บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ถวายบังคมฝ่าบาท” เยี่ยนจิ่งเฉินไม่ได้สั่งให้ลุกทันที เขาปล่อยให้นางค้างอยู่ในท่านั้นชั่วครู่ ราวกับต้องการดูว่านางจะอดทนได้แค่ไหน หากเป็นเซี่ยอวี้หลันคนเดิมอาจน้อยใจจนหน้าซีด หรือเงยหน้าถามด้วยความเจ็บปวดว่าทำไมพระองค์จึงเย็นชากับหม่อมฉันเช่นนี้แต่หลินเวยไม่ใช่สตรีที่รอความเมตตาจากผู้ชายอีกแล้ว นางยังคงก้มหน้าอย่างสงบ ไม่สั่น ไม่ถาม และไม่ขอร้อง จนสุดท้ายฮ่องเต้เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเอง“ลุกขึ้น” นางจึงยืดกายขึ้นอย่างมั่นคง “ขอบพระทัยฝ่าบาท”เยี่ยนจิ่งเฉินเดินไปนั่งบนเก้าอี้ประธานโดยไม่เชิญนางนั่ง เสียงของเขาเรียบเย็น “ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งวัน แต่ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะทำสิ่งใดก็ได้ในตำหนักคุนหนิง”หลินเวยสบตาเขา “ฝ่าบาททรงคิดว่าหม่อมฉันทำสิ่งใดเพคะ”เขามองนางนิ่ง “มีคนรายงานว่าเจ้าสั่งให้ชิงหลัวรวบรวมรายชื่อคนรับใช้ทั้งหมดในตำหนัก ซักถามว่าเมื่อคืนใครอยู่ที่ใด เจ้าคิดสอบสวนเองแทนกรมวังหรือ”หลินเวยยิ้มบาง “หากหม่อมฉันไม่ถามคนในตำหนักตนเอง แล้วควรถามใครเล่าเ

ตำหนักอี๋หลันของซูเฟยตั้งอยู่ทางตะวันออกของวังหลัง รอบตำหนักประดับด้วยดอกกล้วยไม้ราคาแพง กลิ่นหอมหวานลอยอบอวลจนชวนเวียนหัว หลินเวยหยุดยืนหน้าประตู สูดกลิ่นในอากาศเพียงเล็กน้อยแล้วหรี่ตาลง กลิ่นดอกไม้แรงเกินไป ราวกับจงใจกลบกลิ่นบางอย่างมากกว่าตกแต่งเพื่อความงาม หลี่กงกงเห็นนางหยุดจึงเอ่ยอย่างระวัง“ฮองเฮา เหตุใดไม่เสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยตอบโดยไม่หันกลับ “กลิ่นหอมที่ดีควรทำให้คนสบายใจ แต่กลิ่นที่แรงเกินไปมักมีไว้ปิดบังสิ่งที่ไม่อยากให้คนได้กลิ่น”หมอหลวงที่เดินตามมาชะงักเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองซุ้มดอกกล้วยไม้ด้วยสีหน้าครุ่นคิดเมื่อเข้าไปด้านใน นางกำนัลของซูเฟยหลายคนรีบคุกเข่าลง พวกนางร้องไห้ตาบวมราวกับห่วงนายหญิงนักหนา แต่หลินเวยมองออกว่าหลายคนกำลังกลัวมากกว่าเสียใจ ซูเฟยนอนอยู่บนเตียงด้านใน ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากอมม่วงลมหายใจอ่อนแรง หมอหลวงบอกว่ายังไม่พ้นอันตราย หลินเวยเดินเข้าไปใกล้เตียงโดยมีสายตาทุกคู่จับจ้อง ชิงหลัวกระซิบเบา ๆ“ฮองเฮา ระวังเพคะ หากซูเฟยเป็นอะไรตอนพระองค์อยู่ที่นี่ พวกเขาอาจโ

 “หม่อมฉันไม่รู้เพคะ คนผู้นั้นปิดหน้า แต่เขามีป้ายผ่านทางของตำหนักฉือหนิง”ตำหนักฉือหนิงคือตำหนักของไทเฮา คำตอบนี้ทำให้หลี่กงกงหน้าเปลี่ยนสีทันที “เจ้าอย่าพูดพล่อย ๆ!”อวี้หลันร้องไห้หนักกว่าเดิม “หม่อมฉันพูดจริงเพคะ เขายังบอกว่าหากไม่ทำ น้องชายของหม่อมฉันที่ทำงานในโรงครัวจะถูกส่งไปคุกหลวง”หลินเวยไม่แสดงสีหน้าตกใจ นางคาดไว้อยู่แล้วว่าคดีนี้ไม่ได้จบที่สนมคนใดคนหนึ่ง แต่โยงไปถึงมือที่ใหญ่กว่า นางหันไปหาหลี่กงกง“หลี่กงกง ท่านได้ยินแล้วใช่หรือไม่” หลี่กงกงเหงื่อซึมหน้าผาก “เรื่องนี้เกี่ยวพันใหญ่หลวง ต้องทูลฝ่าบาทตัดสินพ่ะย่ะค่ะ”หลินเวยยิ้มบาง “แน่นอน ต้องทูลฝ่าบาท และต้องทูลตามที่ตรวจพบทุกคำ ไม่ใช่ตามที่ผู้ใดอยากให้เป็น”นางลุกขึ้น เดินไปมองซูเฟยที่ยังหมดสติอยู่บนเตียง“คนวางยาฉลาดพอจะใส่พิษในขนมบางชิ้นเพื่อโยงมาถึงข้า แต่โง่พอจะลืมว่าคนกินไม่ได้สัมผัสพิษทางปากจากขนมอย่างเดียว รอยบนปลายนิ้ว ผ้าเช็ดหน้า และกลิ่นชาหอม

คำพูดนี้ทำให้หลายคนตกตะลึง แม้แต่เยี่ยนจิ่งเฉินก็หันมามองนางด้วยสายตาลึกขึ้น ไทเฮาเองก็ชะงักไปชั่วขณะ เพราะนางคาดว่าฮองเฮาจะฉวยโอกาสโยงเรื่องมาถึงตน แต่หลินเวยกลับถอยหนึ่งก้าวอย่างชาญฉลาดถอยเพื่อไม่ให้ตนเองถูกมองว่ากล่าวหาไทเฮาโดยไร้หลักฐานแต่ในขณะเดียวกัน ก็ปล่อยเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยลงกลางใจฮ่องเต้เรียบร้อยแล้วหลินเวยหันไปมองอวี้หลันอีกครั้ง"เจ้ามีหลักฐานอื่นหรือไม่"อวี้หลันพยักหน้าทั้งน้ำตา"มีเพคะ คนผู้นั้นให้ถุงเงินหม่อมฉันไว้ครึ่งหนึ่ง บอกว่าหลังเรื่องสำเร็จจะให้อีกครึ่ง หม่อมฉันกลัวจึงซ่อนถุงเงินไว้ใต้แผ่นอิฐหลังห้องเครื่องว่าง"หลี่กงกงรีบสั่งคนไปค้น ไม่นานขันทีก็กลับมาพร้อมถุงเงินผ้าไหมสีเทา เมื่อเปิดออก ภายในมีตำลึงเงินหลายก้อน และที่ปากถุงปักลายเมฆเล็ก ๆ ซึ่งเป็นลวดลายที่ใช้เฉพาะในตำหนักฝ่ายในบางแห่งเจาอี๋มองถุงเงินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลินเวยเห็นชัด แต่นางไม่พูดเยี่ยนจิ่งเฉินรับถุงเงินไปดู สีหน้าของเขาเย็นลง"หลี่กงกง ตรวจที่มาของผ้าไหมถุงนี้"หลี่กงกงรีบรับคำ"พ่ะย

ไทเฮามองนางนิ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ"พูดได้ดี แต่เจ้าลืมไปว่า...ฮองเฮาต้องมีคุณธรรม ส่วนเจ้ามีแต่ความแข็งกระด้าง"หลินเวยสบตาไทเฮา"หม่อมฉันยอมแข็งกระด้างกับคนชั่ว ดีกว่าอ่อนโยนจนปล่อยให้คนบริสุทธิ์ตายเพคะ"สีหน้าของไทเฮาแข็งขึ้นทันที นางหันไปทางฮ่องเต้"เห็นหรือไม่ฮ่องเต้ นี่คือฮองเฮาที่เจ้าตั้งใจให้ดูแลวังหลัง วาจาแข็งกร้าว ไม่รู้จักอ่อนน้อม ไร้เมตตา หากปล่อยไว้ อีกไม่นานวังหลังจะกลายเป็นสนามรบ"หลินเวยมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ไทเฮาไม่ได้กำลังโกรธเรื่องคดีวางยาแต่กำลังสร้างเหตุผลให้ฮ่องเต้เห็นว่าฮองเฮาไม่เหมาะกับตำแหน่งนี้ นางจึงเริ่มเข้าใจทุกอย่าง ความทรงจำของเซี่ยอวี้หลันแล่นผ่านเข้ามาอีกครั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา...ทุกครั้งที่ฮองเฮาทำผิด ไทเฮาจะตำหนิต่อหน้าฮ่องเต้ ทุกครั้งที่สนมทำความดีไทเฮาจะเรียกฮ่องเต้มาชมด้วยตนเอง ทีละเล็กทีละน้อย ฮ่องเต้จึงค่อย ๆ เชื่อว่าฮองเฮาไร้ความสามารถ ส่วนสนมบางคนเหมาะสมกว่ามากหลินเวยเหลือบมองกุ้ยเฟย อีกฝ่ายนั่งตัวตรง สีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ จากนั้นนางก็มองไปยังเต๋อเฟย เต๋อเฟย