สองแม่ทัพขย่มกลีบโบตั๋น (3p) - [PWP] - [NC30+] のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

นางร้องกระเส่ากระตุ้นอารมณ์หลี่เจิ้นที่รอคอยนางอยู่อย่างใจเย็น ใบหน้าของนางที่หลับตาเคลิบเคลิ้ม และกัดริมฝีปากล่างด้วยความสุขหฤหรรษ์ การกระทำเช่นนี้ให้หลี่เจิ้นตบะขาดผึงโดยทันที “กรี๊ด...หลี่เจิ้น...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อร๊าย...งือ...งื้อ...” นางร้องด้วยความเจ็บปนเสียว ขณะที่หลี่เจิ้นนำดุ้นสอดเข้าก้น

ตวนมู่น่าหลังก้าวเดินออกมาหน้าบ้านทอดสายตามองหลี่เจิ้นกำลังฟาดกระบี่อยู่กับอิ๋งกั๋ว แต่นางไม่เห็นว่าจู่ม่งอยู่ที่นี่ ทำให้นางคิดว่าจู่ม่งอาจจะกลับไปที่จวนแล้ว หรือไม่ก็ไปลานฝึกทหารในวังหลวง นางจึงหันมาสนใจคนตรงหน้าที่กำลังฟาดกระบี่กับพ่อบ้านของเขา จนกระทั่งกระบี่หลุดออกจากมืออิ๋งกั๋ว “เจ้ามานานแล้ว

“ใครบังอาจ” หวางโฮ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันด้วยความโกรธเกรี้ยวสะบัดมือเรียวทันที แต่มือเรียวไม่ปล่อย นางจึงหันกลับไปมองเห็นว่าเป็นไท่โฮ่ว และหลี่เจิ้น นางกำนัลของหวางโฮ่วจึงปล่อยตวนมู่น่าหลังทันที และบังคมด้วยความหวาดกลัว น่าหลังเดินไปหาหลี่เจิ้นและจู่ม่งที่เดินมาหาน่าหลัง ซึ่งจู่ม่งมาทันตอนเหล่านางกำ

เสียงกระดิ่งทองคำทรงกลมลวดลายวิจิตรสองลูกเคียงกันที่อยู่ตรงข้อเท้าดังตามจังหวะก้าวเดินของตวนมู่น่าหลังที่ตรงไปยังเบื้องหน้าหลี่เจิ้นที่กำลังบรรเลงเพลงฉิน นางใช้แขนเสื้อบังริมฝีปากแดงชาดที่เผยรอยยิ้มยั่วยวนชวนให้หลงใหลตัวนาง นางทอดสายตามองฟูจวินทั้งสองของนาง แล้วหมุนตัวจากครั้งที่หนึ่ง เป็นครั้งที่ส

“ท่านอยากได้กี่ครั้ง...อืม...โอ...โอ้ว...โอ้ว...โอ้...” นางร้องด้วยน้ำเสียงกระเส่าวาบหวาม ขณะที่จู่ม่งใช้ริมฝีปากงับและใช้ลิ้นโลมเลียมือหนาจับเอวทั้งสองข้าง ริมฝีปากยังคงจับและดูดดื่มราวกับเด็กน้อยที่ยังไม่หย่านม “รุ่งสางเลยได้ไหม...โอ้ว...โอ้ว...โอ้ย...อืม...อืม...ซี๊ด...” จู่ม่งเอ่ยบอกด้วยน้ำเส