All Chapters of หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 21 : ผู้ป่วยนิรนามรุ่งอรุณหลังคืนลอบสังหารไม่ได้ทำให้สำนักแพทย์ตะวันออกสงบลงแสงเช้าสีหม่นลอดผ่านหลังคาที่แตกบางส่วน โต๊ะตรวจล้มเอียงอยู่ข้างผนัง ชั้นยาหนึ่งชั้นพังลงมา สมุนไพรแห้งกระจัดกระจายบนพื้น ผ้าสะอาดหลายผืนเปื้อนเลือดและฝุ่น ส่วนตรงหน้าประตูยังมีรอยดาบลึกบนไม้ให้เห็นชัดเจนกลิ่นเลือด กลิ่นยา และกลิ่นฝนชื้นปะปนกันจนบรรยากาศหนักอึ้งป้าโจวกำลังเก็บผ้ากับเครื่องมืออย่างเงียบ ๆ มือของนางยังสั่นเป็นบางครั้ง แต่สีหน้ากลับแข็งแกร่งกว่าที่เคยอาเซิ่งก้มหน้ากวาดเศษไม้ ดวงตาแดงก่ำเพราะทั้งโกรธ ทั้งกลัว และทั้งนอนไม่พอคนไข้ที่อยู่ในสำนักเมื่อคืนถูกย้ายไปพักในห้องด้านหลังชั่วคราว โชคดีไม่มีใครเสียชีวิต เด็กไข้สูงยังอ่อนแรงแต่รู้สึกตัว คนงานแขนหักตกใจจนหน้าซีด ส่วนหญิงตั้งครรภ์ร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ก่อนป้าโจวจะปลอบจนสงบหลินเยว่กลับไม่ได้พักแม้แต่น้อยนางนั่งอยู่ข้างร่างนักฆ่าทั้งสาม ใช้ผ้าปิดปากและจมูก มือสวมผ้าหนาแทนถุงมือ ตรวจศพทีละคนอย่างละเอียดเซียวอวี้ยืนอยู่ไม่ไกล ในคราบพ่อค้าหนุ่มเช่นเดิม แม้ไหล่ข้างหนึ่งยังมีผ้าคล้องไว้ แต่ท่าทางของเขายังคงสงบเย็น ผู้ติดตามของเขายืนเงียบอยู

ตอนที่ 23 พ่อค้าผู้ปิดบังความลับหลังจากสำนักแพทย์เล็ก ๆ ในตรอกตะวันออกเริ่มมีชื่อเสียง ผู้คนในเมืองชิงเหอก็เริ่มกล่าวถึงชื่อหลินเยว่มากขึ้นจากเดิมที่ชาวบ้านเรียกนางว่าหญิงประหลาด บัดนี้หลายคนเริ่มเรียกนางว่าท่านหมอหลินด้วยความเคารพ คนไข้ที่เคยรอดจากไข้สูง เด็กที่เคยหายจากอาการชัก และหญิงคลอดยากที่นางช่วยไว้ ต่างกลายเป็นคำบอกเล่าที่แพร่ไปทั่วตลาดเช้าวันนั้น หลินเยว่เพิ่งตรวจคนไข้เสร็จ อาเซิ่งกำลังเก็บถ้วยยาอยู่หน้าสำนักแพทย์ ทันใดนั้นรถม้าหรูคันหนึ่งก็หยุดลงหน้าประตูชายรับใช้แต่งกายเรียบร้อยก้าวลงมา คำนับนางอย่างสุภาพ"ท่านหมอหลิน นายท่านสวี่แห่งคฤหาสน์สวี่ขอเชิญท่านไปตรวจคนไข้เป็นการด่วน"อาเซิ่งเบิกตากว้าง"คฤหาสน์สวี่หรือ พ่อค้าใหญ่สวี่ผู้นั้นน่ะหรือ"ชายรับใช้พยักหน้า"ใช่ คนสำคัญของนายท่านป่วยหนัก หมอประจำตระกูลรักษาแล้วแต่อาการไม่ดีขึ้น นายท่านได้ยินชื่อเสียงท่านหมอหลิน จึงรีบส่งข้ามาเชิญ"หลินเยว่ล้างมือ เช็ดให้แห้ง แล้วหยิบหีบยา"ไปกันเถอะ"อาเซิ่งรีบตามหลัง"ท่านหมอ ข้าไปด้วย"คฤหาสน์สวี่ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองชิงเหอ กำแพงสูง ประตูใหญ่ หน้าบ้านมีคนรับใช้ยืนเรียงกันหลายคน

ตอนที่ 25 : เข็มเงินของหมอหญิงแสงอรุณยังไม่ทันส่องถึงยอดกำแพงเมืองชิงเหอภายในศาลเจ้าร้างกลับมีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางเงามืดเขาสวมหน้ากากสีดำเช่นเดิมในมือของเขา มีเข็มเงินเล่มเล็กสะท้อนแสงอ่อนของรุ่งเช้าปลายเข็มเรียวบางด้ามเข็มถูกขัดจนเงางามไม่ใช่เข็มเย็บผ้าธรรมดาแต่เป็นเครื่องมือของหมอชายสวมหน้ากากหมุนเข็มช้า ๆลูกน้องที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้ากล่าวเสียงเบา"ค้นทั่วศาลแล้ว ไม่พบผู้บุกรุก"ชายสวมหน้ากากยิ้มเย็น"ไม่จำเป็น"เขายกเข็มขึ้น"เจ้าของสิ่งนี้คือผู้บุกรุก"ลูกน้องเงียบชายสวมหน้ากากกล่าวต่อ"หมอหญิง""ในที่สุดเจ้าก็ตามมาถึงที่นี่"เขากำเข็มเงินแน่นดวงตาเบื้องหลังหน้ากากเต็มไปด้วยแววอันตราย"เช่นนั้น...""ก็ถึงเวลาตัดมือของคนที่ชอบสืบหาความจริง"...รุ่งเช้าตลาดกลางเมืองกลับมาคึกคักอีกครั้งแต่ข่าวที่แพร่ไปเร็วที่สุด ไม่ใช่ราคาผ้าไหมหรือราคาสมุนไพรหากเป็นข่าวของสำนักแพทย์ตะวันออก"ได้ยินหรือยัง""เขาพบเข็มของหมอหญิงในศาลเจ้าร้าง""ศาลนั้นเป็นที่ซ่องสุมของโจร""หรือหมอหญิงจะเกี่ยวข้องกับพวกโจร""ข้าก็ว่าแปลก รักษาเก่งเกินไป""บางทีอาจทดลองยากับคนไข้จริง ๆ"เสียงซุบซ

ตอนที่ 27 : โรงย้อมผ้าริมแม่น้ำแสงจันทร์ครึ่งเสี้ยวทอดตัวเหนือแม่น้ำชิงเหอกระแสน้ำไหลเอื่อยกระทบตลิ่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ความเงียบของค่ำคืนนี้กลับทำให้ทุกเสียงฟังดูน่าหวาดหวั่นโรงย้อมผ้าเก่าตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ห่างจากตัวเมืองพอสมควร อาคารไม้ขนาดใหญ่ทรุดโทรม หลังคาหลายส่วนพังทลาย กำแพงเต็มไปด้วยคราบสีเก่าและรอยไหม้จากเตาต้มผ้าในอดีตภายนอกดูเหมือนสถานที่ร้างแต่ภายในกลับมีแสงตะเกียงลอดออกมาจากรอยแตกของฝาผนังเซียวอวี้ยืนอยู่หลังพุ่มไม้ มองอาคารเบื้องหน้าด้วยสายตาเยือกเย็นข้างกายเขามีองครักษ์ลับหกนายคุกเข่ารอคำสั่งหลินเยว่ อาเซิ่ง และป้าโจวซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเซียวอวี้หันมาหาหลินเยว่"เจ้ารออยู่ที่นี่"หลินเยว่ส่ายหน้าทันที"ไม่ได้""ด้านในอันตราย""ยิ่งอันตราย ข้ายิ่งต้องเข้าไป"เซียวอวี้ถอนหายใจ"ข้าพาคนเข้าไปช่วยหมอหู""หากเขายังมีชีวิต เจ้าค่อยรักษา"หลินเยว่ตอบอย่างหนักแน่น"หากเขาเสียเลือดมาก แม้ช้าเพียงครึ่งก้านธูปก็อาจสายเกินไป"นางสบตาเขา"ข้าเป็นหมอ""หน้าที่ของข้าคือไปให้ถึงคนเจ็บก่อนความตาย"เซียวอวี้มองนางอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ยอมแพ้อีกครั้ง"อยู่หลังข้า""ห้ามออกห่าง

ตอนที่ 29 : บ่อน้ำกลางเมืองเสียงแตกตื่นของชาวบ้านดังขึ้นราวคลื่นถาโถมใครบางคนกรีดร้องใครบางคนผลักคนข้างหน้าบางคนกำลังจะวิ่งหนีบางคนกลับพยายามพุ่งเข้าไปดูที่ปากบ่อด้วยความอยากรู้และหวาดกลัวปะปนกันแสงคบไฟสั่นไหวในความมืด เงาของผู้คนซ้อนทับกันยุ่งเหยิงบนพื้นหินกลางลานเมือง กลิ่นควัน กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นน้ำเน่าเสียจากบ่อผสมกันจนทำให้ผู้ที่อยู่ใกล้หลายคนหน้าซีดคล้ายจะอาเจียนหลินเยว่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของนางเย็นเยียบกว่าคืนฤดูหนาวบนพื้นใกล้ปากบ่อมีถุงผ้าใบเล็กตกอยู่ ปากถุงถูกฉีกออก ผงสีคล้ำบางส่วนกระจายอยู่บนขอบหิน และส่วนหนึ่งจมลงไปในน้ำแล้วน้ำในบ่อที่เดิมก็มีกลิ่นผิดปกติ บัดนี้กลับส่งกลิ่นฉุนขมขึ้นมาชัดเจนยิ่งกว่าเดิมชายผู้ลอบเปิดผนึกบ่อถูกคนของเซียวอวี้เฉินกดลงกับพื้น ใบหน้าครึ่งหนึ่งจมกับฝุ่น แขนถูกบิดไพล่หลัง เขาดิ้นอย่างบ้าคลั่งพลางตะโกน"ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำ ผู้ใดก็ได้ช่วยข้าด้วย ข้าเพียงผ่านมาเท่านั้น"ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ต่างถอยกรูหญิงแก่คนหนึ่งชี้มือไปยังชายผู้นั้น นิ้วสั่นจนแทบคุมไม่อยู่"ผ่านมาอย่างนั้นหรือ ข้าเห็นกับตาว่าเจ้าฉีกผนึก เจ้าถือถุงนั่นอยู่