All Chapters of หมอหญิงทะลุมิติ เปิดสำนักแพทย์: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 31 : ความลับของเซียวอวี้หลังคืนแห่งบ่อน้ำกลางเมือง เมืองชิงเหอราวกับผ่านฤดูหนาวยาวนานที่สุดมาแล้วยามเช้า แสงอาทิตย์ส่องผ่านหลังคากระเบื้องเก่า ๆ ลงบนถนนที่ยังมีร่องรอยโคลนและน้ำต้มไหลเป็นทาง กลิ่นควันจากเตาใหญ่ที่ใช้ต้มน้ำเมื่อคืนยังติดอยู่ในอากาศ แต่เสียงร้องไห้และเสียงแตกตื่นได้ค่อย ๆ จางลง เหลือเพียงเสียงกวาดพื้น เสียงเกวียนขนน้ำ และเสียงชาวบ้านทักทายกันด้วยความโล่งอกที่ยังมีชีวิตอยู่บ่อน้ำกลางเมืองถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ หิน และตราผนึกของทางการ มีทหารยืนเฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เหมือนก่อนสำนักแพทย์ตะวันออกกลับคึกคักกว่าทุกวันคนไข้ยังมีมาไม่ขาดสาย แต่คราวนี้มิใช่ด้วยความแตกตื่น หากเป็นการมาตรวจอาการหลังดื่มน้ำปนเปื้อน มารับน้ำต้ม รับยาประคองอาการ และมาขอบคุณหลินเยว่ด้วยไข่ไก่ ผักสด ข้าวสาร หรือเพียงคำพูดสั้น ๆ ที่เต็มไปด้วยความจริงใจหลินเยว่ยืนอยู่หน้าโต๊ะตรวจคนไข้ เสื้อผ้าของนางเรียบง่าย ใบหน้ามีร่องรอยอ่อนล้าจากการไม่ได้นอนเต็มอิ่มหลายคืน แต่ดวงตายังคงแจ่มชัดอาเซิ่งยื่นบัญชีรายชื่อให้"แม่นางหลิน คนที่อาการหนักเมื่อคืน เหลือเฝ้าดูอาการอีกเจ็ดคนขอรับ เ

ตอนที่ 33 : ตำราที่หายไปสายฝนโปรยลงมาเบา ๆ ตั้งแต่รุ่งสางหลังเหตุการณ์หมู่บ้านซานเป่ย สำนักแพทย์ตะวันออกกลับเข้าสู่จังหวะการทำงานตามปกติ ผู้ป่วยค่อย ๆ ลดลง อาเซิ่งกับเด็กฝึกงานเริ่มทำความสะอาดเครื่องมือด้วยการต้มตามที่หลินเยว่สอน แม้ยังมีคนบ่นว่าเสียเวลา แต่ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเหมือนก่อนอีกแล้วหลินเยว่กำลังตรวจบัญชียาสมุนไพรอยู่ในห้องด้านใน เมื่อป้าโจวเดินเข้ามาพร้อมห่อผ้าสีหม่นใบหนึ่ง"แม่นางหลิน"หลินเยว่เงยหน้าขึ้น"มีอะไรหรือป้า"ป้าโจวยื่นห่อผ้าให้อย่างทะนุถนอม"เมื่อเช้าข้ากำลังจัดของเก่าของหมอหู จึงพบสิ่งนี้ซ่อนอยู่ใต้หีบยา เดิมทีเขากำชับไว้ว่า หากวันหนึ่งเขาไม่อยู่แล้ว ให้มอบแก่ผู้ที่สืบทอดสำนักแพทย์"หลินเยว่รับห่อผ้ามาอย่างช้า ๆเมื่อคลี่ออก ด้านในเป็นกุญแจทองเหลืองดอกหนึ่งกุญแจเก่าแก่จนมีคราบเขียวเกาะตามซอก แต่ตัวกุญแจยังแข็งแรงปลายกุญแจสลักอักษรตัวเล็กไว้ว่า"ห้องลับ"หลินเยว่ลูบตัวอักษรนั้นเบา ๆหมอหูจากไปกะทันหัน เขาไม่มีโอกาสบอกเรื่องนี้กับนางแต่ดูเหมือนชายชราจะเตรียมทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้วป้าโจวถอนหายใจ"ข้าเองก็เพิ่งรู้ว่าสำนักแพทย์มีห้องลับ"อาเซิ่งที่ยืนอย

ตอนที่ 35 : ค่ายผู้ลี้ภัยสายฝนที่ตกต่อเนื่องมาสามวันสามคืนไม่เพียงทำให้ลำธารเอ่อล้น หากยังเปลี่ยนแม่น้ำสายใหญ่ทางเหนือของเมืองชิงเหอให้กลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากยามรุ่งสาง เสียงระฆังเตือนภัยของเมืองดังขึ้นไม่หยุดก้องก้องก้องชาวเมืองต่างเปิดประตูบ้านด้วยสีหน้าตื่นตกใจไม่นาน ทหารยามก็ขี่ม้าเข้ามาตามถนนสายหลัก พร้อมตะโกนสุดเสียง"น้ำป่าจากหุบเขาทางเหนือหลากลงมา""หมู่บ้านซานเหอและหมู่บ้านชิงหลินถูกน้ำท่วม""ผู้รอดชีวิตกำลังอพยพเข้าเมือง"ข่าวนั้นแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ประตูเมืองด้านเหนือก็เต็มไปด้วยผู้คนชายชราที่เดินแทบไม่ไหวเด็กเล็กที่ร้องไห้ไม่หยุดหญิงอุ้มลูกเปียกโชกไปทั้งตัวชายฉกรรจ์ที่แบกคนเจ็บไว้บนหลังเกวียนแตกหักหลายคันถูกลากเข้ามาพร้อมเสียงคร่ำครวญมีทั้งคนศีรษะแตก แขนหัก เท้าพลิก แผลฉีกจากไม้และหิน รวมทั้งคนที่สำลักน้ำจนหายใจติดขัดจำนวนผู้ลี้ภัยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วหนึ่งร้อยคนสองร้อยคนสามร้อยคนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดภายในสำนักแพทย์ตะวันออก อาเซิ่งรีบวิ่งเข้ามาหลินเยว่ด้วยใบหน้าซีดเผือด"แม่นางหลิน คนกำลังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดขอ

ตอนที่ 37 : จดหมายเชิญราชสารที่ส่งถึงจวนเจ้าเมืองชิงเหอทำให้บรรยากาศทั้งเมืองเปลี่ยนไปอย่างเงียบงันภายนอกทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ตลาดเช้ายังมีเสียงพ่อค้าแม่ค้าร้องขายของ เด็กเล็กยังวิ่งเล่นตามตรอก ผู้ป่วยยังต่อแถวหน้าสำนักแพทย์ตะวันออก แต่ภายในจวนเจ้าเมือง เสมียนและข้าราชการชั้นผู้น้อยต่างเดินเบากว่าปกติ ราวกับกลัวว่าเสียงฝีเท้าของตนจะไปกระทบเรื่องใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวลงมาจากเมืองหลวงเจ้าเมืองชิงเหอนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้ ถือราชสารฉบับนั้นไว้ในมือ เขาอ่านซ้ำมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบรอบ"ได้ยินว่าเมืองชิงเหอมีหมอหญิงผู้ชำนาญการรักษาโรคระบาด น้ำปนเปื้อน พิษ และสูติกรรม ให้เจ้าเมืองชิงเหอตรวจสอบความสามารถและรายงานโดยละเอียด"ถ้อยคำสั้น ๆ แต่ความหมายไม่สั้นเลยเมืองหลวงเริ่มสนใจหลินเยว่แล้วหากเป็นเพียงความสนใจธรรมดา ย่อมถือเป็นวาสนา แต่ในช่วงที่คดีพิษ ยาลูกกลอนดำ ตำราที่หายไป และพยานจากเมืองหลวงเริ่มโยงเข้าหากัน การถูกเมืองหลวงสนใจอาจไม่ต่างจากการถูกลากไปยืนกลางลานประหารที่มองไม่เห็นดาบเจ้าเมืองถอนหายใจเสมียนยืนอยู่ข้างโต๊ะ ถามเสียงเบา"ใต้เท้า จะส่งคนไปแจ้งแม่นางหลินหรือไม่ขอรับ"เจ้าเมืองส

ตอนที่ 39 : ความจริงครึ่งเดียวแสงอรุณสาดผ่านหน้าต่างไม้ของสำนักแพทย์ตะวันออกอย่างแผ่วเบากลิ่นยาสมุนไพรยังคงลอยอบอวลอยู่ในห้องรักษาเซียวอวี้นอนอยู่บนเตียง สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อคืนมาก ไข้ลดลงแล้ว แม้ริมฝีปากยังซีดอยู่บ้าง แต่ลมหายใจกลับสม่ำเสมอหลินเยว่นั่งอยู่ข้างโต๊ะ จดบันทึกอาการลงบนสมุดเล่มเล็ก"ไข้ลดลง ชีพจรสม่ำเสมอขึ้น พิษยังไม่กระจายเข้าสู่หัวใจ การล้างแผลได้ผล"เมื่อเขียนเสร็จ นางเงยหน้ามองชายหนุ่มบนเตียงเซียวอวี้ค่อย ๆ ลืมตาดวงตาคมยังมีอาการอ่อนล้า แต่สติกลับแจ่มชัดดังเดิมเขากวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนกล่าวเสียงแหบ"ข้ายังไม่ตาย"หลินเยว่ตอบเรียบ ๆ"ข้ายังไม่อนุญาต"มุมปากของเซียวอวี้ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย"เจ้าพูดเหมือนความตายต้องขออนุญาตเจ้าก่อน""อย่างน้อยตอนอยู่ในสำนักแพทย์ของข้า ก็เป็นเช่นนั้น"ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่งบรรยากาศกลับเงียบสงบกว่าที่เคยเซียวอวี้ค่อย ๆ พยายามลุกขึ้นทันใดนั้น หลินเยว่ยกมือห้าม"อย่าเพิ่งขยับ""ข้าไหว""เจ้าคิดว่าไหวทุกครั้ง"นางเดินเข้าไปประคองหลังเขาอย่างระมัดระวัง"พิษยังไม่หมดฤทธิ์"เซียวอวี้ไม่ได้ขัดขืนเขานั่งพิงหัวเตียงเงียบ ๆหลินเยว่หัน