องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

เฟยซิ่นรู้เรื่องเหล่านี้จริง นางไม่ได้หาเรื่องไร้สาระเข้ามาพูด ทุกครั้งที่มาหาเซียวจิ่นเหยียน ล้วนมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์ แต่สิ่งที่หลี่อันสังเกตเห็นไม่ใช่สิ่งที่เฟยซิ่นพูดเป็นแววตาของนาง ทุกครั้งที่เซียวจิ่นเหยียนถามคำถาม ดวงตาของเฟยซิ่นจะสว่างขึ้น ทุกครั้งที่เขาพยักหน้าเห็นด้วย รอยยิ้มของนางจะปรากฏชัดขึ้นเล็กน้อย หลี่อันมองออกว่าอีกฝ่ายมีความสุขเพียงใดที่ได้เป็นคนซึ่งสามีของนางต้องการความช่วยเหลือ“เข้าใจแล้ว” เซียวจิ่นเหยียนวางจดหมายลง “ขอบใจ”เฟยซิ่นยิ้ม “หากมีภาษาเป่ยเหลียงที่ท่านไม่เข้าใจ สามารถถามข้าได้ทุกเมื่อ”เซียวจิ่นเหยียนกลับตอบว่า “ต่อไปให้คนส่งเอกสารมาได้ ไม่จำเป็นต้องเดินมาด้วยตนเองทุกครั้ง”รอยยิ้มของเฟยซิ่นหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที “ท่านแม่ทัพเกรงว่าข้าจะเหนื่อยหรือ”“ไม่ใช่” เขาตอบตรงจนหลี่อันต้องเหลือบมอง “ข้าเกรงว่าจะมีคนเอาไปพูดไม่ดี คุณหนูเฟยอยู่ในฐานะพิเศษ หากเข้าออกห้องหนังสือของข้าบ่อยเกินไปอาจเกิดข่าวลือ”เฟยซิ่นนิ่งไป “ข้าเข้าใจแล้ว”“หากเป็นเรื่องสำคัญให้พ่อบ้านนำมา ข้าจะส่งคำถามกลับไป”“ได้”เ

สาวใช้หัวเราะ “งามมากเจ้าค่ะ”เฟยซิ่นลูบลายต้นสนเบา ๆ “ไม่เบี้ยวหรือ”“ไม่เลย”“ตรงนี้เหมือนด้ายจะไม่เท่ากัน หากไม่เพ่งดูไม่มีใครเห็นเจ้าค่ะ”เฟยซิ่นขมวดคิ้ว “แก้ใหม่ดีกว่า”สาวใช้รีบห้าม “คุณหนู หากแก้อีก ผ้าอาจเสียจริง ๆ นะเจ้าคะ”เฟยซิ่นจึงยอมวางมือ “เช่นนั้นพอ”สาวใช้ถามด้วยรอยยิ้ม “จะนำไปให้ท่านแม่ทัพเมื่อใดเจ้าคะ”เฟยซิ่นมองถุงหอมในมือ “เย็นนี้” หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ช่วงเย็น เซียวจิ่นเหยียนกลับจากค่ายทหารเร็วกว่าปกติ เขาเพิ่งเดินเข้าจวนก็เห็นบุตรชายวิ่งตรงเข้ามาหา“ท่านพ่อ!”เซียวจิ่นเหยียนหยุดแล้วรับร่างเล็กที่พุ่งเข้ามา “วิ่งเร็วเช่นนี้ ถ้าล้มจะทำอย่างไร”“ข้าไม่ล้ม”“เมื่อวานใครล้มหน้าสวน”เด็กชายรีบเอามือปิดปากบิดา “ห้ามบอกท่านแม่”เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังทันที “แม่ได้ยินแล้ว”เด็กชายตัวแข็ง เซียวจิ่นเหยียนหัวเราะ หลี่อันเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้ ก่อนมองหัวเข่าลูกชาย“เมื่อวานล้มตรงไหน”“นิดเดียว”“เหตุใดไม่บอกแม่”เด็กช

เฟยซิ่นเพียงเปลี่ยนวิธี จากการพยายามเข้าใกล้เซียวจิ่นเหยียนโดยตรง นางเริ่มหันมาสังเกตหลี่อันแทน  นางอยากรู้ว่าหญิงที่เซียวจิ่นเหยียนรักมากถึงเพียงนั้นมีสิ่งใดเหนือกว่าตนและยิ่งสังเกต เฟยซิ่นกลับยิ่งรู้สึกไม่ยอมรับหลี่อันไม่ได้งดงามกว่านางจนเทียบไม่ได้ ไม่ได้มีความสามารถทางทหารมากกว่า และไม่ได้เข้าใจเรื่องกองทัพอย่างคนที่เติบโตในค่ายทหาร สิ่งเดียวที่อีกฝ่ายมีเหนือกว่านางคือช่วงเวลาหลายปีที่ใช้ร่วมกับเซียวจิ่นเหยียนรวมถึงความไว้ใจที่ดูเหมือนจะไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้ ความไว้ใจนั้นต่างหากที่เฟยซิ่นเริ่มอยากทำลายบ่ายวันหนึ่ง หลี่อันกำลังนั่งตรวจบัญชีค่าใช้จ่ายของจวนอยู่ในศาลากลางสวน บุตรชายถูกอาจารย์พาไปเรียนหนังสือ ส่วนเซียวจิ่นเหยียนเข้าเฝ้าฮ่องเต้ตั้งแต่เช้า จวนแม่ทัพจึงเงียบกว่าปกติสาวใช้ยกชามาวาง “องค์หญิงพักสายตาบ้างเถิดเพคะ ท่านดูบัญชีมาตั้งแต่เช้าแล้ว”หลี่อันวางพู่กัน “เหลืออีกสองหน้า”“เมื่อวานก็พูดเช่นนี้ สุดท้ายดูจนหมดเล่ม”“เจ้าจำเก่งขึ้นทุกวัน”“อยู่กับองค์หญิงมานาน หากยังจำไม่ได้คงถูกพ่อบ้านไล่ออกแล้วเพคะ”

หลี่อันยิ้ม “ถามเรื่องความรักนิดหน่อย”เซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้วทันที “ถามอะไร”“นางบอกว่าไม่มีบุรุษใดรักสตรีเพียงคนเดียวตลอดชีวิต”ใบหน้าของแม่ทัพใหญ่เย็นลงทันที หลี่อันเห็นแล้วกลับหัวเราะ“ท่านทำหน้าอะไร”“แล้วเจ้าตอบว่าอย่างไร”“ข้าบอกว่าถ้าวันหนึ่งท่านเปลี่ยนใจ ข้าจะปล่อยท่านไป”เซียวจิ่นเหยียนนิ่ง “หลี่อัน”น้ำเสียงนั้นทำให้นางรู้ทันทีว่าเขาไม่พอใจ “อะไร”“พูดใหม่”“อะไรของท่าน”“ประโยคเมื่อครู่”“ถ้าท่านเปลี่ยนใจ ข้าจะ…”“ไม่ต้องพูดแล้ว” เขาตัดบททันทีหลี่อันหัวเราะ “ท่านถามเอง”เซียวจิ่นเหยียนจับมือนางแน่น “ไม่มีวันนั้น”“ข้าพูดว่าถ้า”“ไม่มีคำว่าถ้า”หลี่อันมองสามี เขาจริงจังจนรอยยิ้มของนางค่อย ๆ อ่อนลงเซียวจิ่นเหยียนพูดช้า ๆ “ข้าเคยเสียเวลาไปมากพอแล้วกว่าจะได้เจ้า กว่าจะทำให้เจ้ายอมเชื่อใจ และกว่าจะมีครอบครัวเช่นวันนี้”มือของเขากระชับขึ้น“ข้าไม่โง่พอจะทำลายมันเพราะผู้หญิงคนอื่น”หลี่อันยิ้ม “ข้ารู้”“รู้แล้วอย่าพูด

คืนนั้นเมื่อเซียวจิ่นเหยียนกลับจวน หลี่อันไม่ได้กล่าวเรื่องนี้จริง ๆ นางเพียงนั่งกินอาหารกับสามีและลูกเหมือนทุกวัน เด็กชายคีบผักออกจากชามอย่างแนบเนียน แต่ถูกมารดาเห็นทันที“ใครอนุญาตให้เอาผักออก”เด็กชายรีบมองบิดา เซียวจิ่นเหยียนก้มหน้ากินข้าวทันที“ท่านพ่อ”“อย่ามองพ่อ”“ช่วยข้า”“เรื่องนี้พ่อช่วยไม่ได้”หลี่อันยกคิ้ว “เมื่อเช้าใครบอกลูกว่าผู้ชายต้องกล้าหาญ”เซียวจิ่นเหยียนตอบทันที“ข้า”“เช่นนั้นช่วยทำให้ลูกกล้ากินผักด้วย”แม่ทัพใหญ่หันไปมองบุตรชาย “กิน”เด็กชายทำหน้าเศร้า “ท่านพ่อไม่รักข้าแล้ว”เซียวจิ่นเหยียนคีบผักใส่ชามตนเอง “พ่อกินกับเจ้า”เด็กชายจึงยอมกินหลี่อันมองสองพ่อลูกด้วยรอยยิ้ม ขณะเดียวกันความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น เฟยซิ่นกำลังสืบชีวิตของนางแต่สิ่งที่อีกฝ่ายอาจยังไม่เข้าใจคือ ชีวิตในจวนแห่งนี้ไม่มีความลับซับซ้อนอย่างที่คิด คนในเรือนรู้ว่านางกินอะไร รู้ว่านางไปไหน รู้ว่าเซียวจิ่นเหยียนกลับเมื่อใด รู้แม้กระทั่งว่าสองพ่อลูกชอบแอบกินขนมหลังอาหารเพราะหลี่อันไม่เคยปกครองจวนด