Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ตอนที่ 11 : พ่อค้าลึกลับรุ่งเช้าหลังวันแขวนป้ายใหม่ แสงอาทิตย์ยังไม่ทันส่องพ้นชายคา ผู้คนก็เริ่มมารวมตัวกันหน้าสำนักแพทย์ตะวันออกแล้วตรอกที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย เสียงไอ เสียงเด็กร้อง และเสียงล้อเกวียนที่หยุดอยู่หน้าปากตรอก บางคนเดินทางมาตั้งแต่ฟ้ายังมืด บางคนพยุงคนแก่ บางคนอุ้มเด็กตัวร้อน บางคนพันแขนด้วยผ้าเปื้อนเลือด บางคนเพียงอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าหมอหญิงผู้มีป้ายไม้ลงทองนั้นเก่งจริงหรือเป็นเพียงข่าวลือป้าโจวเปิดประตูสำนักแพทย์ออกมา เห็นคนแน่นจนล้นไปถึงหัวตรอกก็อ้าปากค้าง"หมอหลิน วันนี้คนมากกว่าเมื่อวานอีก"หลิวซื่อรีบยกถังน้ำต้มออกมาวางข้างประตู สีหน้าทั้งตกใจทั้งดีใจ"ถ้าเป็นเช่นนี้ทุกวัน ผ้าสะอาดที่นายท่านสวี่ส่งมาอาจไม่พอใช้ถึงสิ้นเดือน"หลินเยว่เดินออกมาจากด้านใน เสื้อแขนแคบสีเรียบถูกพับขึ้นเล็กน้อย ผมรวบอย่างเรียบร้อย ใบหน้าไม่มีเครื่องประทินโฉม แต่ดวงตากลับสดใสและมั่นคงนางมองคนไข้ที่เบียดกันหน้าประตู แล้วกล่าวทันที"วันนี้ต้องจัดแถวให้ชัดกว่าเดิม"นางชี้ไปด้านซ้ายของตรอก"คนไข้ไข้สูง ไอมาก อาเจียน หรือท้องเสีย ไปด้านซ้าย"จากนั้นชี้ใต้ชายคาใกล้ปร

ตอนที่ 13 : ศิษย์คนที่สองหลังเหตุการณ์เศรษฐีเฉียนบริจาคเงิน สำนักแพทย์ตะวันออกก็ยิ่งมีคนไข้เพิ่มขึ้นทุกวันป้าโจวดูแลหญิงตั้งครรภ์และเด็กได้ดีขึ้นมาก หลิวซื่อจดบันทึกคล่องกว่าเดิม เด็กชายของนางก็รู้แล้วว่าผ้าผืนใดใช้เช็ดแผล ผืนใดใช้เช็ดโต๊ะ และน้ำหม้อใดใช้ล้างมือแต่หลินเยว่รู้ดีว่า เท่านี้ยังไม่พอคนไข้เพิ่มขึ้นเร็วเกินไปสมุนไพรต้องจัดแยกบันทึกต้องเขียนละเอียดผ้าสะอาดต้องต้มทุกวันเครื่องมือเล็ก ๆ ต้องล้างและเก็บให้ถูกที่หากทุกอย่างยังรอให้นางสั่งทีละอย่าง วันหนึ่งสำนักแพทย์จะล่มเพราะความวุ่นวาย ไม่ใช่เพราะไม่มีคนไข้เช้าวันนั้น ฝนตกปรอย ๆ คนไข้จึงบางตากว่าทุกวันหลินเยว่กำลังตรวจบัญชีสมุนไพรอยู่ด้านใน ขณะหลิวซื่อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแปลก ๆ"แม่นางหลิน มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาขอพบ""ป่วยหรือ""เขาบอกว่าไม่ป่วย แต่อยากขอทำงานที่สำนักแพทย์"หลินเยว่เงยหน้าขึ้น"พาเข้ามา"ไม่นาน เด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีก็เดินเข้ามา เสื้อผ้าเก่าแต่ซักสะอาด รูปร่างผอมสูง ใบหน้าซูบเล็กน้อย ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยความระวัง เขาถือห่อผ้าเล็ก ๆ ไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายในชีวิตเมื่อเห็นหลินเยว่ เข

ตอนที่ 15 : คำท้าประลองแพทย์เช้าวันถัดมา ตรอกตะวันออกยังเปียกชื้นจากฝนเมื่อคืนเศษป้ายไม้ลงทองที่แตกเป็นสองท่อนยังถูกวางไว้บนโต๊ะหน้าสำนักแพทย์ หลินเยว่ไม่ได้ให้ใครนำไปทิ้ง นางเพียงใช้ผ้าสะอาดเช็ดโคลนออก แล้ววางมันไว้ในที่ซึ่งทุกคนมองเห็นไม่ใช่เพื่ออวดความน่าสงสารแต่เพื่อให้ทุกคนจำได้ว่า ป้ายไม้หนึ่งแผ่นอาจถูกทุบแตก แต่เจตนาของคนรักษาชีวิตไม่ควรถูกทำลายง่าย ๆตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ชาวบ้านหลายคนก็มาช่วยซ่อมหน้าสำนักแพทย์ชายขายฟืนแบกไม้กระดานมาให้ช่างไม้ท้ายตรอกนำค้อนกับตะปูมาเองหญิงชราที่เคยได้รับยาแก้ไอเอาผ้าฝ้ายสะอาดมามอบให้แม่ของเด็กที่เคยถูกงูกัดนั่งซักผ้าอยู่หลังสำนักโดยไม่ยอมพักอาเซิ่งยืนอยู่หน้าประตู ดวงตายังแดงจากความโกรธเมื่อคืน แต่เขาไม่พูดว่าจะไปเอาเรื่องหมอหูอีกแล้ว เพราะหลินเยว่สั่งไว้ชัดเจนว่า สำนักแพทย์ไม่ใช้กำลังตอบโต้ข่าวลือและความรุนแรงป้าโจวถอนหายใจขณะมองป้ายที่แตก"คนที่ทำเรื่องนี้ ใจดำจริง ๆ"หลิวซื่อกัดฟัน"เขาคิดว่าทุบป้ายแล้วคนจะไม่กล้ามารักษา แต่ดูสิ คนมากกว่าเดิมเสียอีก"จริงดังนั้นเช้าวันนี้คนไข้ไม่ได้ลดลงตรงกันข้าม ผู้คนกลับมามากขึ้น บางคนมารักษา

ตอนที่ 17 : คนไข้ที่ไม่มีใครรักษาได้ลานหน้าศาลาว่าการเมืองเงียบลงอย่างประหลาดชายชราบนเปลไม้ยังไอไม่หยุด เสียงไอแห้งลึกดังครืดคราดออกมาจากอก เหมือนปอดทั้งสองข้างถูกทรายหยาบขูดอยู่ภายใน ทุกครั้งที่เขาหายใจ หน้าอกผอมแห้งจะยกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนยุบลงช้า ๆ ราวกับลมหายใจแต่ละครั้งต้องแลกด้วยแรงชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดผ้าขาวที่เขาใช้ปิดปากมีรอยเลือดจาง ๆ ติดอยู่เมื่อผู้คนเห็นเลือด หลายคนก็ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว"ไอเป็นเลือด""ต้องเป็นโรคร้ายแน่""อย่าเข้าใกล้ เดี๋ยวติด"ความหวาดกลัวแพร่ไปทั่วลานเร็วกว่าคำอธิบายใด ๆหมอหูเห็นท่าทางของชาวเมืองก็รีบฉวยโอกาส เขายกมือขึ้นแล้วกล่าวเสียงดัง"ทุกคนถอยออกไป คนผู้นี้เป็นวัณโรคปอด โรคนี้ติดต่อได้ รักษาไม่ได้ ใครเข้าใกล้อาจติดโรคจนตาย"เพียงคำว่า รักษาไม่ได้ ก็ทำให้คนรอบลานแตกฮืออีกครั้งชายชราบนเปลหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ราวกับคุ้นชินกับคำตัดสินเช่นนี้มานานแล้วลูกชายของเขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอม เขารีบคุกเข่าลงต่อหน้าหมอหู"ท่านหมอ ขอร้องเถิด บิดาข้าไอมาสามปีแล้ว แต่ช่วงนี้หนักขึ้นมาก เขายังเดินได้ กินข้าวได้บ้าง ขอท่านช่วยประคองอาการก็ยังดี"หม

ตอนที่ 19 : คนของเงามืดควันจากโกดังยาของตระกูลสวี่ยังคงลอยอยู่เหนือเมืองชิงเหอจนถึงยามรุ่งสางกลิ่นไหม้ติดอยู่ตามเสื้อผ้า เส้นผม และลมหายใจของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อคืน แม้ไฟจะดับไปแล้ว แต่ความหวาดหวั่นกลับยังไม่ดับตามหลินเยว่ยืนอยู่หน้ากองเถ้าถ่านด้านหลังโกดัง มือของนางถือเศษไหดินเผาที่มีตราประทับรูปเมฆครึ่งวงล้อมรอบเข็มบางเส้นหนึ่งมันคือเครื่องหมายเดียวกับไหสุราพิษไม่ใช่เรื่องบังเอิญไม่ใช่อุบัติเหตุไฟไหม้ครั้งนี้มีคนจงใจวางเพลิงสวี่ไห่ยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าซีดเคร่ง ตลอดชีวิตเขาค้าขายมานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านโจร ผ่านไฟ ผ่านภัยแล้ง แต่ไม่เคยรู้สึกว่ามีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเขาใกล้เท่านี้"หมอหลิน เจ้าคิดว่าคนพวกเดียวกับสุราพิษทำเรื่องนี้หรือ"หลินเยว่มองเศษไหในมือ"ข้ายังไม่มีหลักฐานพอจะชี้ตัวคน แต่เครื่องหมายเดียวกันปรากฏในสองเหตุการณ์ ทั้งสุราพิษและไฟไหม้โกดังยา นั่นแปลว่ามีเส้นเชื่อมกัน"อาเซิ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก้มมองพื้นเขาใช้ไม้เขี่ยเถ้าถ่านอย่างระวัง แล้วหยิบเศษห่อกระดาษไหม้เกรียมขึ้นมา"หมอหลิน ตรงนี้มีเศษห่อสมุนไพร"หลินเยว่รับมาเปิดดูกระดาษไหม้ไปกว่าครึ่ง แต่ยังมีกล