องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

เด็กน้อยยิ้มกว้างก่อนตอบอย่างภาคภูมิใจ “เพราะท่านพ่อรับข้าได้”คำตอบนั้นทำให้ทหารรอบลานฝึกพากันกลั้นหัวเราะ ส่วนแม่ทัพใหญ่ผู้เคยทำให้ศัตรูหวาดกลัวกลับทำอะไรไม่ได้นอกจากถอนหายใจและอุ้มลูกขึ้นมา“หากวันหนึ่งพ่อรับไม่ทันเล่า”เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ท่านแม่รับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที “แล้วถ้าแม่ก็รับไม่ทัน”เด็กชายทำหน้าจริงจัง “เช่นนั้นข้าจะลุกเอง”เซียวจิ่นเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาลูบศีรษะบุตรชายอย่างพอใจ“ดีมาก ลูกของพ่อควรเป็นเช่นนี้แต่ก่อนจะลุกเอง เจ้าควรเลิกวิ่งซนจนแม่ต้องตามหาเสียก่อน”เสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง สองพ่อลูกหันไปพร้อมกันหลี่อันยืนอยู่ตรงทางเข้าสู่ลานฝึก นางสวมชุดเรียบง่ายสีฟ้าอ่อน เส้นผมยาวถูกรวบไว้อย่างงดงาม แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี แต่ใบหน้าของนางยังคงสดใส และสิ่งที่แตกต่างจากอดีตอย่างชัดเจนที่สุดคือแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขและความมั่นคงเด็กชายเห็นมารดาก็รีบยื่นมือหา “ท่านแม่!”เซียวจิ่นเหยียนกลับถอยหลังหนึ่งก้าว “เมื่อครู่ยังบอกว่าติดพ่อ”“ตอนนี้ข้าติดท่านแม่แล้ว”คำตอบอย่างไม่ลังเลทำให้หลี่อันหัวเราะ “เห็นหรือไม่ ท่านแพ้แ

สองสามีภรรยาหันไปพร้อมกัน เห็นบุตรชายยืนกอดอกเลียนแบบท่าทางผู้ใหญ่ ด้านหลังมีแม่นมยืนกลั้นหัวเราะอยู่ เซียวจิ่นเหยียนปล่อยภรรยาแล้วกวักมือเรียกลูก“มานี่”เด็กชายวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็วแม่ทัพใหญ่ย่อตัวลง “พ่อจะเข้าวัง วันนี้ดูแลแม่แทนพ่อได้หรือไม่”เด็กชายพยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้”“อย่าซน”“ข้าจะไม่ซน”หลี่อันยกคิ้ว “เมื่อวานใครปีนต้นเหมย”เด็กชายรีบหันไปหาบิดา “ท่านพ่อ ข้าจะไปส่งท่าน”เซียวจิ่นเหยียนหัวเราะเสียงดัง ก่อนอุ้มลูกขึ้นแล้วเดินออกจากเรือนพร้อมภรรยา ไม่มีใครรู้ว่าช่วงเวลาเรียบง่ายในเช้าวันนั้น กำลังจะกลายเป็นความทรงจำที่มีค่ากว่าที่ทุกคนคิดเมื่อเซียวจิ่นเหยียนเดินทางถึงวังหลวง ขุนนางสำคัญต่างมารวมตัวกันเกือบครบแล้ว บรรยากาศในท้องพระโรงแตกต่างจากงานเลี้ยงเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง วันนี้ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีสุรา และไม่มีรอยยิ้มตามมารยาท มีเพียงการเจรจาระหว่างสองแคว้นซึ่งต่างฝ่ายต่างรักษาผลประโยชน์ของตนเองคณะราชทูตเป่ยเหลียงยืนอยู่ทางด้านซ้ายของท้องพระโรงเซียวจิ่นเหยียนเห็นเฟยซิ่นเป็นครั้งแรกอย่างชัดเจนในวันนี้นางสวมชุดพิธีการสีแดงเข้มตามแบบสตรีชั้นสูงของเป่ยเหลียง เส้นผมรว

คำขอที่ไม่มีผู้ใดยอมรับข่าวเรื่องเงื่อนไขสมรสจากเป่ยเหลียงแพร่ไปทั่วราชสำนักเร็วกว่าที่ฮ่องเต้ทรงคาด เพียงข้ามคืน ขุนนางแทบทุกฝ่ายก็รู้ว่าแม่ทัพใหญ่เฟยต้องการส่งบุตรสาวเพียงคนเดียวเข้าจวนแม่ทัพเซียว เพื่อแลกกับพันธมิตรระยะยาวระหว่างสองแคว้น แม้ตำแหน่งที่เสนอให้เฟยซิ่นจะเป็นเพียงอนุ ไม่ได้กระทบฐานะฮูหยินเอกของหลี่อัน แต่ผู้ที่รู้จักเซียวจิ่นเหยียนดีย่อมเข้าใจว่าปัญหาไม่เคยอยู่ที่ตำแหน่ง ปัญหาอยู่ตรงที่แม่ทัพใหญ่ผู้นี้ประกาศมาหลายปีแล้วว่า ชั่วชีวิตของเขาจะมีภรรยาเพียงคนเดียวเช้าวันต่อมา การประชุมราชสำนักจึงตึงเครียดตั้งแต่ยังไม่เริ่มเซียวจิ่นเหยียนยืนอยู่แถวหน้าของเหล่าขุนนางฝ่ายทหาร ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง แต่คนที่รับราชการร่วมกับเขามานานต่างรู้ดีว่านั่นเป็นสีหน้าของคนที่ตัดสินใจแล้ว และแทบไม่มีใครสามารถเปลี่ยนใจเขาได้ ฮ่องเต้ทอดพระเนตรลูกเขยอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันไปทางคณะราชทูตเป่ยเหลียง“เมื่อวานเราบอกแล้วว่าเรื่องสมรสต้องแยกออกจากข้อตกลงอื่น วันนี้เราต้องการฟังให้ชัด เหตุใดแม่ทัพใหญ่เฟยจึงยืนยันว่าบุตรสาวต้องแต่งกับเซียวจิ่นเหยียน”ราชทูตอาวุโสก้าวออกมา “ทูลฝ่าบาท เพราะแม่ทัพเซียวเป็นผ

เมื่อมาถึงตำหนักทรงพระอักษร ขันทีคนสนิทของฮ่องเต้รีบออกมาต้อนรับ“องค์หญิง ฝ่าบาททรงรออยู่ด้านในพ่ะย่ะค่ะ”หลี่อันพยักหน้า “เสด็จพ่อเสวยพระกระยาหารหรือยัง”ขันทีชะงักเล็กน้อยก่อนตอบ “ยังพ่ะย่ะค่ะ ตั้งแต่เลิกประชุมก็ทรงอยู่กับเอกสารเรื่องเป่ยเหลียงตลอด”หลี่อันถอนหายใจเบา ๆ“ให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารอ่อน ๆ ไว้ด้วย”“พ่ะย่ะค่ะ”นางเดินเข้าไปภายในตำหนัก พบฮ่องเต้ประทับอยู่หลังโต๊ะขนาดใหญ่ เบื้องหน้ามีเอกสารหลายฉบับกับแผนที่ชายแดนกางเต็มโต๊ะ สีพระพักตร์เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นบุตรสาว พระองค์วางเอกสารลง“มาแล้วหรือ”“เพคะ” หลี่อันถวายคำนับ ก่อนนั่งลงตามที่พระองค์อนุญาตสองพ่อลูกเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฮ่องเต้ก็ตรัสขึ้น “จิ่นเหยียนคงบอกเจ้าแล้ว”“บอกแล้วเพคะ”“เจ้าคงโกรธ”หลี่อันกลับส่ายหน้า “หม่อมฉันยังไม่รู้ว่าจะโกรธผู้ใด”คำตอบนั้นทำให้ฮ่องเต

หลี่อันหลุดหัวเราะออกมา สองพ่อลูกหันมาพร้อมกัน เด็กชายทิ้งกระบี่ไม้แล้ววิ่งเข้ามาหามารดาทันที“ท่านแม่!”หลี่อันย่อตัวรับลูก “เหตุใดตื่นเช้านัก”“ท่านพ่อลากข้ามาฝึก”เซียวจิ่นเหยียนยกคิ้ว “ใครกันที่มายืนหน้าห้องตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างแล้วบอกว่าจะเรียนกระบี่”เด็กชายรีบซุกหน้ากับมารดา “ข้าจำไม่ได้”หลี่อันหัวเราะ ก่อนลูบศีรษะลูกชาย “ไปกินข้าวกับแม่นมก่อน แม่มีเรื่องต้องคุยกับพ่อ”เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น “เรื่องสำคัญหรือ”“เรื่องของผู้ใหญ่”“ข้าก็โตแล้ว”เซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามาอุ้มลูกขึ้น “คนโตแล้วต้องกินข้าวเองให้หมดถ้วย”เด็กชายรีบเปลี่ยนคำ “ข้ายังเล็กอยู่”คราวนี้หลี่อันหัวเราะจนต้องส่ายหน้า หลังแม่นมพาเด็กออกไป เซียวจิ่นเหยียนจึงหันมาหาภรรยา“ตื่นแล้วหรือ”“หากยังไม่ตื่น ท่านเห็นผีอยู่หรือ”“เพิ่งตื่นก็เถียงข้าแล้ว”