บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: บทที่ 21 - บทที่ 30

นางยกมือแตะตราหงส์ที่วางอยู่บนโต๊ะ แม้ตรานั้นยังไม่สมบูรณ์ เพราะอำนาจอีกครึ่งอยู่ในมือไทเฮา แต่นางจะทวงมันกลับมา ทีละชิ้น ทีละคน"ใครยื่นมีดมา ข้าจะหักมือมัน"ริมฝีปากของฮองเฮายกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ"ใครคิดควบคุมชะตาของข้า ข้าจะทำให้มันรู้ว่า ตั้งแต่นี้ไป ชะตาของวังหลังแห่งนี้อยู่ในมือข้า"คืนนั้น ตำหนักคุนหนิงสว่างไสวจนดึก ข้ารับใช้ทุกคนจดจำคำประกาศของฮองเฮาไว้ขึ้นใจ ผู้ใดภักดี จะได้รับโอกาส ผู้ใดทรยศ จะได้รับความตายเป็นรางวัล และตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา ข่าวหนึ่งก็เริ่มแพร่ไปทั่ววังหลังอย่างเงียบงัน ฮองเฮาเซี่ยอวี้หลันเปลี่ยนไปแล้ว ไม่ใช่เพียงฟื้นจากความตายแต่กลับมาในฐานะฮองเฮาคนใหม่ฮองเฮาที่ไม่ร้องขอความเมตตาจากผู้ใดอีกต่อไปล้างตำหนักคุนหนิงรุ่งเช้าของวันถัดมา ตำหนักคุนหนิงเงียบกว่าทุกวัน ข้ารับใช้ทุกคนเดินด้วยความระมัดระวัง ไม่มีเสียงพูดคุยหรือหัวเราะเหมือนแต่ก่อน เพราะหลังคำประกาศของฮองเฮาเมื่อคืน ทุกคนต่างรู้ดีว่าเซี่ยอวี้หลันไม่ได้เป็นสตรีที่ยอมให้ผู้ใดหลอกใช้อีกแล้วหลินเวยนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้จันทน์ในห

“ฮองเฮาเพคะ มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”หลินเวยปิดสมุดลงโดยไม่รีบตอบ“ชิงหลัว เจ้าเคยรับเงินจากตำหนักอี๋หลันหรือไม่”คำถามนั้นทำให้นางกำนัลสาวชะงักทันที ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย ก่อนรีบคุกเข่าลงกับพื้น“หม่อมฉันไม่เคยเพคะ”หลินเวยมองนางนิ่ง“ตอบเร็วเกินไป”ชิงหลัวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและเจ็บปวด“เพราะหม่อมฉันไม่เคยทำจริง ๆ เพคะ หม่อมฉันติดตามพระองค์มาตั้งแต่ยังอยู่จวนเซี่ย แม้บางครั้งจะอ่อนแอและช่วยอะไรพระองค์ไม่ได้ แต่หม่อมฉันไม่เคยขายข่าวให้ผู้ใด”หลินเวยยังคงเงียบ นางไม่ได้สงสัยชิงหลัวเพียงเพราะอักษรตัวเดียว แต่รู้ดีว่าศัตรูอาจกำลังพยายามโยนความผิดให้คนใกล้ตัวนาง เพื่อทำให้ตำหนักคุนหนิงขาดคนที่ไว้ใจได้ทันใดนั้น เสียงวุ่นวายก็ดังขึ้นจากลานด้านนอก ตามด้วยเสียงขันทีคนหนึ่งตะโกนอย่างตื่นตระหนก“ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ คนของกรมวังมาแล้ว”หลินเวยหันไปมองประตู“ให้เข้ามา”ไม่นาน หลี่กงกงก็ก้าวเข้ามาพร้อม

“ถูกต้อง” หลินเวยปรายตามองชิงหลัวที่ยังคุกเข่าอยู่ “ส่วนชิงหลัวไม่มีความผิด”หลี่กงกงยอบกายรับคำ ก่อนพาคนของกรมวังออกไปพร้อมหลักฐานและหวังอี้ เมื่อประตูตำหนักปิดลง ชิงหลัวยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน หลินเวยเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้“ลุกขึ้นเถอะ”ชิงหลัวส่ายหน้า ก่อนโขกศีรษะลงกับพื้น“ฮองเฮาเพคะ ตั้งแต่พระองค์เข้าวัง หม่อมฉันเคยสาบานว่าจะปกป้องพระองค์ แต่ทุกครั้งที่พระองค์ถูกใส่ร้าย หม่อมฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย วันนี้หม่อมฉันยังเกือบกลายเป็นภาระให้พระองค์อีก”หลินเวยมองนางนิ่ง “เจ้าคิดว่าข้าช่วยเจ้าเพราะสงสารหรือ”ชิงหลัวเงยหน้าขึ้น “มิใช่หรือเพคะ”“ข้าช่วยเพราะเจ้าบริสุทธิ์ และเพราะข้าต้องการคนที่กล้ายืนอยู่ข้างข้าในวันที่ทุกคนพร้อมหันหลังให้”ชิงหลัวเม้มริมฝีปาก น้ำตายิ่งไหลมากขึ้น“หม่อมฉันไม่รู้ว่าตนมีค่าพอหรือไม่เพคะ”หลินเวยกล่าวอย่างสงบ“ความภักดีไม่ได้วัดจากฐานะหรือความสามารถเพี

“เงินของไทเฮาก็ถูกนำไปใช้หรือเพคะ”หลินเวยหรี่ตาลง “อาจถูกนำไปใช้โดยที่พระองค์รู้ หรืออาจเป็นพระองค์เองที่อนุญาต”ประโยคนี้ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง ชิงหลัวรีบมองไปรอบ ๆ แม้จะไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้“ฮองเฮาเพคะ คำนี้อันตรายมาก”“ข้ารู้” หลินเวยปิดสมุดลง “เพราะเหตุนี้จึงยังพูดไม่ได้”นางลุกขึ้น เดินไปยังหน้าต่าง มองกำแพงวังสูงที่แบ่งโลกฝ่ายในออกจากราชสำนักด้านนอกที่ผ่านมา ทุกคนทำให้เซี่ยอวี้หลันเชื่อว่าปัญหาของนางอยู่ในวังหลัง อยู่ที่ความริษยาของสนม และความไม่โปรดปรานของฮ่องเต้ แต่ความจริงแล้ว วังหลังเป็นเพียงหน้าฉาก ด้านหลังคือเครือข่ายขุนนางที่ใช้สตรีเป็นตัวแทนต่อสู้กันเพื่ออำนาจสนมทั้งห้าไม่ได้รวมตัวเพราะรักใคร่กัน พวกนางรวมตัวเพราะผลประโยชน์ยังไม่ขัดกัน แต่เมื่อใดที่เงินขาด หรือมีคนได้มากกว่าคนอื่น ความร่วมมือนั้นย่อมแตกสลาย หลินเวยหันกลับมา“ชิงหลัว ข้าต้องรู้ว่าบัญชีนี้มาจากใคร”“จางกงกงซ่อนไว้เพคะ”“เขาไม่มีปัญญาสร้างระบบนี

กุ้ยเฟยลุกขึ้นเต็มความสูง นางสูงกว่าหลินเวยเล็กน้อย และวางตัวองอาจสมกับเป็นบุตรสาวแม่ทัพใหญ่"เพราะหม่อมฉันเห็นว่าการชมดอกไม้มีประโยชน์กว่าการเสียเวลานั่งฟังคำสอน"ชิงหลัวแทบก้าวออกมา แต่หลินเวยยังคงสงบนิ่ง"เจ้าไม่เกรงว่าจะถูกลงโทษหรือ"กุ้ยเฟยหัวเราะเบา ๆ "ลงโทษ? พระองค์ทำได้หรือเพคะ"บรรยากาศรอบศาลาเย็นเยียบลงทันที กุ้ยเฟยก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว"บิดาของหม่อมฉันคือแม่ทัพใหญ่หลี่เจิ้งเหอ พี่ชายสองคนของหม่อมฉันคุมกองทัพชายแดน ลุงของหม่อมฉันเป็นเสนาบดีกรมกลาโหม ส่วนตระกูลเซี่ยของพระองค์..."นางหยุดเล็กน้อย "ทุกวันนี้เหลืออะไร"ชิงหลัวหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่หลินเวยกลับยิ้ม"ก็เหลือข้านี่ไง"กุ้ยเฟยหรี่ตา "คนคนเดียวจะทำอะไรได้"หลินเวยเดินไปหยุดตรงหน้าดอกโบตั๋นสีแดง"ดอกโบตั๋นต้นนี้งาม" นางเอื้อมมือแตะกลีบดอกเบา ๆ "แต่หากรากมันเน่าไม่นานก็เหี่ยว"กุ้ยเฟยมองนางด้วยสายตาเย็นชา "พระองค์กำลังขู่ตระกูลหลี่หรือ"หลินเวยส่ายหน้า "ข้าเพียงพูดถึงดอกไม้"กุ้ยเฟยยิ้มเยาะ "ฮองเฮา...พระองค์รู้หร