บทที่ 5

เซียวหลินยวนสำลักคำพูดของนาง สัมผัสได้ถึงความเย็นชาและเย้ยหยันที่ซุกซ่อนอยู่ใต้น้ำเสียงเรียบสงบนั้น

เขาอยากอธิบาย อยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ แต่เฉิงสือยวนเบือนหน้าหนีไปแล้ว พลางมองดูทิวทัศน์ที่แล่นผ่านไปนอกหน้าต่างรถ ท่าทางไม่อยากพูดคุยกับเขาอีก

เซียวหลินยวนมองเสี้ยวหน้าที่เย็นชาของนาง ความอึดอัดกลุ้มใจและความรู้สึกไร้กำลังในอกก็ตีรวนขึ้นมาอีกครั้ง

งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิจัดขึ้น ณ ตำหนักแปรพระราชฐานอันงดงามริมชานเมือง ซึ่งโอบล้อมด้วยขุนเขาและสายน้ำ บรรยากาศคึกคักครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง

การปรากฏตัวของเฉิงสือยวน ก่อให้เกิดความฮือฮาไม่น้อย

ผู้คนไม่น้อยต่างจำพระชายาเจิ้นเป่ยผู้เคยเลื่องชื่อไปทั่วเมืองหลวงผู้นี้ได้ สายตาอันหลากหลายต่างจับจ้องมา พลางกระซิบกระซาบกัน

สายตาเย็นชาของเซียวหลินยวนที่กวาดมองไป ทำให้เสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นแผ่วลง

ในงานเลี้ยงมีการแข่งขันตีคลี เซียวหลินยวนรู้ว่าเมื่อก่อนเฉิงสือยวนชอบตีคลีที่สุด ทั้งยังมีทักษะการขี่ม้าเป็นเลิศ จึงอยากให้นางลงสนาม

“สือยวน ไปเล่นสักรอบไหม? ถือเสียว่ายืดเส้นยืดสาย”

เฉิงสือยวนส่ายหน้า “ไม่ล่ะ”

เซียวหลินยวนเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามคำ เห็นนางยังคงนิ่งเฉย จึงเอ่ยว่า “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าชอบตีคลีที่สุด ทั้งยังเคยบอกว่า บนหลังม้าคือช่วงเวลาที่เป็นอิสระที่สุด ทำไมหรือ ติดคุกห้าปี แม้แต่ความกล้าเท่านี้ก็ไม่เหลือแล้วงั้นรึ?”

คำพูดนี้แฝงการยั่วยุที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่สายหนึ่ง

เฉิงสือยวนช้อนตาขึ้น มองเขาปราดหนึ่ง

จากนั้น นางก็ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังคอกม้า

นางเลือกม้าตัวเมียที่ไม่ได้ตัวใหญ่ที่สุด แต่ดูเชื่องออกมาตัวหนึ่ง แล้วพลิกตัวขึ้นม้าด้วยท่วงท่าเงอะงะเล็กน้อย ก่อนจะหยิบไม้ตีคลีขึ้นมา

ช่วงแรกนางเกร็งอยู่จริง ท่วงท่าเชื่องช้า ราวกับลืมวิธีเหวี่ยงไม้ไปแล้ว

ทว่ายามม้าเริ่มควบวิ่ง ยามไม้ตีคลีแตะถูกลูกคลีลูกเล็กๆ นั้น ยามเสียงลมพัดผ่านข้างหูดังหวีดหวิว...

บางอย่างที่สลักลึกอยู่ในกระดูก ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

แววตาของนางค่อยๆ เปลี่ยนไป แผ่นหลังตั้งตรง ข้อมือออกแรง บังคับม้า ไล่ตาม ตีลูก!

ท่วงท่าเปลี่ยนจากเงอะงะเป็นลื่นไหล จนในที่สุดถึงกับกู้ท่าทางผ่าเผยองอาจในวันวานกลับมาได้หลายส่วน! แม้ไม่ดุดันเท่าช่วงรุ่งโรจน์ แต่ก็เรียกเสียงเอ่ยชมแผ่วเบาจากคนข้างสนามได้ไม่น้อย

เซียวหลินยวนนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ มองดูเงาร่างนั้นบนหลังม้า มองดูใบหน้านางที่ขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อยเพราะออกกำลัง มองดูประกายตาที่กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง ความอึดอัดแน่นอกและความไม่สบายใจที่คั่งค้างในใจเขามาเนิ่นนาน ในที่สุดก็สลายไปบ้างแล้ว

แบบนี้สิถึงจะเป็นเฉิงสือยวน

มีชีวิตชีวา สว่างไสว ราวกับเปลวเพลิงที่ไม่มีวันดับมอด

จบการแข่งขันไปหนึ่งรอบ ฝ่ายของเฉิงสือยวนชนะมาได้อย่างหวุดหวิด นางลงจากม้า พลางหอบหายใจเล็กน้อย มีเหงื่อซึมตามไรผม

รอบข้างมีคนยิ้มพลางเอ่ยแสดงความยินดีกับนาง

ใบหน้านางปรากฏรอยยิ้มผ่อนคลายที่ไม่ได้เห็นมานาน

ทว่าพอเงยหน้าไปสบตาเซียวหลินยวนที่มองลงมาจากอัฒจันทร์ รอยยิ้มบนใบหน้าก็มลายหายไปทันตา กลับมาเรียบเฉยและห่างเหินเหมือนเดิม

หัวใจของเซียวหลินยวนพลันดิ่งวูบลงทันที

เมื่อก่อน รอยยิ้มเช่นนั้นของนางมีไว้เพื่อเขาเพียงคนเดียว

แต่ยามนี้ ทุกคนกลับได้เห็นมัน มีเพียง...เขาที่ไม่มีวันได้เห็นอีกแล้ว

ระหว่างทางกลับ เฉิงสือยวนเอาแต่หลับตาพักผ่อนมาโดยตลอด

เซียวหลินยวนอยากจะเอ่ยปากอยู่หลายหน ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะพูดสิ่งใด

เมื่อเดินทางมาถึงทางลับในป่าแห่งหนึ่ง ด้านนอกพลันมีเสียงเอะอะและเสียงดาบกระบี่ปะทะกันดังขึ้น!

“มีมือสังหาร! อารักขาท่านอ๋องกับพระชายา!”

รถม้าหยุดลงอย่างกะทันหัน ด้านนอกมีทั้งเสียงตวาดขององครักษ์ เสียงร้องครวญคราง และเสียงอาวุธปะทะกันวุ่นวายไปหมด

“อยู่ในรถอย่าขยับ!” เซียวหลินยวนตวาดเสียงต่ำใส่เฉิงสือยวน ชักกระบี่ข้างเอวแล้วเปิดม่านรถกระโจนออกไป

เฉิงสือยวนนั่งอยู่ในรถ ฟังเสียงเข่นฆ่าด้านนอกด้วยสีหน้าเรียบเฉย เรื่องความเป็นความตาย นางประสบพบเจอมามากเกินไปจนชาชินไปนานแล้ว

ทันใดนั้น ม่านรถก็ถูกกระชากออกอย่างแรง โจรคลุมหน้าคนหนึ่งเอี้ยวตัวเข้ามา รวบจับแขนนางไว้ แล้วกระชากตัวนางออกไปอย่างป่าเถื่อน!

“ท่านอ๋อง! พระชายาถูกลักพาตัวไปแล้วขอรับ!”

เซียวหลินยวนหันกลับมา ประจวบเหมาะกับเห็นเฉิงสือยวนถูกโจรคนหนึ่งจับขึ้นหลังม้า แล้วควบทะยานมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของป่าเขาไปอย่างรวดเร็ว!

เขาเบิกตากว้างด้วยความโกรธแค้น แย่งม้ามาตัวหนึ่งทันที ก่อนส่งเสียงตวาดกร้าว “ตามไป!”

พวกโจรคุ้นเคยกับภูมิประเทศเป็นอย่างดี วกวนเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปมา จนชักนำเซียวหลินยวนมาถึงริมหน้าผาแห่งหนึ่ง

เฉิงสือยวนถูกเหวี่ยงลงบนพื้น สองมือถูกไพล่หลัง นางเงยหน้าขึ้น มองเห็นเสิ่นเยว่หนิงถูกมัดอยู่ริมหน้าผาฝั่งตรงข้าม สีหน้าซีดเผือด สั่นสะท้านไปทั้งตัว

หัวหน้าโจรเป็นชายหน้ามีแผลเป็นจากคมดาบ ยืนอยู่บนลานว่างตรงกลางระหว่างหน้าผาทั้งสองแห่ง มองดูเซียวหลินยวนที่ไล่ตามมา แล้วส่งเสียงหัวเราะประหลาดอย่างชั่วร้าย

“อ๋องเจิ้นเป่ย! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ! ตอนนั้นเจ้ายกทัพกวาดล้างค่ายเฮยเฟิงของข้า สังหารพี่น้องข้าไปนับไม่ถ้วน แถมยังบีบให้ข้าเลือกระหว่างพี่น้องกับภรรยา! ดี! วันนี้ข้าก็จะให้เจ้าเลือกสักครั้งเช่นกัน!”

เขาชี้ไปทางเฉิงสือยวนกับเสิ่นเยว่หนิง

“ฝั่งนี้คือพระชายาของเจ้า ฝั่งนั้นคือยอดดวงใจของเจ้า! ข้าอยากจะรู้นักว่า หากทั้งสองคนตกลงไปในหน้าผาพร้อมกัน เจ้าจะเลือกช่วยคนไหน?”

“พี่น้องทั้งหลาย ส่งคนงามทั้งสองเดินทางได้!”

พอพูดจบ โจรที่อยู่ด้านหลังของเฉิงสือยวนและเสิ่นเยว่หนิงก็ออกแรงพร้อมกัน ผลักคนทั้งสองออกไปนอกหน้าผา!

“ไม่…!” ม่านตาของเซียวหลินยวนหดเกร็งลงทันที ตะโกนเสียงแหบแห้งออกมาอย่างเคืองแค้น

ร่างสองร่างเปรียบดั่งว่าวสายป่านขาด ดิ่งร่วงลงสู่หน้าผาที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น

สายตาของเซียวหลินยวนกวาดมองไปมาระหว่างสองร่างที่กำลังร่วงหล่นด้วยความรวดเร็วปานเหินบิน

เฉิงสือยวน...เสิ่นเยว่หนิง...

แทบจะไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

เขาถีบปลายเท้า เงาร่างรวดเร็วดั่งสายฟ้า โถมทะยานไปทางทิศทางที่เสิ่นเยว่หนิงกำลังร่วงหล่น!

ในเสี้ยววินาทีก่อนที่เสิ่นเยว่หนิงจะร่วงลงสู่ก้นผา เขาก็คว้าข้อมือของนางไว้ได้อย่างหวุดหวิด ออกแรงฉุดนางขึ้นมา แล้วดึงเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมอก

ส่วนอีกร่างหนึ่ง ได้แต่เลือนผ่านหางตาของเขา ก่อนดิ่งร่วงลงสู่เหวลึกที่ปกคลุมด้วยหมู่หมอก ดั่งใบไม้แห้งร่วงโรยใบหนึ่ง