ตอนที่ 24 เธอหายไปไหนมา?

“เธอหายไปไหนมา?”

“...”

“ที่เธอขาดการติดต่อจากทุกคน เพราะเธอไปเปลี่ยนตัวเองมาอย่างนั้นเหรอ?”

ผักกาดได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะเสียงขื่นแล้วสวนกลับ

"เปล่าซะหน่อย ฉันแค่อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่" เธอจ้องหน้าหล่อ ๆ ของเขาพร้อมกับพูดไปด้วยสีหน้าที่จริงจังไม่มีหลบสายตาคมเลยแม้แต่น้อย

สายตาที่จ้องมองกันบ่งบอกได้ตอนนี้เธอไม่เกรงกลัวหรือเกรงใจเขาอีกแล้ว

ใช่!! เพราะตอนนี้เราก็เหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน

"รู้อะไรมั้ย!! ฉันเบื่อใช้ชีวิตแบบโลกสวยไง?" พอเธอพูดไปแบบนั้นปลื้มก็รู้สึกเจ็บแปลบในอกขึ้นมา

คำพูดนั้นเหมือนกระแทกเข้ากลางใจปลื้ม เขาเผลอกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ทำแบบนั้นไม่เห็นจะมีอะไรดี"

เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นสายตาที่เจ็บปวดของเธอก่อนที่มันจะหายไปอย่างรวดเร็วแทนที่ด้วยสายตาแข็งกร้าว อย่างที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อน

ผักกาดอดไม่ได้ที่จะพูดย้ำ เธอยิ้มด้วยรอยยิ้มที่แสนจะฝืนและขื่นขม มันไม่ใช่รอยยิ้มที่มาจากใจเลยสักนิด

ตอนแรกเธอคิดว่าการที่เราทำดีกับใครสักคนโดยที่ไม่หวังผลตอบแทน จะทำให้เขารู้สึกดีกับเธอหรือมองเห็นเธอบ้าง แต่เธอกลับคิดผิด

นอกจากจะไม่มีใครเห็นเธอแล้ว ทุกคนยังเอาเปรียบเธอเพราะแค่เธอใจดี

ผักกาดยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“เมื่อก่อนฉันคงทำตัวดีมากเกินไปเลยทำให้ตัวเองเจ็บซะเอง"

เธอวางแก้วลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง

"ตั้งแต่นั้นมาฉันก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะใช้ชีวิตในแบบคนเห็นแก่ตัวบ้าง อย่างน้อยก็จะไม่เจ็บ!!”

ปลื้มก็ฟังและคิดตามสิ่งที่เธอพูด ตอนนี้เขารับรู้แล้วว่าเธอไม่ใช่ผักกาดคนเดิมอีกต่อไป ทุกอย่างที่เคยเป็นเธอได้ถูกเปลี่ยนแปลงไปหมดแล้ว อะไรที่เคยเป็นคือตรงกันข้ามทั้งหมด!!!

มันจะไม่อะไรเลย

หากไม่ใช่เพราะเขา ที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้

ปลื้มเงียบไปครู่หนึ่ง พิจารณาผู้หญิงตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดนักศึกษาอะไรของเธอ รัดจนกระดุมแทบปลิ้น แล้วยังสั้นมากด้วย หน้าตาที่ไม่ค่อยเสริมแต่ง ตอนนี้กลับแต่งจัดสวยเข้มโคตรสะดุดตา และริมฝีปากที่เคยยิ้มแย้มให้เขาอย่างสดใส วันนี้กลับกลายเป็นริมฝีปากที่จิกกัด และพร้อมจะตอกกลับเขาทุกคำ 

อ่อ..แล้วยังมีสายตาดุ ๆ ที่ชอบตวัดมองกันอีก

ไม่ชินเลยว่ะ!!

"เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเยอะเลยนะ อะไรทำให้เธอกลายเป็นคนแบบนี้?"

ผักกาดจ้องหน้าเขาเต็มตา กระแทกเสียงตอบกลับ

“การถูกหักหลังไงล่ะ!!”

"....."

เพียงแค่ประโยคเดียว ปลื้มรู้สึกเหมือนถูกชกใต้เข็มขัด ทั้งจุกและเจ็บหน้าเปลี่ยนสีไปทันที เขาพูดอะไรไม่ออก ผักกาดเองก็ไม่พูดต่อเช่นกัน

อาหารมื้อนี้จบลงด้วยความอึดอัด ผักกาดที่แตะอาหารไปเพียงนิดเดียว ยิ่งคุยกับคนตรงหน้าเท่าไหร่ ความอยากอาหารก็น้อยลง 

กลายเป็นกินไม่ลง อย่าว่าแต่เธอเลย ตั้งแต่มานั่ง เธอก็ยังไม่เห็นคนตรงหน้าจับช้อนเลยด้วยซ้ำ เอาแต่ซักเธอไม่หยุด ในที่สุด ผักกาดก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เมื่อไม่มีอะไรต้องพูดคุยกันอีก

"ฉันจะกลับ" 

เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่รอให้เขาตอบอะไร ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากโต๊ะ ปลื้มมองตามเธอ ก่อนจะรีบหยิบแบงก์พันวางลงบนโต๊ะอย่างลวก ๆ แล้ววิ่งตามเธอไป

ระหว่างทางกลับหอพัก

ปลื้มขับรถช้ากว่าปกติ ราวกับต้องการถ่วงเวลาและอยากอยู่กับเธอนานอีกนิด ปลื้มอยากจะคุยกับเธอให้เข้าใจ เรื่องที่ผ่านมา เขาเม้มปากแน่นก่อนตัดสินใจพูดออกมา

“วันนั้น ที่จริงเรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ” เขาพูดขึ้น

ผักกาดที่ได้ยินเข้าพูดถึงเรื่องในอดีตอีกเธอก็ไม่ฟัง สวนเขากลับไปว่า

"หยุดพูดเรื่องที่ผ่านมาสักที ไม่งั้นฉันจะลง" 

ปลื้มนิ่งไป มือที่จับแฮนด์รถกำแน่น ไม่คิดว่าเธอจะใจแข็งขนาดนี้ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง 

"ก็ได้ ๆ แต่ว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง?" 

"ก็ดี ทั้งเรื่องเรียน เรื่องส่วนตัว มันดีกว่าแต่ก่อนเยอะเลยแหละ" คำตอบของเธอทำเอาปลื้มนิ่งไปอีกครั้ง 

พอมาถึงที่หมาย ปลื้มจอดรถ แล้วมองเข้าไปในอาคารสูงตรงหน้า ผิดกับผักกาดที่พอลงรถได้ก็เดินจ้ำอ้าวเข้าไปทันที

ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณ 

ปลื้มจะเรียกก็ไม่ทันแล้ว เพราะเธอหายไปแล้ว ปลื้มหน้าสลดลงเล็กน้อย เขาไม่มีโอกาสได้พูดขอโทษเธอด้วยซ้ำ

ปลื้มยกมือขึ้นขยี้เส้นผมตัวเองแรง ๆ ก่อนจะขับรถออกไป

หลังจากส่งผักกาดเสร็จ ปลื้มก็ตรงมาที่ผับประจำของพวกเขาทันที เสียงเพลงดัง ผสมกับแสงไฟสีสันฉูดฉาด บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเต้นกันสนุกสนาน ผิดกับใบหน้าคมเข้มที่ขึงเครียด

พอเดินเข้ามาในโซนวีไอพี ก็เห็นเพื่อนกลุ่มเดิมอย่างธาวินและคิงนั่งดื่มกันอยู่ก่อนแล้ว

ทันทีที่ปลื้มเดินมาถึง เสียงแซวจากเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นทันที

"ไปส่งสาวมาเป็นไง สนุกไหมมึง?" เป็นธาวินที่ถามขึ้น มองปลื้มด้วยสายตาล้อเลียน

"ปกติมึงไม่สนใจใครก่อนนี่ สงสัยคนนี้จะถูกใจจริง ๆ ว่ะ" คิงเองก็แซวฉับพลัน

ทั้งสองคนขยับตัวนั่งเท้าคาง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มที่

แต่ปลื้มกลับเดินไปนั่งลงบนโซฟาเงียบ ๆ คว้าแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างไม่รีบร้อน เขาไม่ได้สนใจคำแซวของทั้งสองคนด้วยซ้ำ พอเครื่องดื่มถูกสาดลงลำคอจนหมดเขาก็วางลงแล้วหยิบเหล้ามาเทผสมใหม่

"กูไม่ได้สนใจเธอ"

"หืม?" พวกเพื่อนที่ตอนแรกกำลังหัวเราะกันสนุก ๆ ถึงกับเงียบลงไปทันที

ไม่สนใจแต่เสือกไปส่งเนี่ยนะ!

ปลื้มเอนตัวพิงโซฟา ขยับข้อมือหมุนแก้วน้ำแข็งเบา ๆ ดวงตาลึกซึ้งสะท้อนแสงไฟสลัว

"ที่กูจงใจให้เธอเป็นของเดิมพันเพราะกูสงสัยว่า ผู้หญิงคนนั้น อาจเป็นคนที่กูเคยรู้จัก"

"...!!"

ธาวินกับคิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาทำกับเรื่องที่เพื่อนพูดตลกเสียเต็มประดา 

"เฮ้ย มึงนี่เดี๋ยวนี้เล่นมุกเป็นแล้วเหรอวะ?" แซวเพราะคิดว่าเพื่อนพูดเล่น

"เอาจริงดิ! นี่มันพล็อตละครน้ำเน่าเลยนะเว้ย"

พวกเขาพากันขำ แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของปลื้มก็ทำให้เสียงหัวเราะเงียบลงทันที คิงและธาวินคิ้วขมวด

มันไม่ได้พูดเล่นเหรอวะ! คิงยกแก้วขึ้นดื่มก่อนจะถามต่อ

"แล้วเป็นไง? ใช่แบบที่มึงคิดไหมล่ะ"

ปลื้มเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นจิบอีกครั้ง แล้วพยักหน้าช้า ๆ

"...ใช่"

ปลื้มพูดจบก็มองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง

"ห๊ะ! จริงดิ!"

ธาวินขมวดคิ้วแน่น พยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน

"เดี๋ยวนะ ๆ หมายความว่ายังไงวะ? มึงรู้จักสาวสวยคนนั้นมาก่อนงั้นเหรอ?"

" ไม่ใช่แค่กูที่รู้จักพวกมึงสองคนก็รู้จักดี" พูดจบก็กระดกแก้วเหล้าสาดลงลำคอรวดเดียวมองปฏิกิริยาของเพื่อนทั้งสองคน

"หืมมม....ยังไงนะ! ที่มึงพูดหมายความว่ายังไงวะ!" คิงถามด้วยความสับสน

"เออว่ะ ตกลงเธอเป็นใครวะ?"

คำถามของธาวิน ปลื้มก็เงียบไปอีกรอบและเงยหน้าขึ้นมาสบตาเพื่อนทั้งสองพร้อมกับเอ่ยชื่อ

"...ผักกาด"

"...!!"

"เออ กูรู้ว่าเธอชื่อผักกาด!!" ธาวินยังไม่เข้าใจ ก็พูดเหมือนว่าจะบอกทำไมอีก 

"...." 

ปลื้มส่ายหัวกับเพื่อนที่ยังไม่เก็ตในสิ่งที่ตนเองบอก ก่อนจะพูดอีกครั้ง ย้ำชัดสิ่งที่ตนเองเจอมา

“เป็นเธอนั่นแหละ ผักกาด...” 

"ห๊ะ! ผักกาด!"

คิงกับธาวินแทบจะสำลักเหล้าออกมา พวกเขาตาโตแทบถลนออกมานอกเบ้า ตะโกนออกมาพร้อมกัน

"มึงหมายถึง ผักกาด เพื่อนเรา ยัยแว่นที่หายไปคนนั้นอะนะ!"

"เป็นไปไม่ได้!" 

ธาวินส่ายหัวแรง "เธอเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมเลยนะเว้ย!" จากยัยแว่น กลายเป็นสาวเซ็กซี่ตัวแม่เลยนะ

"ใช่..." ปลื้มพึมพำ นัยน์ตาคมคู่นั้นแฝงไปด้วยบางอย่างที่ซ่อนลึกในใจ เขายังพูดออกมาคล้ายกับคนละเมอ

"เธอเปลี่ยนไปจนกูเกือบจำไม่ได้"

"...แต่คือเธอจริง ๆ"

"...ผักกาดของพวกเรา" 

 …

ทางด้านคนที่กำลังถูกพูดถึง

หลังจากที่ปลื้มขับรถออกไป เธอก็เดินเข้าห้องพักด้วยอาการหมดแรง ทันทีที่ประตูปิดลง เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน

มือบางยกขึ้นกุมขมับ ลมหายใจถูกระบายออกมาแรง ๆ เหมือนอยากปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอก 

“ให้ตายเถอะ!!” 

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มันทำเอาทุกอย่างวุ่นวายไปหมด ไม่คิดว่าจะมาเจอกันเร็วขนาดนี้ด้วยซ้ำ แค่คิดว่าสักวันนึงคงได้เจอกันอีก

เฮ้อ!!

ถึงแม้ว่าการกลับมาเจอครั้งนี้ เธอจะไม่ได้ใจเต้นแรงกับเขามากเท่าเมื่อก่อน แต่ก็ยังเต้นแรงอยู่ดี

แถมยังเกิดอาการประหม่ากว่าเมื่อก่อนอีก 

ไม่สิ! ต่อไปนี้ต่อให้ต้องบังเอิญเจอเขาอีก เธอจะไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้น! 

ใช่ ห้ามรู้สึก!! 

ผักกาดบอกตัวเองแบบนั้น พยายามสะกดจิตตัวเอง ว่าห้ามคิด ๆ

“อย่าไปคิดถึงเขาสิยัยผัก...เธอต้องนึกถึงสิ่งที่เขาทำกับเธอไว้สิ!” 

ยังไม่ทันที่เธอจะสลัดความคิดฟุ้งซ่านให้หมดไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

เธอเหลือบมองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นชื่อของเปรม

ทันทีที่รับสาย เสียงทุ้มของชายหนุ่มก็ดังขึ้น

"วันนี้ไม่มาทำงานเหรอ?"

ผักกาดขยับตัวขึ้นนั่งดี ๆ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ

"ไปสิ แต่เข้าเลทนิดหน่อย ฉันโทรไปลาผู้จัดการไว้แล้วค่ะ"

เปรมเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะถามต่อ

"ไปไหนมาเหรอ? ปกติเธอไม่เคยหยุด ไม่เคยมาสายนี่"

"...ไปทำธุระกับเพื่อนมาน่ะ" เธอตอบตามตรง แต่ก็ไม่ได้ลงลึกขนาดนั้น

"อืม" เสียงเขาตอบรับในลำคอ 

"งั้นไว้เจอกันที่ร้าน"

หลังจากวางสายไป ผักกาดก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนชุด ไปทำงาน

โทรหาแบบนี้ ไม่ตามก็เหมือนตามอะนะ!