องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

หลี่อันให้คนยกชาขึ้นมา “ไม่ทราบว่าคุณหนูเฟยมาหาข้าวันนี้ด้วยเรื่องใด”เฟยซิ่นไม่ได้อ้อมค้อม “เรื่องการสมรสเพคะ”สาวใช้สองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่อันเผลอสบตากันหลี่อันกลับยกถ้วยชาขึ้นอย่างสงบ “เชิญพูด”เฟยซิ่นสูดลมหายใจเล็กน้อย “ก่อนอื่น ข้าอยากขออภัยองค์หญิง”“ขออภัยเรื่องอะไร”“ที่ชื่อของข้ากลายเป็นสาเหตุทำให้ครอบครัวของท่านต้องเดือดร้อน”หลี่อันวางถ้วยชาลง “เรื่องนี้ยังไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น”“แต่เพียงข่าวแพร่ออกไปก็คงทำให้ท่านไม่สบายใจแล้ว”“ถ้าข้าบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก็คงเป็นคำโกหก”เฟยซิ่นชะงักเล็กน้อยหลี่อันยิ้ม “ข้าเป็นภรรยา ย่อมไม่มีสตรีคนใดดีใจเมื่อมีคนมาขอแต่งกับสามีของตน”คำตอบตรงไปตรงมาทำให้เฟยซิ่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มตาม “องค์หญิงตรงกว่าที่ข้าคิด”“แล้วคุณหนูคิดว่าข้าควรพูดอย่างไร”“ข้าคิดว่าท่านอาจบอกว่าเรื่องบ้านเมืองสำค

หลี่อันมองเขาผ่านกระจก “เหตุใดแต่งเช่นนี้”“แล้วควรแต่งอย่างไร”“อย่างน้อยวันนี้ก็เป็นพิธีรับอนุ”เซียวจิ่นเหยียนตอบทันที “ข้าไม่ได้แต่งภรรยา”สาวใช้รอบห้องพากันก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มหลี่อันหันกลับมา “จิ่นเหยียน อย่าทำให้เฟยซิ่นเสียหน้ามากเกินไป นางเป็นตัวแทนของเป่ยเหลียง”“ข้ารู้”“หากท่านทำหน้าเหมือนกำลังไปรบตลอดพิธี คนอื่นจะคิดอย่างไร”“ข้าไม่สน”“แต่ข้าสน”เขาขมวดคิ้วหลี่อันลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้า “วันนี้ไม่ได้มีเพียงเรื่องของเราสองคน มีราชทูตเป่ยเหลียง มีขุนนางฝ่ายการทูต และมีคนจับตามองว่าต้าฉีให้เกียรติข้อตกลงหรือไม่”“เจ้ากำลังบอกให้ข้ายิ้มรับนางหรือ”“อย่างน้อยอย่าทำเหมือนอยากชักกระบี่ใส่ทุกคน”เซียวจิ่นเหยียนถอนหายใจ “ข้าจะพยายาม”“ดี”เขากลับจับมือนาง “แต่ข้าจะไม่เข้าห้องนางคืนนี้”หลี่อันชะงักเล็กน้อย “ไม่มีใครบอกให้ท่านเข้า”“ข้าอยากให้เจ้ารู้”“ข้ารู้ตั้งแต่ก่อนพิธีแล้ว”“คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่”หลี่อันหลุดหัวเราะ “นี่ก็ห้องของท่าน”“ข้ากลัวเจ้าจะไล่”“หากท่านยังพูดไม่หยุด ข้าอาจเปลี่ยนใจ”เซียวจิ่นเหยียนจึงยอมเงียบ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือนางช่วงสาย ขบวนจากสถานรับรองราชทูตเดิน

บรรยากาศทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าอีกฟากหนึ่งของสวน เฟยซิ่นกำลังยืนอยู่ใต้ซุ้มประตู นางตั้งใจเดินมาหาหลี่อันเพื่อมอบสมุนไพรจากเป่ยเหลียงซึ่งเพิ่งได้รับมาจากคณะราชทูต ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้นางหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว เซียวจิ่นเหยียนในเวลานี้แตกต่างจากแม่ทัพที่นางเห็นในท้องพระโรงอย่างสิ้นเชิงไม่มีแววตาเย็นชาไม่มีท่าทีห่างเหินไม่มีความแข็งกร้าวของผู้บัญชาการทหารเขาหัวเราะเถียงกับลูกเหมือนบิดาธรรมดาคนหนึ่งและยามมองหลี่อัน ดวงตาคู่นั้นกลับมีความอ่อนโยนอย่างที่เฟยซิ่นไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นจากบุรุษผู้นี้สาวใช้ข้างกายกระซิบ “คุณหนู จะเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ”เฟยซิ่นเหมือนเพิ่งได้สติ “รอก่อน”“เพราะเหตุใด”“พวกเขากำลังอยู่กับครอบครัว” นางตอบอย่างสงบ แต่สายตายังคงหยุดอยู่ที่เซียวจิ่นเหยียนหลายปีก่อน ตอนที่เฟยซิ่นยังอยู่เป่ยเหลียง นางเคยได้ยินชื่อของชายผู้นี้จากบิดามานับครั้งไม่ถ้วนเซียวจิ่นเหยียนแม่ทัพหนุ่มแห่งต้าฉีผู้สามารถนำทหารเพียงไม่กี่พันตีฝ่าวงล้อมของศัตรูที่มีกำลังมากกว่าหลายเท่า แม่ทัพผู้ไม่เคยทิ้งทหารไว้กลางสนามรบ บุรุษที่บิดาของนางเคยกล่าวว่า หากอยู่คนละ

หลี่อันหัวเราะ “นั่นไง”ทหารรอบด้านรีบหันไปทางอื่นราวกับไม่ได้ยิน หลี่อันหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดเหงื่อตรงหน้าผากของสามี“ฝึกตั้งแต่เช้ายังไม่พอหรือ”“อีกไม่นานก็เสร็จ”“ถ้าเสร็จแล้วกลับไปกินข้าว”“เจ้ามาตามข้าหรือ”“ไม่เช่นนั้นคิดว่าข้ามาดูท่านฟันกระบี่หรือ”เซียวจิ่นเหยียนยิ้ม “เจ้าจะดูก็ได้”“เห็นมาหลายปีแล้ว”บทสนทนาไม่ได้หวานเลิศหรู ไม่มีถ้อยคำสาบาน และไม่มีการแสดงความรักต่อหน้าผู้คนอย่างตั้งใจ แต่กลับมีความสนิทสนมที่เกิดจากการใช้ชีวิตร่วมกันมานานจนแทบไม่มีเส้นแบ่งระหว่างคนสองคนเฟยซิ่นมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายยากนางควรเดินจากไปแต่สายตากลับยังอยู่ตรงนั้น โดยเฉพาะยามเซียวจิ่นเหยียนมองหลี่อัน เขาไม่ได้มองภรรยาเพราะนางเป็นองค์หญิง ไม่ได้มองด้วยมารยาท แต่เป็นสายตาของบุรุษที่มองหญิงซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตตนเองอย่างแท้จริง หัวใจของเฟยซิ่นพลันรู้สึกว่างเปล่าอย่างไม่มีเหตุผล“คุณหนู” สาวใช้เรียกอีกครั้งคราวนี้นางจึงหันหลังกลับตลอดเส้นทางกลับเรือน เฟยซิ่นไม่พูดแม้แต่คำเดียวเมื่อเข้าห้

หลี่อันเงยหน้าขึ้นถาม “วันนี้เหนื่อยหรือไม่”“นิดหน่อย”“กินข้าวแล้วพักเถิด งานที่เหลือพรุ่งนี้ค่อยทำ”“มีรายงานต้องอ่าน”“พรุ่งนี้”“หลี่อัน”“ถ้าท่านป่วยขึ้นมา คนที่ต้องดูแลคือข้า”เซียวจิ่นเหยียนหัวเราะ “เช่นนั้นข้าจะเชื่อเจ้า”“ดี”เด็กชายบนบ่าก้มลงมา “ท่านแม่ ข้าหิวแล้ว”หลี่อันยื่นมือไปหาลูก “ลงมา แม่จะพาไปกินข้าว”แต่เด็กชายกอดศีรษะบิดาแน่น “ไม่ลง”“แล้วเมื่อครู่ใครบอกว่าหิว”“ให้ท่านพ่อพาไป”เซียวจิ่นเหยียนจึงจับขาลูกไว้มั่น “ไป”หลี่อันเดินอยู่ข้างเขา สามคนพ่อแม่ลูกค่อย ๆ ห่างออกไปตามทางเดินที่มีแสงโคมทอดยาวเฟยซิ่นยังยืนอยู่ตรงเดิม นางไม่รู้ว่าตนมองภาพนั้นนานเพียงใดกระทั่งสาวใช้เรียกเบา ๆ “คุณหนู”ไม่มีคำตอบ“คุณหนูเจ้าคะ”เฟยซิ่นจึงได้สติ “อะไร”“กลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ”หญิงสาวไม่ขยับ สายตายังมองไปยังทางที่ครอบครัวสามคนเพิ่งเดินจากไป“เจ้าเห็นหรือไม่”สาวใช้ลังเล “เห็นอะไรเจ้าคะ”“สายตาของเขา”