องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

พ่อบ้านเหลือบมองเซียวจิ่นเหยียนเล็กน้อย ชายหนุ่มยังคงนิ่ง“แต่พออยู่จริง ๆ” เฟยซิ่นสูดหายใจ “ข้าถึงรู้ว่าการไม่มีคนในครอบครัวอยู่ใกล้เลยมันเป็นอย่างไร”เซียวจิ่นเหยียนตอบ “เพราะเหตุนี้ข้าจึงบอกว่าเจ้าควรกลับ”“แต่เส้นทางไกลมาก”“ข้าจะให้ทหารคุ้มกัน”“ไม่เหมือนกัน” เฟยซิ่นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ท่านรู้หรือไม่ว่าตลอดเส้นทางจากเป่ยเหลียงมาถึงที่นี่ ข้ากลัวเพียงใด”“ตอนนั้นเจ้าก็มีทหารคุ้มกัน”“แต่ตอนนั้นข้ามาเพราะคำสั่งของบิดา ข้าจึงต้องมา ไม่ว่ากลัวหรือไม่ก็ตาม” นางหยุดเล็กน้อย “ครั้งนี้ข้าเพียงอยากกลับไปเห็นหน้าท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านปู่”คำว่าท่านแม่ทำให้เซียวจิ่นเหยียนมองนางเล็กน้อยเฟยซิ่นเห็นปฏิกิริยานั้นจึงพูดต่อ “ท่านแม่สุขภาพไม่ดีมานานแล้ว ในจดหมายแม้ไม่มีใครบอกตรง ๆ แต่ข้ารู้ว่านางคงคิดถึงข้ามาก” เสียงของนางแตกพร่า “บางคืนข้าเองก็คิดถึงบ้านจนไม่หลับ”น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้เฟยซิ่นไม่ได้รีบเช็ด นางปล่อยให้ตัวเองดูอ่อนแออย่างที่ไม่เคยทำต่อหน้าเซียวจิ่นเหยียนมาก่อน“ข้ารู้ว่าท่านไม่ต้อง

สามเดือน เซียวจิ่นเหยียนขมวดคิ้วทันที นานเกินไป หากเป็นเมื่อก่อน เขาอาจออกจากเมืองหลวงครึ่งปีโดยไม่รู้สึกอะไร แต่หลังมีครอบครัว เวลาสามเดือนกลับยาวนานอย่างน่าประหลาดฮ่องเต้เห็นสีหน้าลูกเขยก็ทรงทราบว่าเขากำลังคิดอะไร “ไม่อยากจากภรรยากับลูกหรือ”ขุนนางหลายคนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มเซียวจิ่นเหยียนกลับตอบโดยไม่ลังเล “พ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้เกือบหลุดพระสรวล “เจ้าตอบตรงเสียจริง”“กระหม่อมไม่มีเหตุผลต้องปิดบัง”“ครั้งหนึ่งเจ้าเคยออกศึกเป็นปี”“ตอนนั้นยังไม่มีครอบครัวพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์ “เอาเถิด เรื่องนี้ข้าจะพิจารณา”การประชุมจบลงโดยยังไม่มีพระบัญชาชัดเจน แต่ทุกคนต่างรู้ว่าโอกาสที่เซียวจิ่นเหยียนต้องเดินทางมีสูงมากข่าวดังกล่าวไปถึงจวนแม่ทัพในวันเดียวกันและคนที่สนใจมากที่สุดย่อมเป็นเฟยซิ่น“ยังไม่มีพระบัญชาหรือ”สาวใช้ตอบ “ยังเจ้าค่ะ แต่ได้ยินว่าขุนนางฝ่ายการทูตสนับสนุนให้ท่านแม่ทัพเดินทางด้วยตนเอง”เฟยซิ่นพยักหน้า “เช่นนั้นก็เหลืออีกเรื่องเดียว”สาวใช้มองนางอย่างระแวดระวัง “อะไรเจ้าคะ”

เฟยซิ่นหันหนี นางไม่ต้องการคิดเรื่องนี้ ในแผนเดิม หลี่อันต้องถูกพาออกไปพร้อมลูก เพราะหากทิ้งเด็กไว้กับเซียวจิ่นเหยียน เขาจะไม่มีวันยอมออกจากเมืองหลวงง่าย ๆ และหลี่อันเองก็ไม่มีทางจากลูกไปดังนั้นทั้งสองต้องหายไปพร้อมกันแต่หายไปไม่ได้หมายถึงตาย เฟยซิ่นย้ำกับตัวเองเช่นนั้น“ข้าจะให้คนพาพวกเขาไปยังสถานที่ปลอดภัย”สาวใช้มองนางอย่างไม่เชื่อ “ที่ไหน”“ยังไม่รู้”“แล้วหากองค์หญิงพยายามกลับมา?”เฟยซิ่นเงียบแน่นอนว่าหลี่อันจะพยายามกลับ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมรับชะตาดังนั้นสถานที่ต้องไกล ไกลพอที่นางจะไม่รู้เส้นทาง ไม่มีเงิน ไม่มีคนรู้จักและไม่สามารถส่งข่าวกลับเมืองหลวงได้ง่าย“คุณหนู” สาวใช้เรียก “ท่านกำลังทำสิ่งที่ย้อนกลับไม่ได้”เฟยซิ่นมองแผนที่ “ข้ารู้”“หากท่านแม่ทัพรู้ เขาจะเกลียดท่าน”มือของนางแข็งค้าง นี่คือสิ่งเดียวที่ทำให้เฟยซิ่นหวาดกลัวจริง ๆ แต่ไม่นานนางก็ปลอบตัวเอง เขาจะไม่รู้หากทุกอย่างเกิดขึ้นท่ามกลางพายุ หากขบวนแตกออก หากมีคนสูญหาย หากไม่มีศพ หากไม่มีหลักฐาน มันจะเป็นเพียงอุบัติเหตุเฟยซิ่นหลับตา

หลี่อันหัวเราะ ก่อนดึงลูกเข้ามากอด “เช่นนั้นแม่ต้องฝากชีวิตไว้กับจอมยุทธ์น้อยแล้ว”เด็กชายพยักหน้าอย่างภูมิใจด้านนอก เซียวจิ่นเหยียนควบม้าเข้ามาใกล้รถ “เป็นอย่างไร”หลี่อันเปิดม่าน “ยังไม่ออกจากเมืองถึงครึ่งชั่วยาม ท่านก็ถามแล้ว?”“ข้าถามไม่ได้หรือ”“ได้”“ลูกเล่า”เด็กชายรีบโผล่หน้า “ข้าจะขี่ม้า”“แม่อนุญาตหรือยัง”“ยัง”“เช่นนั้นนั่งรถต่อ”เด็กชายทำหน้าผิดหวังหลี่อันถามสามี “เส้นทางวันนี้พักที่ใด”“เมืองชิงเหอ ก่อนค่ำ”“อีกกี่วันถึงเขตภูเขา”“ประมาณสิบสองวัน”“แล้วช่องเขาหลงซาน?”“หากไม่มีอะไรล่าช้า ประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดวัน”หลี่อันพยักหน้า เซียวจิ่นเหยียนสังเกตสีหน้าภรรยา “ทำไมถาม”“อยากรู้”“เมื่อคืนเจ้ายังดูแผนที่ถึงดึก”“ข้าชอบรู้ว่าตัวเองกำลังไปไหน”“มีข้าอยู่ ไม่ต้องกังวล”หลี่อันยิ้ม “เพราะมีท่านอยู่ ข้าจึงไม่กังวลมากกว่านี้ต่างหาก”เซียวจิ่นเหยียนมองนางนิ่ง ก่อนกล่าว “ถ้ามีอะไรผิดปกติ บอกข้าทันที”

วันที่เก้า รถเสบียงคันหนึ่งล้อหักระหว่างทาง เฟยซิ่นเป็นคนเสนอให้แบ่งอาหารจากรถของตนไปให้ทหารก่อนโดยไม่ลังเลวันที่สิบ นางช่วยล่ามของคณะเจรจาแก้เอกสารภาษาเป่ยเหลียงซึ่งแปลผิดจนเกือบเปลี่ยนความหมายวันที่สิบเอ็ด ฝนตกหนักช่วงบ่าย เฟยซิ่นส่งผ้ากันฝนของตนให้สาวใช้ของหลี่อันซึ่งกำลังอุ้มสัมภาระของเด็กจนไม่มีมือกางร่มทุกอย่างเป็นเรื่องเล็ก เล็กจนไม่มีใครสามารถกล่าวได้ว่านางกำลังพยายามสร้างภาพ แต่เมื่อเรื่องเล็กเหล่านั้นเกิดขึ้นทุกวัน ภาพของเฟยซิ่นในสายตาคนรอบข้างก็เปลี่ยนไปทีละน้อยคืนหนึ่งที่สถานีพักม้า นายทหารหลายคนนั่งกินอาหารร่วมกัน“คุณหนูเฟยดูไม่ได้ร้ายอย่างข่าวที่ได้ยินมาเลย”ทหารคนหนึ่งพูด อีกคนพยักหน้า“บางทีเรื่องในจวนอาจเป็นเพียงความขัดแย้งของสตรี”เหอจงซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลเงยหน้าขึ้น “อย่าพูดเรื่องของเจ้านาย”ทหารสองคนนั้นรีบเงียบแต่คำพูดเหล่านั้นไปถึงหูเฟยซิ่นในที่สุดสาวใช้คนสนิทเข้ามารายงาน “คนในขบวนเริ่มพูดถึงคุณหนูในทางดีแล้วเจ้าค่ะ”เฟยซิ่นกำลังหวีผมอยู่ “เช่นนั้นหรือ”“ทหารหลายคนบอกว่าคุณห