10

เซริวถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เขาถูกแยกจากฟ้าใหม่ได้สองวันเต็มแล้ว นี่เขาห่วงเธอจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ฟ้องชัดๆ คือใต้ตาที่ดำปื๋อ จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงกันนะ...เธอถูกจับแยกไปแบบนั้น ไม่รู้ว่าอิชิกาวะทำอะไรกับเจ้าหล่อนบ้าง

          “ก็...ทุลักทุเลนิดหน่อยครับ แต่คุณหนูฟินชงชาได้อร่อยมาก แต่เป็นชาบายไทยแลนด์นะครับ หึ ๆ ผมว่าเราอาจจะต้องต้อนรับแขกที่มาในวันประกาศหมั้นของคุณหนูด้วยไอ้ชานี่ล่ะ แถมยังอบคุกกี้ได้รสชาติดี ทำขนมอร่อย ทำอาหารก็อร่อย ตอนนี้ที่บ้านหลังนี้นี่ คุณหนูฟินยึดครัวไปแล้วล่ะครับ ผมพึ่งเคยได้กินผัดกะเพราแบบไทยแท้ ๆ โอ้โห รสชาติช่าง...เผ็ด...แสบ...ร้อน...ละมุน โอ...”

และอิชิกาวะก็บรรยายถึงอาหารไทยมาอีกหลายรายการ คิ้วของเซริวขมวด ปากยิ้มอย่างไม่ได้ตั้งใจ เอาสินั่น...ตกลงอิชิกาวะเอาเจ้าหล่อนไปฝึกให้เรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่น หรือถูกเจ้าหล่อนฝึกให้เรียนรู้การกินอาหารไทยกันแน่

          “เอ่อ...ระวังอ้วนกันนะครับ”

          “ผมน้ำหนักขึ้นสามกิโลแล้วเรียบร้อยครับ”

พี่เลี้ยงของเขาหัวเราะแหะ ๆ

“คนที่นี่ดูจะน้ำหนักขึ้นกันทุกคนตอนนี้”

          “ว่าที่คู่หมั้นของผมนี่ พร้อมหรือยังครับที่จะพามาหาพ่อ”

          “อืม...ผมมีวิธีที่จะให้เธอเอาชนะใจพวกรองหัวหน้าแล้วล่ะครับ หึ ๆ คุณหนูไม่ต้องห่วง”

          “แล้วเธอถามอะไรบ้างหรือเปล่าครับ เรื่องที่เรา...หลอกเธอไว้ เรื่องที่ผมเป็นหนี้”

          “คุณหนูฟินกำลังสนุกอย่างมากกับที่นี่ จนลืมถามไปเลยละครับ น่าจะลืม...หรือเปล่า?”

ประโยคหลังเหมือนกับถามตัวเอง แล้วตอบเขาอีกหน

          “ก็ไม่ได้ถามอีกเลยละครับ เพราะตอนนี้เรากำลังสนุกกันจริงจัง อ้อ...ชุดของเธอในวันเปิดตัว ผมจัดการให้แล้วเรียบร้อย รับรองว่า สวยจนตะลึงกันทั้งแก๊งแน่นอน”

          “ผมอยากจะคุยกับฟิน...ได้ไหมครับ”

          “ตอนนี้เห็นจะยังไม่ได้นะครับคุณหนู เพราะคุณหนูฟิน กำลังสอนพวกเราทำขนมไทย บัว...บัวอะไรสักอย่าง...เรากำลังจะยกโขยงไปร้านไทยกัน ไม่ว่างครับ แค่นี้นะครับ บาย”

          “คุณอิชิกาวะ คุณ...เอ้า...วางไปแล้ว...ที่ไม่ให้คุยนี่เพราะห่วงจะกินใช่ไหมนี่”

เขาพึมพำมองโทรศัพท์อย่างเคือง ๆ อุ่นใจบ้างที่ดูเหมือนว่าฟ้าใหม่จะมีความสุขดี กับการพาไปเก็บตัวของอิชิกาวะ

          ฟังจากที่พี่เลี้ยงของเขาเล่าแล้ว เขาก็อมยิ้ม...ดูเหมือนว่าเธอกำลังกุมหัวใจของชายร่างยักษ์ไว้ได้ ด้วยเสน่ห์ของเธอ อิชิกาวะไม่ใช่คนที่จะพอใจใครง่าย ๆ นี่ลงเรียกอย่างสนิทแบบนั้น แถมชื่นชมมายาวแบบนี้ คงจะชอบมากจริง ๆ นั่นแหละ

          เฮ้อ...เขาอยากเจอเธอเร็ว  ๆ จริง ๆ สินะ

          ผู้หญิงที่เอาหัวใจเขาไปตั้งแรกแรกพบ

          คิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ แต่รอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเด็กรับใช้มาบอกว่าบิดาต้องการพบเขาด่วน เคนจิไม่ยอมพบเขาเลยตั้งแต่เขากลับมาถึง และประกาศบอกท่านว่าแต่งงานกับยูกะไม่ได้ เพราะมีแฟนแล้ว และเจ้าหล่อนกำลัง...เอาเถอะ ก็ต้องโกหกกันสิ ถึงจะได้รอดงานแต่งมหาภัยกับยูกะได้

          เขาหลอก...ไม่ใช่เขาหลอก เพราะคนบอกบิดาหน้าตาเฉย เต็มปากเต็มคำ คืออิชิกาวะว่าเจ้าหล่อนท้อง

          เอาอะไรมาท้องล่ะนั่น?

          คนไม่ค่อยโกหก มาโกหกแล้ว โกหกเล่าเพื่อจะเอาตัวรอด มันก็ต้องมีพิรุธหลุดบ้าง แถมต้องมาโกหกคนอย่างเคนจิด้วยแล้ว เซริวก็เกิดอาการเกร็งว่าท่านจะจับได้

          ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย พลางหลับตาและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หวังใจว่าหนนี้ จะเป็นการ...โกหกที่สมบทบาท และทำให้บิดาเชื่อสนิท

          ท่านอยู่ในห้องพักผ่อนพร้อมกับมารดา คุณนพสุดาโผเข้ามากอดบุตรชายเลยทันทีและจูบซ้ายขวาอย่างคิดถึง ส่วนบิดานั้นนั่งเมินหน้าไปทางอื่น มองไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าของบุตรชาย

          เคนจิสวมชุดยูกาตะแบบญี่ปุ่นเป็นสีเทาเรียบ ๆ  เขาเป็นคนอนุรักษ์นิยมและชื่นชมวัฒนธรรมในชาติดั้งเดิมของตน และรวมไปถึงคนในบ้าน คนในแก๊งที่มักจะต้องปฏิบัติตามเจ้านาย เช่นการแต่งกายยามเข้าพบเขา หรือวิถีแบบญี่ปุ่น การดื่มชา เป็นต้น

          แม้กระทั่งกางเกงในของท่านก็ยังเป็นผ้าเตี่ยว หรือ ฟุนโดชิ

          จริงสิ...กางเกงใน

          ทำไมต้องคิดแวบไปถึงเรื่องอะไรแบบนั้น แล้วหน้าแดงขึ้นด้วยนะเรา

          “แม่เป็นห่วงแทบตาย เซริว ต้องเล่าให้ฟังให้หมดนะ ว่าไปทำลูกสาวใครเค้าท้อง ทำไมแม่ไม่เคยรู้เลย ทำไมเป็นคนแบบนี้กันนะ ลูกชายแม่”

เสียงตัดพ้อต่อว่าจาก นพสุดา ทำให้เขายิ้มแหย ก่อนที่เขาจะทันอธิบายแก้ตัวอะไร ท่านก็ยังไม่วายบ่น วายต่อว่าเขาที่ทำตัวเหลวไหล หยิกเขาไปอีกหลายที เซริวยอมให้ท่านหยิก ให้ท่านบ่น ไม่เถียงสักคำ เพราะไม่รู้จะเถียงอะไรดี จนท่านเหนื่อยไปเอง แล้วแขนเขาเริ่มเป็น   จ้ำ ๆ นั่นแหละ ถึงได้หยุดได้

          “ตกลงว่าแม่หนูนั่นชื่ออะไร คุณอิชิกาวะบอกว่าอายุแค่ยี่สิบสองเองน่ะเหรอ?”

          “ครับ”

          “โอย...ตายละ ไปทำเด็กเท่านั้นท้อง ไปแอบคบกันอะไรกันตั้งแต่ตอนไหนกันนะ แม่ยังงงไม่หายเลยจริง ๆ พ่อแม่เค้าไม่มาแหกอกเราเรอะ”

          “คือ...”

          “ยี่สิบสอง ไม่เด็กแล้ว มีผัวได้แล้ว หึ...ถึงได้ท้องยังไงล่ะ งามหน้าจริง ๆ”

น้ำเสียงของบิดาที่หมิ่นหยาม เล่นเอานพสุดามองสามีแล้วค้อนขวับ

          “คนรักกันบางทีก็เตลิดไปบ้าง อย่าว่าลูกนะ”

          “เมื่อกี้ นาริจังยังว่าเจ้าริวอยู่แท้ ๆ ”

เคนจิทำคิ้วขมวด หนนี้มือของภรรยาเลยเอื้อมไปหยิกเขาหมับ แล้วมองค้อนเขาอีกขวับ

          “ทำไมล่ะ น้องมีสิทธิ์จะว่าอะ แต่เคนซังไม่มีสิทธิ์ นี่ห้ามไม่ให้เจอลูกตั้งแต่กลับมาก็คิดถึงจะแย่แล้ว ห่วงจะแย่แล้ว ห้ามมาดุอะไรลูกอีกนะ ไม่อย่างนั้นล่ะน่าดู แล้วก็ต้องประกาศหมั้น จัดงานอะไรให้เรียบร้อย ลูกเราน่ะ ถ้าไม่รักคงไม่ปล่อยตัวเตลิดหรอก...”

เซริวได้แต่มองมารดา แล้วพยามยามกลั้นยิ้ม 

เคนจิผู้ห้าวหาญ เสือร้ายแห่งวงการยากูซ่า มีหนึ่งความลับที่รู้กันในครอบครัว นั่นก็คือ...ต่อให้เป็นเสือยังไง ดุยังไง โหดยังไง สุดท้าย...พ่อเสือก็แพ้...พ่าย กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

          ญี่ปุ่นเป็นสังคมชายเป็นใหญ่ก็จริง และมารดาเขาก็ยกให้บิดาใหญ่...แต่ท่านจะใหญ่ยังไง ก็แพ้ทุกทีเวลาเมียโมโห ตำนานรักระหว่างท่านกับนพสุดา คนที่รู้ดีที่สุดก็คือ อิชิกาวะ

นั่นล่ะ...ถึงได้รู้ทาง เข้าทางกันถูก ว่าทำยังไง แบบไหน คุณหนูของเขา ถึงจะพ้นภัยทางการครอบงำ

          “แต่เราสัญญากับทางแก๊งโน้นไว้แล้ว”

เขากลืนน้ำลาย ก่อนพยายามทำเสียงขรึม ๆ สายตามองภรรยา...อ้อนวอนเล็กน้อย แต่ก็โดนค้อนมาอีกขวับ

          “สัญญาแล้วยังไงล่ะ? ไม่ได้เป็นลายลักษณ์อักษรแล้วสัญญาของเคนซังน่ะ คือสัญญาว่าถ้าทางลูกสาวหรือลูกชายของใครยังไม่แต่งงาน ถึงจะมาดองกันไม่ใช่เหรอ นี่ตาริวมีเมียแล้ว ก็ต้องยกเลิกสิ”

          “แต่ว่า...”

          “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นล่ะ จะยังไงก็ต้องจัดงานให้ตาริว”

น้ำเสียงที่เข้มขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับจ้องเขาเขม็ง เล่นเอาเสือใหญ่ถึงกับสะเทือนเบา ๆ ขืนไม่ยอมตามละก็...มีหวัง

          คิดถึงที่ทะเลาะกันแต่ละหน ถึงจะไม่บ่อยนัก แต่เจ้าพ่อก็เจ้าพ่อเหอะ เข็ดเอาจริงเอาจังกันเลยทีเดียว ถ้าไม่แน่จริงละก็ นพสุดาคงจะกุมเขาไว้ไม่อยู่มือแน่นอน เฮ้อ...เมียหนอเมีย...

        เกิดมาไม่เคยยอมใคร แก๊งไหนข้าก็ไม่หยั่น แต่ดันมากลัวเมีย ดีนะคนรู้มีไม่เยอะ ไม่อย่างนั้นเสียหมด...

          “เซริว”

เขายังไม่วายทำเสียงเข้มใส่บุตรชาย เซริวค้อมศีรษะให้กับบิดา ตอนนี้เขากลั้นขำจนแก้มตุ่ยแล้ว เป็นไม่กี่ครั้ง ที่เขาจะเห็นมารดาแว้น ๆ ใส่บิดาแบบนี้ ปรกติแล้ว มารดาของเขามักจะเงียบ และค้อนอย่างเดียว เป็นฝ่ายอือออ ยอมตามบิดา ไม่มาขึ้นเสียงอะไรแบบนี้ ดูจากหน้าแดง ๆ ของท่าน คงจะโมโหจริงจัง และเอาจริงแน่นอน ถ้าเกิดว่าบิดาไม่ยอมจัดงานให้เขากับฟ้าใหม่

          คุณอิชิกาวะนี่...น่ากอด และเยี่ยมยอดจริง ๆ

          “งานหมั้นจัดไปก่อนก็แล้วกัน พ่อไปรับปากทางนั้นไว้แล้ว ก่อนที่เรื่องเราจะปูดขึ้นมา ส่วนงานแต่ง...”

          “ก็ต้องรีบจัดให้เร็วที่สุด เดี๋ยวหลานฉันจะรีบออกมา...”

มารดารีบต่อก่อนที่บิดาจะทันพูดอะไรออกมา เคนจิได้แต่อ้าปากค้าง

          “ขอบคุณมาก ๆ เลยครับแม่”

เซริวโผเข้ากอดมารดา ท่านกอดเขาแน่น แล้วยังไม่วายหันมาค้อนสามี ก่อนจะพาลูกชายเดินคุยกันไปกระหนุงกระหนิง เรื่องเกี่ยวกับว่าที่สะใภ้ใหม่ล้วน ๆ ทิ้งให้เคนจิที่ถูกภรรยายึดอำนาจสั่งการหนนี้อย่างเด็ดขาด ได้แต่ยืนถอนใจเบา ๆ

          “เอ้า....อยากจะทำอะไรกันก็ตามใจสิน่า เฮ้อ...จะรู้ไหมนั่น ว่ามันจะมีปัญหา เฮ้อ...”

          บ่นไปแล้วหลายเฮ้อ ก็ได้แต่ทำใจ และเรียกลูกน้องมือซ้ายคู่ใจ เข้ามาคุยเพื่อปรึกษาหารือ เผื่อเตรียมการไว้ ว่าจะมีเรื่องอะไรขึ้นมา

          สังหรณ์ของเขาไม่น่าจะผิด

          ว่ารุ่นพี่ทาคุวะ หนนี้จะต้องไม่พอใจอย่างหนักแน่ ๆ