผู้กุมอำนาจสูงสุดของตระกูลฉินกันเล่า

เดิมทีเมืองเอสเป็นเขตอิทธิพลของตระกูลฟู่ โดยมีตระกูลฉินไล่ตามมาติดๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ จะมีลูกนอกสมรสอย่างฉินสือวั่งโผล่พรวดขึ้นมากลางคัน ต่างจากการบ่มเพาะทายาทของตระกูลทั่วไป เขาเป็นพวกนอกขนบ

ภูมิหลังของฉินสือวั่งไม่สู้จะขาวสะอาดนัก หลังจากเข้าควบคุมตระกูลฉิน เขาก็กวาดเรียบทั้งบนดินและใต้ดิน จนถึงขั้นไล่บี้ตระกูลฟู่ได้อย่างน่าเหลือเชื่อ และในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เขาก็เหยียบฟู่ซื่อกรุ๊ปลงไปได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

แม้ตอนนี้จะสวมชุดสูทดูแต่งกายภูมิฐานเป็นผู้ดี ทว่าเนื้อแท้ส่วนลึกกลับไม่ใช่คนที่ยอมใครง่ายๆ เลยสักนิด

วันนี้กว่าจะนัดตัวคนออกมาได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อเถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์เห็นว่าเขายังอารมณ์ดีอยู่ จึงไหลตามน้ำทันที

“เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนที่ร้องเพลงได้ดีที่สุดในที่นี่ของเรา หากคุณชายรองฉินชอบ ด้านบนมีห้องส่วนตัว พวกคุณ...”

ไม่ทันรอให้เขาพูดจบ ฉินสือวั่งก็หันกลับมา วางแก้วไวน์แดงลงบนโต๊ะพลางส่งเสียงเดาะลิ้นอย่างขัดใจ

“ผมดูตัณหากลับขนาดนั้นเลยรึไง?”

รอยยิ้มของเถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แข็งค้าง ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงเปลี่ยนสีหน้า

“คุณชายรองฉินล้อเล่นแล้ว ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นครับ”

ฉินสือวั่งยกยิ้มมุมปาก นิ้วมือเรียวยาวผลักเอวบางของสาวสวยเบาๆ ด้วยน้ำหนักพอดีๆ

สาวสวยเซไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ล้มลงไปนั่งในอ้อมอกของเถ้าแก่ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์พอดี

ฉินสือวั่งหันหลังกลับแล้ว เดินมุ่งหน้าไปทางประตู

“คราวหน้าคุยธุระก็หัดซื่อตรงหน่อย อย่าทำตัวเหมือนพวกแมงดา”

…

ร้านกาแฟตั้งอยู่ในย่านใจกลางธุรกิจ รถแท็กซี่ทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา

เจียงอวิ๋นซีรออยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นเซี่ยเชียนหลานวิ่งเหยาะๆ เข้ามา

“ซีเป่า...”

พอเซี่ยเชียนหลานเห็นเธอ ก็โผเข้าใส่และกอดเธอไว้พลางร้องไห้โฮออกมา

เจียงอวิ๋นซีมึนงงอยู่บ้าง เมื่อเห็นคนในร้านกาแฟที่มองผ่านกระจกส่งสายตาแปลกๆ มา เจียงอวิ๋นซีก็พลันนึกเสียใจเล็กน้อยที่ปล่อยให้ยัยคนนี้มาเสียแล้ว

เธอตบหลังของเซี่ยเชียนหลานเบาๆ

“เอาล่ะ ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว...”

“ไอ้สารเลวฟู่นั่นมันไม่ใช่คน สลัดเธอทิ้งยังไม่พอ นึกไม่ถึงว่าจะใช้กำลังกับเธอด้วย ฉันควรจะพกมีดมาด้วย ต่อให้สู้ไม่ได้ฉันก็ต้องแทงไตเขาทั้งสองข้างให้ได้!”

“แผลบนหน้าฉันไม่ใช่ฟู่เยี่ยนโจวเป็นคนทำร้ายหรอก...พวกเรากลับกันก่อนเถอะ”

เซี่ยเชียนหลานปาดน้ำตาหนึ่งที

“ได้สิ”

ทั้งสองคนกำลังเตรียมตัวฝ่าสายฝนออกไปเรียกรถ ทันใดนั้นก็เห็นผู้ชายหน้าตาดูสุภาพคนหนึ่งเดินเข้ามา พร้อมยื่นร่มให้พวกเธอคันหนึ่ง

“ฝนตกหนักขนาดนี้ อันนี้ให้พวกคุณครับ”

เจียงอวิ๋นซีระแวดระวังเล็กน้อย “คุณคือ?”

“เจ้านายของเราบังเอิญมีธุระแถวนี้พอดี เห็นพวกคุณผู้หญิงสองคนร้องไห้เสียใจขนาดนี้ เลยให้เอาร่มมาส่งให้ครับ”

ชายคนนั้นคล้ายจะกลัวพวกเธอเข้าใจผิดว่าเขามีเจตนาแอบแฝง จึงวางร่มลงแล้วก็เดินจากไป

เสียงแหบแห้งจากการร้องไห้ของเซี่ยเชียนหลานดังขึ้น

“ขอบคุณเจ้านายของคุณแทนพวกเราด้วยนะ คนดีขอให้สงบสุขชั่วชีวิต!”

จนกระทั่งเจียงอวิ๋นซีกับเซี่ยเชียนหลานกางร่มเดินจากไป ฉินสือวั่งจึงค่อยๆ ปิดกระจกรถที่เบาะหลังของรถเบนท์ลีย์ลง

หยางซิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“ประธานฉิน คุณรู้จักพวกเธอเหรอครับ?”

“อืม คนที่ใส่เสื้อสีฟ้าคนนั้น”

หยางซิงนึกย้อนดูครู่หนึ่ง

สวยมากจริงๆ ตากลมโตดั่งผลแอปริคอต ผิวขาวราวกับหิมะ เป็นสาวสวยที่หาได้ยากทีเดียว

หรือจะเป็นความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนของเจ้านายจากที่ไหนกันนะ?

ไม่กล้าถามหรอก

แต่เรื่องซุบซิบนี้ยากที่จะได้เห็นสักหนึ่ง เขาจึงเสี่ยงตายเปิดปากถาม

“เคย...คบหากับคุณเหรอครับ?”

ดวงตาเจ้าเสน่ห์อันงดงามของฉินสือวั่งหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวราวกับหยกดึงเนกไทออกนิดหน่อย รอยยิ้มที่เผยออกมานั้นดูเกียจคร้านและเย่อหยิ่งชั่วร้าย

“ก็แค่ยัยเด็กอกตัญญูคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”