ตอนที่ 27 ขอโทษ

จนกระทั่งมาถึงจุดพัก เปรมก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ผักกาดเลยเดินไปซื้อกาแฟคนเดียว ในตอนที่เธอกำลังหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าเตรียมจ่าย แต่ยังไม่ทันได้ยื่นให้พนักงาน มือหนาก็ยื่นเงินไปตรงหน้าพนักงาน 

"นี่ครับเงิน"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านข้าง ผักกาดชะงัก หันไปมองก็พบกับปลื้มที่ก้าวเข้ามายืนข้าง ๆ ก่อนจะส่งเงินให้พนักงานแทนเธอ

เธอรีบเบี่ยงตัวออก "ไม่ต้อง! ฉันจ่ายเองได้"

แต่ปลื้มกลับไม่สนใจ ก็เขาจ่ายไปแล้วไง และตอนนี้ก็ยืนรอรับเงินทอนด้วยใบหน้านิ่งเฉย

ผักกาดเม้มริมฝีปากแน่น รับกาแฟมาแล้วกำลังจะเดินหนีออกจากร้าน แต่ปลื้มก็ขยับตัวขวางทางเธอเอาไว้ เธอเงยหน้ามองเขา แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

"ขอคุยด้วยหน่อยสิ"

"ไม่มีอะไรต้องคุย" เธอตอบเสียงเรียบ แล้วหมุนตัวจะเดินออกไปอีกครั้ง แต่ไม่ทันขยับไปไหน ปลื้มก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ก่อน

"เธอไปรู้จักกับพี่เปรมได้ยังไง?"

ผักกาดนิ่งไปชั่วขณะ กำลังจะตอบแต่ยังไม่ทันได้เอ่ยคำใด 

"ปลื้ม..."

เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ

ควีนเดินเข้ามาหยุดยืนใกล้ ๆ ดวงตาเรียวเหลือบมองมือของปลื้มที่จับแขนของผักกาด

ความเงียบเข้าเกาะกุมทันที ทั้งสามคนมองหน้ากันด้วยความรู้สึกแตกต่างกันออกไป 

ผักกาดถอนหายใจ ดึงแขนตัวเองออกจากมือของปลื้ม ดวงตากลมปรายตามองควีนไม่ทักอะไรทั้งนั้น เธอเลือกที่จะเป็นฝ่ายเดินออกมา

โคตรจะเป็นซีน รักสามเส้าของเราสามคนเลย น่าสมเพชชะมัด เผลอคิดออกมาอย่างขื่นขม 

ปลื้มไม่ได้รั้งเธอไว้ต่อ เขาทำเพียงยืนมองแผ่นหลังของเธอห่างออกไป ไม่ต้องรอให้ควีนถาม เขาก็เดินออกมา ทิ้งให้ควีนกำหมัดแน่น สายตาแข็งกร้าวจ้องตามหลังผักกาดไปด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เธอรู้ดีว่าทั้งสองคนนั้นยังมีเยื่อใยให้กันอยู่และมันทำให้เธอหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว

พอผักกาดเดินกลับมาถึงรถเปรมก็มาถึงพอดี แล้วการเดินทางก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้พวกเราก็ขับยาวมาจนถึงที่พักเลย

 …

เมื่อถึงทะเล

ทุกคนช่วยกันขนของขึ้นไปเก็บ ผักกาดกับเปรมตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา ปลื้มเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปยุ่ง ได้แต่มองอยู่ห่าง ๆ แค่นั้น

จนกระทั่งตกเย็น

พวกเขานั่งรวมตัวกันที่ชายหาด บรรยากาศยามเย็น สายลมพัดเอื่อย ๆ พาให้จิตใจผ่อนคลาย ตอนนี้ทุกคนช่วยกันปิ้งย่างอาหารที่เปรมสั่งให้คนจัดเตรียมเอาไว้ 

กลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามสายลมชวนให้น้ำลายสอ และแน่นอนว่าทุกคนกำลังดื่มด่ำกับอาหารและบรรยากาศอย่างสนุกสนาน จนเครื่องดื่มชุดแรกหมดไป แชมเปญกับไวน์จึงถูกเปิดเป็นรอบที่สอง

ไฟจากกองไม้ไผ่ที่สุมเพื่อเพิ่มความสว่าง ทำให้เข้ากับบรรยากาศมากขึ้น

ค่ำคืนนี้ผักกาดแต่งตัวค่อนข้างเซ็กซี่ ใครมองก็แทบจะละสายตาจากเธอไม่ได้ เธอสวมเสื้อเปิดไหล่เข้ารูปกับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขา แม้จะดูเรียบง่าย แต่กลับดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย

แน่นอนว่าปลื้มก็เป็นหนึ่งในนั้น

ขณะที่เขานั่งดื่มอยู่กับพวกธาวินและคิง สายตาของเขาก็เผลอมองไปทางเธอบ่อยครั้ง แต่มันไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มองเพราะตอนนี้เธอคือจุดสนใจของหลายคน

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจอะไรเลย เธอเอาแต่ดื่ม...ดื่มจนเริ่มเมา

ผักกาดเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอดื่มมากเกินไปก็ตอนที่รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ร่างเล็กจึงขอตัวลุกออกจากวงไปเข้าห้องน้ำ หวังจะล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกสดชื่นขึ้น

หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอยังคงรู้สึกมึน ๆ และยังไม่อยากกลับเข้าไปในกลุ่มเสียงดังวุ่นวาย ผักกาดจึงตัดสินใจเดินเล่นริมชายหาด ปล่อยให้สายลมเย็น ๆ ช่วยไล่ความเมาออกไป

เธอเดินทอดน่อง ปล่อยให้เท้าเปล่าสัมผัสกับเม็ดทรายอุ่น ๆ ขณะที่เสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบ มีเพียงเสียงทะเลและสายลมทำให้เธอผ่อนคลาย 

"มาทำอะไรตรงนี้คนเดียว?" 

เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาเธอตกใจ หัวใจเต้นแรง แต่ไม่ได้หันกลับไปมอง เพราะเสียงนั้นเธอจำได้ดี ผักกาดตัดสินใจไม่ตอบ เธอเลือกก้าวเดินต่อไป แต่ยังไม่ทันจะพ้นระยะเสียง เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง

"ขอคุยด้วยหน่อยนะ" ประโยคเดิมที่เขาเคยพูดในร้านกาแฟเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

ร่างเล็กหยุดเท้าที่ก้าวเดิน ในร้านกาแฟนั่นเธอปฏิเสธเขายังไม่ลังเลแต่ตอนนี้เธอกลับลังเลและคิดว่าจะเอาอย่างไรดี แต่สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา

"ว่า?" เธอถามเสียงเรียบ

ปลื้มก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด แสงจันทร์สะท้อนในดวงตาคมของเขา ทำให้ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและจริงจังกว่าปกติ

"ฉันอยากขอโทษเธอ"

คำพูดที่ไม่คาดคิดทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สบตาเขานิ่ง เห็นความจริงใจที่ส่งผ่านมาในดวงตาก็ทำเอาเธอพูดอะไรไม่ออก และเธอเองก็อยากรู้ด้วยว่าเขาจะพูดอะไร

"เรื่องวันนั้น เรื่องที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าฉันผิด" ปลื้มสบตาเธอนิ่ง เอ่ยต่อ 

"แต่เชื่อเถอะ ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้ว ตอนที่เธอหายไป เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจขนาดไหน ทุกอย่างมันว่างเปล่าไปหมด ฉันหงุดหงิดแทบบ้าเพราะหาเธอไม่เจอ ฉันตามหาเธอมาตลอด แต่ก็ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน เธอหายไปเลย..." เป็นครั้งแรกที่ปลื้มพูดยาวขนาดนี้ และทุกคำพูดของเขาฟังดูจริงใจ

เธอไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่มองเขานิ่ง ๆ อันที่จริง เธอก็ยังโกรธเขาอยู่ ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ที่จะให้อภัย

ปลื้มถอนหายใจ แล้วพูดต่อ

"ผัก...เรื่องที่เกิดขึ้นฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ นะ ฉันไม่ได้อยากให้เธอหายไปจากชีวิตฉัน"

"...แต่ฉันไม่อยากกลับมาในชีวิตนายอีก" เธอพูดอย่างชัดเจน หวังให้เขาเข้าใจ 

'เป็นไปได้ก็อย่ามาเจอกันอีก' แต่เธอไม่ได้พูดออกไป

ปลื้มกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่ยิ้มที่มุมปาก พอใจแล้วที่อย่างน้อยเธอก็โต้ตอบเขามาบ้างไม่ใช่ให้เขาพูดคนเดียวอย่างกับคนบ้าเหมือนก่อนหน้านั้น

"ไม่เป็นไร ในเมื่อเรากลับมาเจอกันแล้ว เธอก็อย่าหนีหน้าฉันอีกเลยนะ เราค่อยเริ่มต้นกันใหม่ก็ได้" เสียงคล้ายขอร้องดังออกมาจากปากเขา 

"ไม่รู้สิ"เธอไม่รับปาก ไม่บอกปฏิเสธ และไม่ให้ความหวัง  จากนั้นเธอก็เดินต่อ ปลื้มเองก็เดินเคียงข้างเธอมาติด ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

ติดที่หมายถึงไหล่ของเขาเฉียดกับเธอทุกครั้งที่ก้าวเดิน แล้วยังมือของเขาที่ฉวยเอารองเท้าเธอไปถือไว้เองอีก ผักกาดมองมือเขาที่ถือรองเท้าผ้าใบของเธอไปหน้าตาเฉย แต่ก็ปล่อยเลยตามเลย

จากนั้นบรรยากาศที่อึดอัดในตอนแรกก็เหมือนจะเบาบางลง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบรรยากาศเป็นใจท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาหรือเป็นเพราะเธอเผลอลดระยะห่างระหว่างพวกเขาเองกันแน่ แต่ที่รู้ ๆ ตอนนี้ พวกเขากำลังพูดคุยกันเหมือนครั้งอดีต

ปลื้มจะเปลี่ยนไปถามเธอเรื่องอื่นแทน พวกเขาค่อย ๆ เดินไปตามชายหาด พูดคุยกันมากขึ้นถึงเรื่องราวที่มหาลัยใหม่ เพื่อนใหม่ของเธอแล้วยังถามเรื่องที่เธอรู้จักกับพี่ชายเขาอีก

ปลื้มพูดดีกับเธอมากจนเธอแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองยังโกรธเขาอยู่

จนกระทั่ง

"ผักกาด!"

เสียงของเปรมดังขึ้นจากด้านหลัง

เธอหันไปมอง เห็นร่างสูงของเปรมก้าวตรงเข้ามา สีหน้าเขาดูไม่สบอารมณ์นัก

ปลื้มที่เห็นแบบนั้นก็ก้าวไปขวางผักกาดไว้ เขาเองก็หงุดหงิดมาตั้งแต่ที่เห็นพี่ชายพาผักกาดมาที่นี่แล้ว และในเมื่อได้โอกาสอยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามตรง ๆ

"มึงจงใจเข้าหาเธอใช่ไหม?" คนอย่างเปรมชอบเข้าหาคน  สวย ๆ อยู่แล้วและปลื้มคิดว่าที่พี่ชายเข้าหาเพื่อนเข้าก็เพราะหวังอย่างอื่น

คำพูดของปลื้มทำให้บรรยากาศอึมครึมในพริบตา

เปรมเลิกคิ้ว ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ "พูดอะไรของแก?" 

"อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่ามึงทำอะไรอยู่" ปลื้มจ้องหน้าเปรมเขม็ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

เปรมไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะเอ่ยถามกลับเสียงเรียบ "แล้วแกเป็นอะไรกับเธอ ถึงต้องมาห่วงขนาดนี้?"

"กูก็เป็นเพื่อนของเธอไง!"

เปรมหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน เพราะรู้ว่าน้องชายตัวดีทำอะไรกับคนที่เรียกว่าเพื่อน

"เพื่อน?...แน่ใจ!!" เปรมเน้นเสียงคำว่าเพื่อนเขาขยับเข้าไปใกล้ปลื้มอีกก้าว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย 

"อย่ามาพูดดีหน่อยเลยไอ้ปลื้ม..."

ผักกาดที่ยืนอยู่ตรงกลาง เริ่มเห็นเค้าลางของความวุ่นวาย บรรยากาศเริ่มมาคุขึ้นเรื่อย ๆ สายตาของสองพี่น้องที่มองกันแทบจะเห็นประกายไฟ ฟาดฟันกันเปรี๊ยะ ๆ

"หยุดก่อนค่ะ!" ผักกาดรีบเข้ามาขวาง หวังจะห้ามไม่ให้เรื่องมันบานปลาย

แต่ไม่ทันแล้ว

พลั๊ว!

หมัดแรกของปลื้มซัดเข้าเต็มหน้าของเปรมเต็ม ๆ  จากนั้นก็เป็นเปรมที่สวนกลับ ทั้งสองคนเปิดศึกกันทันที ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอย

"พอได้แล้วนะ! หยุ๊ดด!!" ผักกาดร้องลั่น พยายามจะเข้าไปห้าม

แต่ไม่มีใครฟัง

เสียงดังทำให้พวกธาวิน คิง และควีนที่อยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาดู

"เฮ้ย ๆ พอได้แล้วมึง!" 

ธาวินกับคิงรีบเข้าไปแยกทั้งคู่ ควีนเองก็มองสองพี่น้องที่เพิ่งถูกแยกออกไปอย่างตกตะลึง ก่อนจะรีบหันมาทางผักกาด สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยคำถาม

"พวกเขาทะเลาะกันเรื่องอะไรกัน?"

ผักกาดไม่ได้ตอบ เธอเม้มปากแน่น ส่ายหน้าช้า ๆ สายตาของเธอจับจ้องไปที่ปลื้มและเปรมที่ถูกแยกออกจากกัน สีหน้าของทั้งคู่ยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ 

ผักกาดเองเห็นว่าทั้งคู่สงบแล้วเธอก็เดินกลับไปที่ห้องพักทันที ทิ้งให้ควีนมองตามด้วยสายตาสับสน