องค์หญิงร้ายหวนคืน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

เซียวจิ่นเหยียนยิ้มอย่างจนใจ “การจับดาบง่ายกว่ามีดทำครัวมาก”หลี่อันเดินเข้าไปจับมือเขา “ข้าสอน” นางค่อย ๆ วางมือของตนบนมือเขาแล้วขยับมีดช้า ๆ“แบบนี้ ไม่ต้องรีบ”เซียวจิ่นเหยียนมองใบหน้าของนางมากกว่ามองผักหลี่อันเงยหน้าขึ้น “มองผักสิ ข้ากำลังมองคนสอน”อวี้หลินรีบหันหลัง “กระหม่อมขอตัวก่อนดีกว่าขอรับ”เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วห้องครัวไม่นานอาหารเช้าก็ถูกยกไปยังศาลาริมสระน้ำ ทุกคนในจวนได้รับอนุญาตให้นั่งรับประทานร่วมกันเหมือนครอบครัว แม่บ้านหลิวมองโต๊ะอาหารด้วยความซาบซึ้ง“หลายสิบปีแล้วจวนแห่งนี้ไม่เคยครึกครื้นเช่นนี้”คนสวนวัยชราพยักหน้า “เมื่อก่อนท่านแม่ทัพกินข้าวคนเดียวทุกวันทั้งจวนเงียบจนได้ยินเสียงลม”เสี่ยวชิงยิ้มกว้าง “ตอนนี้ฮูหยินบังคับให้ทุกคนกินพร้อมกัน”หลี่อันหัวเราะ “ไม่ใช่บังคับแต่บ้านควรมีคนล้อมวงกินข้าวด้วยกัน”เซียวจิ่นเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย “ตั้งแต่นี้ไปทุกเทศกาลทุกคนกินพ

หลี่อันรีบหลบสายตา แต่กลับไม่ดึงมือออกจากมือของเขาแม้แต่น้อย ทั้งสองเดินข้ามสะพานท่ามกลางแสงโคมนับพันดวง โดยมีมือของกันและกันกุมไว้แน่นตลอดทาง ไม่มีคำสาบานอันยิ่งใหญ่ ไม่มีถ้อยคำหวานเลิศหรู มีเพียงฝ่ามือสองข้างที่อบอุ่นและไม่ยอมปล่อยจากกัน ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนไปมา และท่ามกลางค่ำคืนแห่งเทศกาลที่งดงามที่สุดในชีวิตของทั้งสอง เพราะหลังผ่านพายุแห่งโชคชะตา ความสุขที่เรียบง่ายเช่นการได้จับมือคนที่รักเดินท่ามกลางผู้คน กลับกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดอดีตที่ปล่อยวางสายฝนต้นฤดูร้อนโปรยลงมาเบา ๆ เหนือสวนดอกเหมยของจวนแม่ทัพ หยดน้ำเกาะอยู่บนกลีบดอกสีขาวก่อนค่อย ๆ หยดลงสู่พื้นอย่างเงียบงัน บรรยากาศทั้งจวนสงบจนได้ยินเพียงเสียงสายฝนกับเสียงนกร้องแผ่วเบาจากศาลาริมสระหลี่อันนั่งอยู่เพียงลำพังใต้ชายคา มือเรียวประคองถ้วยชาร้อน ดวงตาเหม่อมองละอองฝนที่ตกลงบนผืนน้ำเป็นวงเล็ก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเซียวจิ่นเหยียนเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เขาเห็นนางนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้นมานาน จึงหยุดยืนอยู่ด้านหลังครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ“วันนี้เจ้าเงียบกว่าปกต

เมื่อทั้งสองเดินมาถึงสวน เสี่ยวชิงกำลังช่วยแม่บ้านหลิวจัดแจกันดอกไม้เห็นทั้งสองมาก็รีบคำนับ หลี่อันนั่งลงที่ศาลา ขณะเซียวจิ่นเหยียนยังไม่ยอมห่างไปไหน เขารินชาให้นาง ปอกผลไม้ให้นาง แม้แต่พัดก็ยังเป็นคนถือเอง             เสี่ยวชิงแอบกระซิบกับแม่บ้านหลิว “ข้าว่าอีกไม่นานท่านแม่ทัพคงป้อนข้าวฮูหยินเองทุกมื้อ”แม่บ้านหลิวหัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ก็เกือบเป็นเช่นนั้นแล้ว”อวี้หลินเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นภาพแม่ทัพกำลังปอกผลไม้ ก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “ท่านแม่ทัพ...”เซียวจิ่นเหยียนเงยหน้าขึ้น “มีเรื่องใด”“ทหารรอฝึกอยู่ขอรับ”“ให้รองแม่ทัพฝึกแทน”อวี้หลินอึ้ง“แต่...”“ข้าต้องดูแลฮูหยิน”อวี้หลินยืนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “ขอรับ”เมื่อเดินออกไป เขาอดบ่นกับทหารไม่ได้ “เมื่อก่อนท่านแม่ทัพคลั่งการฝึก ตอนนี้คลั่งภรรยา”ทหารทั้งกลุ่มหัวเราะค

ค่ำวันนั้น ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะอาหารอย่างเรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีราชประเพณี มีเพียงเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และอาหารธรรมดาที่อบอุ่นกว่าภัตตาคารหลวงใด ๆ หลังรับประทานอาหารเสร็จ ฮ่องเต้เตรียมเสด็จกลับวัง ก่อนขึ้นรถม้า พระองค์หันกลับมามองหลี่อันอีกครั้ง“ลูก”หลี่อันยิ้ม “เพคะ”“ดูแลตัวเองให้ดีและบอกหลานของเราด้วย” พระองค์ยิ้มอย่างอ่อนโยนที่สุด “ว่าตาของเขา...เฝ้ารอวันที่จะได้อุ้มเขาทุกวัน”หลี่อันพยักหน้าทั้งน้ำตา “หม่อมฉันจะบอกเพคะ”ฮ่องเต้ขึ้นรถม้าช้า ๆ ก่อนขบวนเล็ก ๆ จะเคลื่อนออกจากจวนแม่ทัพท่ามกลางแสงจันทร์หลี่อันยืนมองจนรถม้าลับสายตา นางยกมือแตะหน้าท้องเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมสุข เพราะนอกจากจะได้พบความรักจากสามีแล้ว วันนี้นางยังได้รับความรักจากผู้เป็นพ่ออย่างสมบูรณ์ และสายสัมพันธ์ที่เคยขาดหายไปตลอดชีวิต ก็ได้เชื่อมโยงกลับมาอย่างงดงามอีกครั้ง ผ่านหัวใจดวงน้อยที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของนาง.น้ำตาแห่งการให้อภัยสายฝนปลายฤดูใบไม้ร่วงตกลงมาเบา ๆ ตั้งแต่รุ่งเช้า

เซียวจิ่นเหยียนที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ พยักหน้า “คงฝันดี”หลี่อันหัวเราะเบา ๆ “ท่านรู้ได้อย่างไร”“เพราะเขายิ้มตอนหลับ”ทั้งสองมองลูกชายด้วยสายตาเปี่ยมรักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเซียวจิ่นเหยียนหันมาหาภรรยา“ออกไปเดินเล่นกับข้าสักครู่ได้หรือไม่”หลี่อันมองหิมะที่กำลังตกอยู่นอกหน้าต่าง “อากาศหนาวนะ”“ข้าเตรียมไว้แล้ว” เขาหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวมาคลุมไหล่ให้นางอย่างทะนุถนอม ก่อนจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย “หากหนาวเราจะกลับทันที”หลี่อันยิ้มพลางพยักหน้า “ได้”ทั้งสองเดินออกจากเรือนใหญ่ ท่ามกลางแสงโคมที่ส่องสะท้อนเกล็ดหิมะจนเป็นประกายระยิบระยับ สวนดอกเหมยยามค่ำคืนเงียบสงบ มีเพียงเสียงหิมะตกเบา ๆ และเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่หลี่อันยื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะ “หิมะปีนี้สวยกว่าทุกปี”เซียวจิ่นเหยียนยิ้ม “หรือเพราะปีนี้มีเจ้าดูด้วย”หลี่อันหันมองเขาแล้วหัวเราะ “ท่านเริ่มพูดหวานขึ้นเรื่อย ๆ”&ldq