บททั้งหมดของ มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก : บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 22 ​สิ้นคำบ่นเบาๆ ร่างสูงใหญ่ที่ซุ่มอยู่ในมุมมืดใต้เงามุมอาคารและถังสีก็ลงมือทันที! จังหวะที่ลูกน้องคนแรกเดินเฉียดผ่านขอบเงา ฌาลัลล์ก็ยื่นมือหนาออกไปตะปบเข้าที่ลำคอแล้วดึงร่างมันกระชากเข้ามาในเงามืดอย่างรวดเร็ว! ก่อนจะใช้ศอกงัดเข้าที่ก้านคอจนมันล้มตึงสลบไสลไปโดยไม่ทันได้ร้องสักแอะ! ​ลูกน้องอีกคนชะงักเมื่อเห็นเพื่อนหายไปในเงา พอมันรีบหันขวับกลับมา ฌาลัลล์ที่อาศัยเงามืดปกคลุมเรือนร่างก็เอี้ยวตัวออกมาเพียงครึ่งก้าว คว้าข้อมือที่ถืออาวุธของมันแล้วบิดอย่างแรงจนกระดูกผิดรูป ก่อนจะซ้ำเข่าเข้าที่ลิ้นปี่เต็มแรงส่งร่างมันร่วงลงไปนอนจุกกับพื้นปูน! ​หัวหน้าแก๊งนิ้วเหล็กที่ยืนรออยู่ตรงกลางแดดเฉียดเที่ยงตาโตด้วยความตกใจ เมื่อเห็นลูกน้องฝีมือดีทั้งสองคนร่วงลงไปกองในร่มเงาภายในเวลาไม่กี่วินาที! มันรีบควักปืนออกจากเอว ชี้ตรงมายังมุมมืดนั้นด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา ​"มึง... มึงไม่ใช่ฌาลิต! ไอ้ฌาลิตมันไม่ต่อสู้ในเงามืดแบบนี้! มึงเป็นใครวะ?!" ​ฌาลัลล์ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่ภายในเงามืดของโกดังร้าง ไม่ยอมก้าวเท้าออกมารับแสงแดดแผดเผา นัยน์ตาคู่คมฉายแววเย็นชาและดุดันผ่านความมืดมิด ชายหนุ่มยกมือขึ้นจ

บทที่ 24 เมล์รียาแทบอยากจะโถมตัวเข้ากอดร่างสูงใหญ่เอาไว้แน่นๆ เพื่อขจัดความหวาดกลัวและเคว้งคว้างที่กัดกินใจมาตลอดสามชั่วโมงให้หมดไป... หัวใจดวงน้อยสับสนรวนเรกับความรู้สึกของตัวเองในเวลานี้เหลือเกิน ทั้งๆ ที่เธอปักใจรัก 'โปรด' มาตลอดแท้ๆ แต่ทำไมในยามที่ตกอยู่ในอันตรายและขับขัน ชายใบหน้าดุทรงอำนาจรุ่นใหญ่คนนี้กลับเป็นคนเดียวที่เข้ามาจับจองพื้นที่ในความคิดของเธอตลอดเวลา "คุณ... คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?" น้ำเสียงหวานสั่นพร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ นัยน์ตาคู่สวยช้อนมองใบหน้าคมคายภายใต้ปีกหมวกแก๊ปสีดำด้วยความว้าวุ่นใจ ยิ่งเห็นเขายังปลอดภัยดีและไม่มีบาดแผลตรงไหน มือเล็กก็แทบจะยื่นออกไปสัมผัสด้วยความลืมตัว "เจ็บตรงไหนบ้างไหมคะ... น้าฌาลัลล์?" ฌาลัลล์ส่ายหน้าเบาๆ สายตาคมภายใต้เงามืดของปีกหมวกจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กสาวตรงหน้านิ่ง... นับเป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนถามและแสดงความห่วงใยเขาอย่างจริงใจขนาดนี้ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา นอกจากพ่อกับแม่แล้ว ก็ไม่เคยมีใครถามหรือใส่ใจความรู้สึกของเขาอีกเลย "ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น" จังหวะนั้น ภาพยนตร์เรื่อง In My Love บนหน้าจอยักษ์ก็ดำเนินมาถึงบทสรุป ฉากแ

บทที่ 26 เวลาต่อมา ไข่มุกเลือกชุดอย่างเงอะงะเก้ๆ กังๆ เธอกระซิบเบาๆ กับเมล์รียาด้วยความเกรงใจ "ยัยเมล์... ชุดแต่ละตัวแพงลิบลิ่วขนาดนี้ฉันไม่กล้าเลือกเลยแก ไม่ไปได้ไหมงานเลี้ยงสังสรรค์พวกคนรวยเนี่ย" เมล์รียายิ้มบางๆ ด้วยความเอ็นดูเพื่อนสนิท พลางหยิบชุดราตรีเรียบหรูขึ้นมาทาบบนตัวไข่มุก "เอาน่ามุก... ไม่ได้เสียตังค์สักบาทจะกลัวทำไม เขาเป็นคนจ่าย ไม่ใช่เราสักหน่อย คิดซะว่าไปเปิดหูเปิดตาไม่ต้องคิดอะไรมากมาย" จังหวะนั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบเล็กน้อยก็เอ่ยขัดจังหวะสองสาวในห้องลองชุดขึ้นทันที "ให้เวลาอีก 15 นาที ชักช้า... ฉันยังมีงานต้องไปจัดการต่อ" เมล์รียายู้ปากเบาๆ ก่อนจะกระซิบกับไข่มุกด้วยน้ำเสียงขัดใจ "เห็นไหมล่ะ ทั้งเจ้าระเบียบ ทั้งเผด็จการ..."หญิงสาวเอ่ยขึ้นเบา ๆ อีกใจก็กลัวแต่เพียงแค่ปากดีตามนิสัยคุณหนูผู้เอาแต่ใจ "แบบนี้จะไม่ให้กลัวได้ยังไง" ไข่มุกยิ้มเอ็นดูเพื่อนที่พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ พลางเย้ากลับเบาๆ "จริงเหรอเมล์... เธอกลัวเขาจริงๆ หรอ? เอ๋เพื่อนพ่อแบบไหนกันถึงทำเธอแก้มแดงได้ขนาดนี้ แถมเขายังเป็นผู้ใหญ่ที่หล่อมาก หุ่นดีสุดๆ อีกต่างหาก" หญิงสาวช

บทที่ 28 ด้านนอกร้าน วิญญูพร้อมลูกน้องอีกสามคนและผู้จัดการร้านสะดุ้งโหยงขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย วิญญูหันไปมองประตูห้องลองชุดที่เพิ่งส่งเสียงดังสนั่น ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเรียบแต่แฝงความกังวล "พวกเราออกไปรอข้างนอกร้านกันดีกว่า... ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้วว่าพี่ใหญ่หรือคุณหนูเมล์กันแน่ที่กำลังโดนบังคับ" คนทั้งห้ารีบเดินก้มหน้าก้มตาออกจากร้านไปทันที ปล่อยให้พื้นที่ภายในตกอยู่ในความเงียบ... ทว่าภายในห้องลองชุดเวลานี้มันกลับกำลังร้อนระอุจนแทบไหม้ผ่าม "อ่าส์... ซี้ด!" มาเฟียหนุ่มซี๊ดปากออกมาอย่างเผลอตัว เมื่อร่างบางขึ้นนั่งคร่อมบนตักหนา ก่อนจะกดจูบเน้นย้ำลากผ่านลำคอแกร่งเพื่อหวังเอาชนะ ร่างเล็กร่อนสะโพงช้า ๆ อย่างยั่วยวนบนตักหนา "เมล์รียา!" เสียงทุ้มแหบสั่นเอ่ยดุอย่างทรงอำนาจ สองมือหนาตะครุบจับเอวคอดของเธอไว้แน่น เพื่อล็อกไม่ให้ร่างเล็กถูไถกลีบดอกไม้นุ่มนิ่มเข้ากับแก่นกายใหญ่โตที่เริ่มดุนดันอยู่ใต้กางเกง "เธอกำลังเล่นกับไฟ... และเธอท้าทายฉันมากเกินไปแล้ว!" หญิงสาวชะงักการเร้าโลมลงทันที ก่อนจะค่อยๆ ช้อนสายตาขึ้นสบตาคนตัวโต พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้มีชัย "ทำไมคะ... คุณ

บทที่ 30 เมล์รียาก้มหน้าก้มตาคีบกุ้งเข้าปากเคี้ยวกลบเกลื่อนร่องรอยความน้อยใจ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธเสียงนิ่งเรียบ "บ้าไปแล้วมุก... คิดอะไรอยู่ โปรดคือแฟนของฉัน ส่วนนั่นเพื่อนพ่อฉัน เขามีศักดิ์เป็นน้าเลยนะ" ไข่มุกยิ้มร่าอย่างไม่เชื่อสายตาพลางทำหน้าฟิน "น้า! แสดงว่าอายุน้อยกว่าพ่อของเธอ และก็ห่างจากพวกเรายี่สิบปีเต็ม... ว้าว แด๊ดดี้เลยแหละแก! หุ่นได้ ใบหน้าหล่อสมาร์ทขนาดนั้น โสดปะเนี่ย?" เมล์รียายิ้มมุมปาก ก่อนจะแซวเพื่อนสาวกลับทันทีด้วยความเอ็นดู "ยัยมุก... ความคิดของเธอนี่อันตรายมากเลยรู้ไหม นั่นมันมาเฟียเลยนะ" ไข่มุกเถียงกลับทันควันด้วยดวงตาแพรวพราว "แต่มันก็ไม่อันตรายเท่าสายตาของเขาเวลามองแกหรอก ยัยเมล์!" ทันใดนั้น บอดี้การ์ดลูกน้องของฌาลัลล์ก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนจะโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม "คุณหนูครับ... ถ้าเรียบร้อยแล้วเชิญไปที่รถได้เลยนะครับ ตอนนี้พี่ใหญ่ไปทำธุระแล้ว ท่านสั่งให้ผมพาพวกคุณทั้งสองคนไปส่งที่คอนโดตามคำสั่งของคุณพ่อคุณหนูเมล์ครับ" "ขะ...ค่ะ!" ไข่มุกรีบก้มศรีษะรับคำบอดี้การ์ดทันทีด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพึมพำเบาๆ แล้วเหลือบมองผู้คนรอบโต๊ะท