องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 121 - チャプター 130

คืนนั้นเฟยซิ่นเปิดสมุดเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในกล่อง ภายในมีข้อมูลที่รวบรวมมาตลอดหลายวัน เวลาที่หลี่อันตื่น วันที่ออกจากจวน สถานที่ที่ไปบ่อย เวลาที่เซียวจิ่นเหยียนกลับจากค่าย รายชื่อคนรับใช้ ชื่อพ่อบ้าน ชื่อสาวใช้คนสนิทแม้แต่เวลาที่คุณชายน้อยเรียนหนังสือ ข้อมูลมีมากขึ้นแต่กลับแทบไม่มีสิ่งใดที่ใช้ได้จริงเพราะทุกเส้นทางของหลี่อันมีคนที่ภักดีล้อมรอบ ทุกครั้งที่ออกจากจวนมีองครักษ์ ทุกเรื่องในเรือนผ่านคนที่ไว้วางใจ ทุกความเคลื่อนไหวสำคัญมีระบบตรวจสอบ หลี่อันไม่ได้อยู่รอดมาจนถึงวันนี้เพราะโชค นางสร้างกำแพงของตัวเองไว้นานแล้วเฟยซิ่นปิดสมุดช้า ๆ “ในเรือนนี้ไม่มีช่องว่าง”สาวใช้ถาม “เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรเจ้าคะ”เฟยซิ่นไม่ได้ตอบทันที นางมองแสงเทียนที่สั่นไหว ในจวนแม่ทัพ หลี่อันมีคนของตนเอง ในเมืองหลวง นางมีฐานะองค์หญิง ในราชสำนัก ฮ่องเต้เป็นบิดา ข้างกายมีเซียวจิ่นเหยียน แม้แต่ประชาชนและครอบครัวทหารยังเคารพนาง หากคิดทำอะไรในพื้นที่เหล่านี้ ย่อมทิ้งร่องรอยแต่ถ้าเป็นสถานที่ที่หลี่อันไม่มีคนของตัวเองเล่า ความคิดนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก่อนเฟยซิ่นจะเก็บมันไว้ลึกในใจ ยังเร็วเกิน

เซียวจิ่นเหยียนไม่พูดอะไรอีก เขาเดินออกจากเรือนพร้อมทหารสองนายทันที ไม่มีการดื่มชา ไม่มีการอยู่ต่อ ไม่มีช่วงเวลาใดที่เขากับเฟยซิ่นอยู่ตามลำพังแม้แต่น้อย แผนทั้งหมดพังลงอย่างสมบูรณ์แต่เรื่องยังไม่จบเพราะสาวใช้อีกคนซึ่งได้รับคำสั่งไปก่อนหน้านี้ได้เดินทางถึงเรือนหลักแล้วหลี่อันกำลังนั่งอ่านหนังสือให้บุตรชายฟัง เมื่อสาวใช้เข้ามารายงาน“องค์หญิงเพคะ”“มีอะไร”“ท่านแม่ทัพไปเรือนตะวันตกเพคะ”หลี่อันยังคงเปิดหนังสือ “ข้ารู้”สาวใช้ชะงัก “ทราบแล้วหรือเพคะ”“พ่อบ้านมาบอกก่อนเขาไป”คนมารายงานเริ่มเสียอาการ “แต่ท่านแม่ทัพอยู่ในเรือนคุณหนูเฟยกลางดึกนะเพคะ”หลี่อันเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “แล้ว?”สาวใช้ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบเช่นนี้ “หม่อมฉันเพียงคิดว่าองค์หญิงควรไปดู”“ดูอะไร”“ก็” หญิงสาวพูดไม่ออกหลี่อันปิดหนังสือแล้วมองนาง “ใครใช้ให้เจ้ามาบอกข้า”สีหน้าของสาวใช้เ

เขาพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”“ข้าไม่ได้โกรธที่ท่านไปเรือนนาง เพราะท่านไปทำงานและบอกข้าก่อน แต่ข้าไม่ชอบที่มีคนพยายามสร้างภาพให้ดูเหมือนท่านกำลังปิดบังข้า”“ข้าจะไม่ไปเรือนนางอีก”“หากมีงาน?”“ให้มาคุยที่ห้องรับรองกลางจวน”“ดี”“ถ้าต้องพูดเรื่องลับ?”“เรียกคนของราชสำนักมาร่วม”“ได้”หลี่อันมองเขาแล้วหัวเราะ “ง่ายเพียงนี้เอง”เซียวจิ่นเหยียนกลับไม่หัวเราะ เขากระชับมือนาง “หลี่อัน”“อะไร”“ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจเพราะเรื่องผู้หญิงอื่น”นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ารู้”“มั่นใจถึงเพียงนั้น?”“ไม่ใช่เพราะข้ามั่นใจว่าท่านไม่มีวันทำผิด” คำตอบทำให้เขาขมวดคิ้ว หลี่อันพูดต่อ “แต่เพราะข้ารู้ว่าหากมีวันนั้นจริง ข้าจะจัดการชีวิตตัวเองได้”“ไม่มีวันนั้น”“ข้

สิ่งที่เฟยซิ่นต้องการจริง ๆหลังจากแผนสร้างความเข้าใจผิดล้มเหลว เฟยซิ่นไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีกหลายวัน นางใช้ชีวิตอยู่ในเรือนตะวันตกอย่างสงบ ออกไปเดินเล่นในสวนบ้าง อ่านหนังสือบ้าง และเมื่อพบหลี่อันหรือเซียวจิ่นเหยียนก็ยังคงวางตัวสุภาพเหมือนสตรีที่รู้ฐานะของตนเองดีคนภายนอกมองแล้วอาจคิดว่านางยอมแพ้ แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม ยิ่งความพยายามล้มเหลวมากเท่าไร ความต้องการในใจของเฟยซิ่นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเท่านั้นเดิมทีนางเดินทางมายังต้าฉีเพราะคำสั่งของบิดา การแต่งเข้าจวนแม่ทัพเป็นเพียงส่วนหนึ่งของสนธิสัญญาทางการเมือง เป้าหมายคือสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างตระกูลแม่ทัพของสองแคว้น และลดความระแวงบริเวณชายแดนตอนออกเดินทางจากบ้านเกิด เฟยซิ่นไม่เคยคิดว่าจะรักเซียวจิ่นเหยียน นางเคยได้ยินชื่อของเขา แม่ทัพหนุ่มผู้ผ่านสนามรบนับครั้งไม่ถ้วน ผู้ทำให้ศัตรูหลายกองทัพต้องถอย ผู้ซึ่งแม้แต่บิดาของนางยังเคยกล่าวด้วยความชื่นชมว่า หากเกิดอยู่แคว้นเดียวกัน เซียวจิ่นเหยียนคงเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดในกองทัพตอนนั้นเฟยซิ่นเพียงอยากเห็นว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนเช่นไรกระทั่

เฟยซิ่นไม่ได้อยู่ในจวนแม่ทัพเพื่อรักษาพันธมิตรอีกแล้ว ไม่ได้อยู่เพราะคำสั่งของบิดา และไม่ได้ต้องการเป็นเพียงอนุในนาม นางต้องการเซียวจิ่นเหยียนเป็นสามีจริง ๆ ต้องการตำแหน่งข้างกายเขาต้องการครอบครัวที่หลี่อันมี  และที่อันตรายที่สุดคือ นางเริ่มหลอกตัวเองจนเชื่อว่าอุปสรรคทั้งหมดมีเพียงคนเดียว หลี่อัน...หากหลี่อันหายไป ทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลง ความคิดนี้ยังไม่กลายเป็นแผนในคืนนี้ แต่มันได้หยั่งรากลงในใจของเฟยซิ่นแล้วและเมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเชื่อว่าความสุขของตนจะเกิดขึ้นได้ เพียงแค่ทำให้อีกคนหายไปจากเส้นทาง สิ่งที่เคยคิดว่าไม่มีวันทำก็อาจค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่หาเหตุผลมารองรับได้ในที่สุด.จดหมายจากบ้านเกิดหลายวันหลังจากเฟยซิ่นยอมรับกับตัวเองว่าการอยู่ในจวนแม่ทัพไม่เกี่ยวข้องกับภารกิจทางการเมืองอีกต่อไป ชีวิตภายในจวนกลับสงบอย่างผิดคาด นางไม่พยายามเข้าใกล้เซียวจิ่นเหยียน ไม่ส่งของขวัญ ไม่สร้างเหตุให้ต้องพบกันตามลำพัง และไม่ส่งคนไปสืบเรื่องเรือนหลักอีกแม้แต่หลี่อันยังสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น“ช่วงนี้เรือนตะวันตกเงียบมาก