All Chapters of มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 32 "อืม...อ่อยแล้วเด็กแสบคิดดีไม่ได้เลย...นอนท่านี้" ฌาลัลล์ยืนนิ่งมองเรือนร่างบอบบางที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง ความหงุดหงิดโทสะที่เพิ่งครุกรุ่นมาจากคฤหาสน์คล้ายจะถูกชะล้างหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกเอ็นดูและหวงแหนเข้ามาแทรกซึม เขาค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาตรงเข้าไปข้างเตียง ทรุดกายลงนั่งข้างร่างเล็ก นัยน์ตาคมกริบพิศมองใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่กำลังหลับสนิท มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปะหน้าผากมนออกอย่างเบามือ สัมผัสผิวนุ่มลื่นทำให้หัวใจของมาเฟียหนุ่มใหญ่เต้นผิดจังหวะ เด็กหนอเด็ก... กินอิ่มก็หลับ ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของใคร และกำลังโดนสายตาแบบไหนจับจ้องอยู่ ขณะเดียวกัน ทางฝั่งของโปรด ชายหนุ่มขับรถสปอร์ตเร่งเครื่องออกจากคอนโดของเชอร์รี่ด้วยความหงุดหงิดที่ยังค้างคา แม้จะปล่อยอารมณ์ไปบ้างแล้ว แต่ความคิดที่ว่าต้องถูกฌาลัลล์ตีกรอบและควบคุมก็ยิ่งทำให้เขาหัวเสีย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาเมล์รียาอีกครั้งด้วยความหวังว่าจะใช้เธอเป็นเกราะป้องกันเพลิงโทสะของพ่อในวันพรุ่งนี้ ตื้ด... ตื้ด... ไร้การตอบรับเหมือนเคย โปรดสบถลั่นในรถ "แม่งเอ

บทที่ 34 ฌาลัลล์ยังคงจ้องมองใบหน้าหวานนิ่ง ไม่ยอมตอบและไม่ยอมปล่อย มือหนาขยับรวบกระชับเอวคอดไว้แน่นขึ้นกว่าเดิม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์ฉายแววความดิบและปรารถนาอย่างปิดไม่มิด ลำคอหนาขยับกลืนน้ำลายลงคอดัง อึ้ก! เพราะแกนกายใหญ่โตกลางลำตัวมันแข็งตึงสู้มือจนปวดหนึบไปหมดจากการได้สัมผัสเรือนร่างนุ่มนวลผิวนุ่มลื่นใกล้ชิดถึงเพียงนี้ "หยุดขยับตัวได้แล้วเมล์รียา..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอ่ยชิดใบหูเล็ก "ยิ่งเธอขยับ... มันจะยิ่งดันเธอมากกว่าเดิม" นัยน์ตาคู่สวยฉายแววอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร เรียวขาสวยทั้งสองข้างขยับเบียดชิดเข้าหากันแน่นเพื่อปกปิดส่วนหวงแหนอย่างเขินอาย ส่วนมือบางทั้งสองข้างก็รีบยกขึ้นมากุมปิดสองเต้างามที่กำลังชูชันเอาไว้สุดฤทธิ์ นั้นก็เพียงแค่แส้รงทำเพื่อปกปิดความต้องการ "ข... ขอผ้าได้ไหมคะ?" เสียงหวานเอ่ยสั่นพร่า ร่างน้อยสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขน ร่างสูงใหญ่ยันกายลุกขึ้นยืนจากพื้นห้องน้ำทั้งที่ยังคงอุ้มหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขนได้อย่างสบายๆ น้ำหนักตัวบอบบางของเธอแทบไม่เป็นอุปสรรคต่อพละกำลังของเขาเลยแม้แต่น้อย หากแต่สิ่งที่กำลังสร้างความหนักใจและทรมานฌาลัลล์อยู่ในเวลานี้ คือคว

บทที่ 36 ประตูเพนต์เฮาส์ถูกเปิดออกอีกครั้ง วิญญูก้าวเข้ามาอย่างเงียบๆ ก่อนจะหยุดยืนโค้งกายลงเล็กน้อยเพื่อเอ่ยแจ้งสองสาว "รถเตรียมพร้อมไว้ที่ด้านล่างแล้วครับ เชิญคุณหนูเมล์และคุณไข่มุกลงไปรอได้เลยครับ" "อ๋อ... ขอบคุณค่ะคุณวิญญู" เมล์รียาเอ่ยรับคำเบาๆ พลางหยิบกระเป๋าถือขึ้นมากุมไว้แน่น ไข่มุกพยักหน้าพร้อมสะกิดแขนเพื่อนสาวเบาๆ "ปะยัยเมล์ ไปกันเถอะ" ก่อนจะก้าวออกจากห้อง เมล์รียาอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงมุมห้องกระจกบานโต ที่กำลังยกม้วนบุหรี่ขึ้นอัดนิโคตินเข้าปอด ก่อนจะพ่นควันสีเทาจางๆ ลอยฟ่องในอากาศ นัยน์ตาคมทอดมองออกไปนอกกระจกด้วยความเงียบขรึม เย็นชา และราบเรียบ ราวกับเหตุการณ์วาบหวามในห้องน้ำเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 'ทำไมตึงใส่กันขนาดนี้นะ' หญิงสาวนึกงอนในใจ ก่อนจะรีบหมุนตัวก้าวตามวิญญูและไข่มุกออกจากห้องไปโดยไม่รู้เลยว่า สายตาที่มองผ่านควันบุหรี่จางๆ นั้น... กำลังจับจ้องแผ่นหลังบางของเธอไปจนสุดสายตา สองสาวเดินตามกันไปยังลิฟต์ ทว่าจังหวะนั้นพวกเธอ กลับได้ยินบทสนทนาเบาๆ ของลูกน้องร่างใหญ่สองคนของฌาลัลล์ที่กำลังก้าวตามมาดูแลความปลอดภัยอยู่

บทที่ 38 เธอมองเห็นมือหนาที่ยื่นมารอรับ แต่กลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น หญิงสาวรวบชายกระโปรงเดรสสั้นสีขาวขึ้นเล็กน้อย พยายามก้าวขาลงจากรถด้วยตัวเองอย่างทุลักทุเลเพราะความประหม่าจากสายตาผู้คนที่มองมาและรองเท้าส้นสูงคู่สวย ท่ามกลางสายตาพนักงานโรงแรมที่ยืนเรียงรายต้อนรับ ฌาลัลล์ชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่ยื่นออกไปค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ แววตาคมกริบที่เคยเรียบเฉยพลันเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที เขาสูดลมหายใจลึกๆ ขบกรามแน่นจนเป็นสัน ก่อนจะก้าวประชิดตัวหญิงสาวที่เพิ่งลงมายืนบนพื้นได้ไม่ทันตั้งตัว! พรึ่บ! มือหนากระชากแขนเรียวเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและหนักแน่นจนเมล์รียาเซถลาเข้าหาแผงอกกว้างของเขาเต็มเปา! ร่างบางปะทะเข้ากับสูทเนื้อดีจนได้กลิ่นหอมสะอาดของเขาเต็มจมูก "อ๊ะ! นี่คุณ~~" "อยากเดินเองนักใช่ไหม... หืม? หันมองดูผู้คนที่เดินเข้างาน รอบๆ ข้างบ้างว่าเขาทำอะไรกัน?" เสียงกระซิบแหบต่ำที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ดุดันดังอยู่ข้างหู ฌาลัลล์ไม่ได้ปล่อยมือ แต่กลับเปลี่ยนมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น บีบกระชับจนเมล์รียาแทบจมหายไปในอ้อมกอดเขาต่อหน้าสาธารณชน "อย่าให้ฉันต้องสั่งสอนเธอกลางล็อบบี้... เ

บทที่ 40 ยังไม่ทันที่ลูกชายรัฐมนตรีจะทันได้ประมวลผลหรือตอบรับอะไร ฝ่ามือหนาใหญ่ของฌาลัลล์ก็เอื้อมออกไปจับกุมมือเล็กของเมล์รียาเอาไว้อย่างถือสิทธิ์ จากนั้นเขาก็จับมือเธอให้ส่งส้อมคันน้อยป้อนบัตเตอร์เค้กชิ้นนั้นเข้าปากตัวเองต่อหน้าต่อตาผู้คนทั้งงาน! ทว่ากิริยาอันอุกอาจและเปิดเผย ทำให้คุณปู่โรเจอร์สถึงกับดวงตาแทบหลุดออกจากเต้า ไม้เท้าในมือเกือบสไลด์หลุดจากฝ่ามือที่เริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นตะลึง เช่นเดียวกับวินสันและสิตาที่ได้แต่มองภาพนั้นด้วยความทึ่งปนโล่งอก จนวินสันแอบยิ้มอย่างพอใจ และสถบเบาๆ "ขอบใจนายมากน้องรักที่ช่วยแก้สถานการณ์ ให้ยัยตัวแสบนั่น ไม่งั้นคุณพ่อคงทำโทษหลานสาวตัวดีแน่ๆ" ความเข้าใจว่าเพื่อนสนิทแอบช่วยลูกสาว แต่วินสันหารู้ไหมว่า นั่นไม่ใช่การช่วยแต่อย่างใด แต่มันคือการหึงหวงสาวน้อยอย่างเห็นได้ชัด ฌาลัลล์เคี้ยวขนมอย่างละเมียดละไม นัยน์ตาคู่คมวาวโรจน์มองสบตากับเมล์รียาที่ยืนอ้าปากค้าง น้ำตาที่เคยคลอหน่วยเบ้าพลันชะงักหายไป เปลี่ยนเป็นความร้อนวูบวาบที่แล่นไปทั่วสองแก้มเนียน "ก็อร่อยดี..." มาเฟียใหญ่เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องมองริมฝีปากบางของเด็กสาวไม่วางต