Lahat ng Kabanata ng มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : Kabanata 11 - Kabanata 20

บทที่ 12 วิญญูชี้เรียวนิ้วขึ้นไปทางกล่องกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งอยู่มุมห้อง ซึ่งกำลังจับภาพตรงจุดที่เธอยืนอยู่พอดี ก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆ ให้เด็กดื้อปากดีได้รับรู้ "พี่ใหญ่นั่งดูเราสองคนจากกล้องวงจรปิดอยู่นะครับ..." ทว่าเมล์รียา กลับไม่มีทีท่าว่าจะกลัวเกรงแต่อย่างใด คุณหนูตระกูลใหญ่ผู้แสนเย่อหยิ่งยกยิ้มอวดดี ก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตาใส่กล้องวงจรปิดอย่างท้าทายเต็มประดา! "ไม่กลัวหรอกค่ะ! จากวันนี้ไปเราคงไม่ได้เจอกันอีกอยู่แล้ว... ชิ!" เธอเชิดหน้าขึ้นนิดๆ เอ่ยเสียงสะบัดพร้อมกับคว้ากระเป๋ามาถือไว้แน่น "ชื่อเขาเมล์ก็ไม่รู้ แล้วเมล์ก็ไม่ได้ใส่ใจด้วย! คืน One Night Stand คืนเดียว... ไม่นับว่ารู้จักกันหรอกนะคะ บาย!" ​พูดจบ ร่างบางก็หมุนตัวเดินสะบัดหน้าเชิดออกจากห้องเพนท์เฮาส์ไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าอีกไม่กี่นาทีต่อมา... ภายในรถยนต์หรูคันยาวที่จอดนิ่งอยู่บริเวณลานจอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลชอร์ท มาเฟียหนุ่มใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลกำลังนั่งจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนเครื่องหรูในมือ สายตาคมกริบจดจ่ออยู่กับสัญญาณภาพความละเอียดสูงจากกล้องวงจรปิดที่ส่งตรงมาจากเพนท์เฮาส์ " One Night Stand งั้นเหรอ?" ฌาลัลล์มอ

บทที่ 14 เมล์รียาเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตากลมโตสั่นระริกด้วยความกลัวผสมผสานความอับอายที่ถูกรุกราน ร่างบางพยายามจะขยับถอยห่าง แต่แผ่นหลังเนียนกลับชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ไร้ทางให้หนีรอดจากพันธนาการของคนตรงหน้า "น... หนูไม่มีอะไรจะแลกทั้งนั้นค่ะ! แต่ถ้าคุณต้องการเงิน... หนูพอจะมีเงินเก็บในบัญชี..." "หึ...อะไรนะ~ เงินหรอเธอมีมากพอที่ฉันต้องการเลย" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอของฌาลัลล์ดังขึ้นขัดจังหวะทันที ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว สายตาคมดุกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกอย่างถือไพ่เหนือกว่า "เธอคิดว่าตระกูล 'เซอเรส' อย่างฉัน ขาดแคลนเงินจนต้องมาขอแบ่งจากเด็กมหาวิทยาลัยปีหนึ่งอย่างเธองั้นเหรอคุณหนูชอร์ท?" คำพูดเรียบๆ แต่ทรงอำนาจทำเอาเมล์รียาชะงักกึก ตระกูลเซอเรส... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศที่พ่อของเธอเคยพูดถึงอยู่บ่อยๆ! นี่เธอไปหลงกลตกอยู่ในมือของพญาเสืออันตรายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! "แล้ว... แล้วคุณต้องการอะไรจากหนูกันแน่คะ หนูมีแฟนแล้วนะคะ?" เด็กสาวเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระสับระสิวจนแทบพุ่งออกมานอกอก ฌาลัลล์ยิ้ม

บทที่ 16 วินสันหัวเราะออกมาทันที น้ำเสียงทุ้มฉายแววรักและเอ็นดูลูกสาวคนเดียวอย่างที่สุด "ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยเป็นมิตรกับใครเลยก็เท่านั้นเอง" หญิงสาวแอบค้อนผู้เป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยแก้ตัวเสียงแผ่ว "ป๊าคะ... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย เมล์แค่ตั้งใจเรียนเพื่อสอบเข้ามาหาวิทยาลัยเดียวกับโปรดให้ได้ก็เท่านั้นเอง เลยไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหน" ฌาลัลล์แอบกำหมัดแน่นใต้โต๊ะอาหารจนเส้นเลือดปูดเกร็ง เมื่อรู้สึกว่า ยัยคุณหนูตัวแสบ กำลังยั่วโมโหเขาเข้าให้อย่างจังจากการพูดย้ำชื่อลูกชายของเขาไม่หยุดปาก นัยน์ตาคู่คมฉายรังสีดุดันวูบหนึ่งก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มราบเรียบ "เอ่อ... พี่วินครับ" มาเฟียหนุ่มเบนเข็มเปลี่ยนประเด็นทันที "พรุ่งนี้ที่ฟาร์มม้าที่เขาใหญ่เปิดฉลองครบรอบ 10 ปี ผมขอเชิญพี่ทั้งสามคนไปเป็นแขกพิเศษในงานนะครับ เดี๋ยวผมจะให้คนขับรถมารับตั้งแต่เช้า" คุณหญิงสิตายิ้มร่าขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้น เธอเปรยว่าอยากไปเที่ยวฟาร์มม้าที่เขาใหญ่มาหลายครั้งแล้วแต่ยังไม่มีโอกาส ครั้งนี้มีเจ้าของฟาร์มมาเชิญด้วยตัวเอง มีหรือที่คุณนายตระกูลชอร์ทจะยอมพลาด "ตายจริง! ไ

บทที่ 18 เมล์รียายังคงไม่ยอมสบตาคนตัวสูงที่กำลังจับพวงมาลัย แต่เธอเค้นเสียงตอบกลับไปทันควันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธและความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "หนูไม่ได้กลัวค่ะ! หนูแค่... ไม่ชอบหน้าคุณ แล้วก็ไม่อยากอยู่ใกล้คนเจ้าเล่ห์อย่างคุณด้วย!" ฌาลัลล์ยกยิ้มมุมปากอย่างยั่วเย้า สายตาคมปรายมองเด็กสาวที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่ข้างๆ ด้วยความเอ็นดูผสมความสนุกที่ได้แกล้ง "ไม่ชอบหน้า? แต่เมื่อเช้ายังกอดแผ่นหลังฉันแน่นอยู่เลยนะสาวน้อย" "คุณฌาลัลล์!" เมล์รียาหันขวับมามองเขาตาเขียวทันที แก้มเนียนซับสีเลือดด้วยความอับอายและขัดใจ "นั่นมันเพราะหนูเข้าใจผิดต่างหากล่ะคะ! เลิกพูดถึงเรื่องเมื่อเช้าสักทีได้ไหม!" ฌาลัลล์ดันลิ้นกระทุ้งแก้มอย่างหงุดหงิดทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์กรุ่นร้อนในอกอย่างถึงที่สุด... มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลคุมอำนาจเหนือใต้ออกตก ที่มีแต่ผู้หญิงพร้อมจะประเคนตัววิ่งเข้าหา กลับต้องมาถูกเด็กสาวรุ่นลูกปฏิเสธและขอร้องให้ปล่อยไปอย่างไร้เยื่อใยแบบนี้! "นี่เธอ...!" ชายหนุ่มตวาดเสียงห้วนจัด ก่อนจะเงียบเสียงลงและกัดฟันข่มอารมณ์ไว้ ครืด... ครืด... เสียงสมาร์

บทที่ 20 เมล์รียาก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง เธอพยายามบังคับขาที่สั่นเทาให้เดินอย่างมั่นคง และแกล้งทำตัวเป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้กลุ่มคนร้ายที่สะกดรอยตามมาทันสังเกตเห็นความผิดปกติ 'ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้เนี้ยพวกเขามีปืน พวกเขาตามใคร? ฉันหรือน้าฌาลัลล์ โปรดส่งคนมาเอาตัวฉันไปหรือเปล่า? ทันทีที่ประตูรถปิดลง ฌาลัลล์ก็เหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตหรูทะยานออกจากจุดนั้นด้วยความเร็วสูงทันที เพื่อล่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกมันให้ขับตามเขาไป และดึงอันตรายทั้งหมดออกห่างจากตัวห้างสรรพสินค้า! ลูกน้องบอดี้การ์ดสี่คนในชุดสูทเข้ม พลางตัวให้กลมกลีนกับลูกค้าทั่วไป เคลื่อนตัวเดินตามอารักขาเมล์รียาอยู่ห่างๆ อย่างเนียนๆ ตามคำสั่งกำชับอย่างเข้มงวดของฌาลัลล์ จนกระทั่งหญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านมิสเตอร์โดนัทบนชั้นสอง แล้วเจอกับไข่มุกที่ยืนรออยู่พอดี โดยที่เธอเข้าใจไปเองว่าเป็นเรื่องบังเอิญอย่างที่สุด! "เฮ้ย! ไข่มุก... โชคดีจังเลย!" เมล์รียารีบโผเข้าหาเพื่อนสาวทันทีด้วยความโล่งอก นัยน์ตาสวยยังคงแฝงรอยตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ก็พยายามยิ้มกลบเกลื่อนเอาไว้สุดชีวิต "แกมาได้ไงเน