All Chapters of คืนรัญจวน: Chapter 1 - Chapter 10

“เฮ้! นังอาโป นี่หล่อนจะมอมเหล้านังฟินมันหรือยังไงกัน” เสียงตวาดจากเพื่อนข้างๆ ดังขึ้น พลางแย่งดึงขวดเหล้าจากมือของอาโป หากแต่หล่อนแย่งคืน แล้วหันมาแลบลิ้นให้ “นิดหน่อยน่า นังฟินมันมือใหม่หัดกิน ก็จะให้ลองกินให้เต็มที่เป็นอะไรไปล่ะ” “เอาลูกสาวเค้ามาเมา เดี๋ยวดูแลไม่ได้ขึ้นมา จะซวยกันทั้งหมดนะแก” จิรดาเตือน อาโปก็แค่ยักไหล่ แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น “ถ้ามันเมาขึ้นมา ฉันจะหิ้วกลับเองละย่ะ ไหน ๆ วันนี้มันก็ได้ไฟเขียว นอนที่หอของพวกเราแล้วอะ ไปส่งพรุ่งนี้ก็ยังได้ เด็กดีเกินไป ให้มันเป็นเด็กแบดเสียบ้าง โอ๊ย...แกอย่ามาเยอะเลย นังจิน รับรองว่าฉันหิ้วมันกลับห้องแน่” “เอาให้แน่นะนังอาโป ลูกเค้ามีพ่อมีแม่นะ แถมพ่อแม่หวงหนวดกระดิกกันขนาดนั้นอะ” จิรดาว่า นั่นแหละ ยิ่งทำให้อาโปนึกหมั่นไส้ พลางเหลือบตามองแก้วเหล้าที่เธอจับเหล้าเทผสมลงไป ราวกับมันจะเป็นตัวแทนของเจ้าของแก้ว ที่ตอนนี้ขอตัวไปเข้าห้องน้ำกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง “เออน่า...พากลับแน่นอนละ ไม่ต้องมาห่วงอะไรหรอกย่ะ โน่นๆ ผู้ชายโต๊ะโน้นอะ มองแกตาเป็นมันเลยอะ นังจิน! คืนนี้มีหวังได้นะแก” “โ

สามหมื่นห้า...แลกกับสำนึกถูกผิด มันแลกได้จริงๆ นะสำหรับอาโป เธอมองเพื่อนที่กำลังดื่มสิ่งที่เธอส่งให้ตาวาว เจอเข้าไปช็อตนี้ ล้มแน่นอน นังฟินเอ๊ย! โอกาสดีที่เพื่อนอีกสองคนไม่อยู่ เธอแอบโทรตามแฟนของจิรดามา และหาผู้ชายให้กับพิมพ์พร และนั่นเป็นโอกาสดี เธอจึงเริ่มมอมฟ้าใหม่ เจอเข้าไปเข้มๆ สามแก้วติด คนไม่เคยดื่ม ยกเอา ยกเอาขนาดนั้น ก็มึนจนแทบจะยืนไม่ไหว ทำไมเพดานมันหมุน ๆ ไปหมดเลย แล้วทำไมทุกอย่างถึงเหมือนเซไปเซมาจนคว้าจับไม่ได้ ฟ้าใหม่กุมขมับ เริ่มปวดหัวตุบๆ และเริ่มอยากจะอาเจียน อาโปเห็นอาการของอีกฝ่ายแล้ว ก็ยิ้มย่อง เธอกดเบอร์หาสองหนุ่มที่ให้เงินเธอมา เพื่อจะไปส่ง ‘เหยื่อ’ ให้ถึงที่ “พี่อยู่ตรงไหนกันคะ ขอโทษที่ช้าไปนิดหนึ่งนะคะ น้องฟินน่ะสิคะ มีแบบเลื่อนคิวนิดหน่อยอะไรนิดหน่อย แล้ว...นางก็กินไปเยอะนิดหนึ่ง พี่ถือไหมคะ ฟินบอกว่าลดให้ก็ได้ค่ะ คืนนี้...แต่อย่าถือสาที่นางเมามาก นางมีเรื่องทางบ้านน่ะค่ะ” “อยู่ตรงลานจอดรถครับ เดี๋ยวพี่จะกะพริบไฟให้ จะได้เห็นชัดๆ ไม่ถือหรอกครับเรื่องเมา หึ ๆ ถ้าเหมาได้ข้ามวันละก็ เพื่อนพี่ไม่ได้รีบอะไร” “โอเคค่ะ

มีอยู่ไม่กี่คนหรอกที่เรียกเขาว่าคุณหนู... เซริวอยากจะวิ่งหนีไปเสียดื้อ ๆ โอย...ทำไมมันเร็วขนาดนี้กันนะ แต่...ขามันก็...เอ่อ...ค้านว่าจะวิ่งไปไหนล่ะ หนีทีไรก็มีคนเดือดร้อนเพราะเขาทุกที นี่ธงรามคงจะให้ที่อยู่ของเขากับคนพวกนี้มา และ...แน่นอนว่ามาไม่ต่ำกว่าสิบคน เฮ้อ... ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าตอนนี้คนพวกนั้นกำลังล้อมกรอบเขากลุ่มใหญ่เลยละ “เข้ามาได้ยังไงกัน?” เขาถามเสียงขรึมๆ คีย์การ์ดถูกยื่นมาแปะแทบจะจ่อลูกตา ทำให้เขาผงะแล้วหันขวับไปอย่างไม่ตั้งใจ นั่นไง... ลูกกรงตามเขามาถึงที่จริงๆ “นายให้ซื้อห้องใกล้ ๆ กับคุณธงรามไว้ เผื่อว่าคุณหนูจะแวะมาที่นี่ เราจะได้เข้ามาง่าย ๆ ไม่เอิกเกริก” คนที่ยื่นคีย์การ์ดให้เขายิ้มเต็มที่ จนเห็นฟันเขี้ยวข้างหนึ่งที่ฝังเพชร ผมเสยขึ้นพร้อมกับเซตทรงอย่างดี นัยน์ตายาวรีมองเขาเปล่งประกายระยับยิ้ม เห็นแล้วอยากจะเอากำปั้นกระแทกเอาสักที ชายหนุ่มคิดอย่างเคือง ๆ ซึ่งถ้าเขาจะทำก็คงจะทำได้ ฝ่ายนั้นก็คงจะได้แค่ยักคิ้วให้ เช็ดเลือด แล้วโค้ง... ถ้าจะทำเพื่อระบายอารมณ์ เขาไม่ทำดีกว่า เฮ้อ...

ให้กับเซริว พร้อมกับรอยยิ้มประหลาด ที่ทำให้ชายหนุ่มมองพี่เลี้ยงด้วยสายตาขุ่น ๆ พร้อมกับกระแอมปราม “ห้ามหัวเราะนะครับ คุณอิชิกาวะ” “พยายามอยู่ครับคุณหนู” ยักษ์ใหญ่แห่งแก๊งหน้าแดงไปหมดแล้วตอนนี้ พร้อมกับมองคุณหนูของตนอย่างสำรวจตรวจตรา อดไม่ได้ที่จะกระเซ้า “ไปทำอีท่าไหนกันล่ะครับ จนสาวกางเกงในขาด หึ ๆ หึ ๆ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ” เซริวได้แต่จนปัญญาที่จะอธิบาย ยืนมองอิชิกาวะที่หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย จากที่ยืนหัวเราะ ก็ไปนั่งหัวเราะ หนักเข้าก็นอนหัวเราะ เออ...หัวเราะเข้าไป หัวเราะให้ขาดใจตาย ไม่รับผิดชอบด้วยนะ “จะหยุดได้หรือยังครับ?” เขาถามในที่สุด เมื่อเสียงหัวเราะยาวนานนั่นจบลง อิชิกาวะปาดน้ำตา พร้อมกับโบกมือ “หึ ๆ คุณหนูมักจะมีเรื่องที่ผมคาดไม่ถึง ให้มาตะลึงอยู่เรื่อย ๆ จริง ๆ หึๆ ” “เฮ้อ...” เซริวมองพี่เลี้ยงตาขวาง แล้วกระแอม “เธอฟังภาษาญี่ปุ่นออกด้วยนะครับ คุณอิชิกาวะ” “แบบนั้นก็ดีสิครับ” พี่เลี้ยงของเขายังคงอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างขวางนั่นยังคงอยู่บนใบหน้า “ผมจะจัดการชงเรื่องเอง คุณหนูจะได้อย

เซริวถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เขาถูกแยกจากฟ้าใหม่ได้สองวันเต็มแล้ว นี่เขาห่วงเธอจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ฟ้องชัดๆ คือใต้ตาที่ดำปื๋อ จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงกันนะ...เธอถูกจับแยกไปแบบนั้น ไม่รู้ว่าอิชิกาวะทำอะไรกับเจ้าหล่อนบ้าง “ก็...ทุลักทุเลนิดหน่อยครับ แต่คุณหนูฟินชงชาได้อร่อยมาก แต่เป็นชาบายไทยแลนด์นะครับ หึ ๆ ผมว่าเราอาจจะต้องต้อนรับแขกที่มาในวันประกาศหมั้นของคุณหนูด้วยไอ้ชานี่ล่ะ แถมยังอบคุกกี้ได้รสชาติดี ทำขนมอร่อย ทำอาหารก็อร่อย ตอนนี้ที่บ้านหลังนี้นี่ คุณหนูฟินยึดครัวไปแล้วล่ะครับ ผมพึ่งเคยได้กินผัดกะเพราแบบไทยแท้ ๆ โอ้โห รสชาติช่าง...เผ็ด...แสบ...ร้อน...ละมุน โอ...” และอิชิกาวะก็บรรยายถึงอาหารไทยมาอีกหลายรายการ คิ้วของเซริวขมวด ปากยิ้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ เอาสินั่น...ตกลงอิชิกาวะเอาเจ้าหล่อนไปฝึกให้เรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่น หรือถูกเจ้าหล่อนฝึกให้เรียนรู้การกินอาหารไทยกันแน่ “เอ่อ...ระวังอ้วนกันนะครับ” “ผมน้ำหนักขึ้นสามกิโลแล้วเรียบร้อยครับ” พี่เลี้ยงของเขาหัวเราะแหะ ๆ “คนที่นี่ดูจะน้ำหนักขึ้นกันทุกคนตอนนี้” “ว่าที่คู่หมั้นของผมนี่ พร้อมหรือยังค