Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ท่ามกลางวงล้อมของชายฉกรรจ์ หน้าตาแต่ละคน บ่งบอกว่าไม่ธรรมดา ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ย่อมเป็นจุดโดดเด่นต่อคนที่กำลังค้นหา เจ้าหล่อนดูสะดุดตาท่ามกลางผู้ชายเหล่านั้น เธอสวมชุดเดรสสีแดงลายจุดขาว แขนตุ๊กตา คอวี เรือนผมยาวเกล้าเป็นมวยแบบโดนัท ทำให้ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มนั้นดูโดดเด่น นอกจากการมาของเธอจะสะดุดตาสุด ๆ แล้ว หน้าตาของเจ้าหล่อน ก็ยังชวนมองสะดุด ไม่อาจจะมองข้ามได้ง่ายนัก บางคนถึงกับเริ่มมองไปรอบ ๆ ว่าเป็นการถ่ายละครหรือเปล่า? ดูเธอจะเก้อเขินเล็กน้อย ที่ถูกมองแบบนั้น เธอคล้องแขนไว้กับชายร่างใหญ่ สูงกว่ามาตรฐานชายญี่ปุ่นทั่วไป นัยน์ตาคมของเขามองกวาดไปรอบๆ เหมือนจะระแวดระวังให้กับผู้หญิงที่เขาอารักขาอยู่ “ออกรถได้” เสียงหวานปนแหบเล็กน้อยของคุณหนูยูกะดังขึ้น เมื่อได้มองสิ่งที่เป็นเป้าหมายจนพอใจแล้ว คนขับรถ ค่อย ๆ เคลื่อนรถออกไป ยูกะเม้มริมฝีปาก หน้าตาที่บอกความอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาของเจ้าหล่อน ตอนนี้บูดบึ้ง จนน่ากลัว คนขับรถถึงกับต้องลอบมองเป็นระยะ แล้วสะดุ้งเมื่อเผลอสบตากับเจ้าหล่อนเข้า มือเขาถึงกับสั่น และภาวนาให้ถึงจุดหมายเร็ว ๆ ก่อนที่เขาจะฉี่ราดออกมา ความโหดของคุณหน

“อาหารเช้าที่บ้านของผม ส่วนใหญ่ก็...อันนี้ล่ะ” เขาเลื่อนชามบะหมี่ให้กับเธอ กลิ่นของมันโชยกรุ่นแบบนั้น รสชาติดั้งเดิมจากเมืองไทยแน่นอน “นี่มัน มาม่าต้มยำกุ้ง?” เธอมองหน้าเขาแล้วทำตาโต ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้า “หนึ่งในอาหารโปรดของผมเลยละ แม่ผมสั่งมาให้ทีเป็นลัง ถึงจะบ่นว่ามันไม่มีประโยชน์ก็ตามที แล้วก็ต้องมาซื้อเนื้อสัตว์ ไข่ ผักสดบ้าง ทิ้งไว้ให้ผมในตู้เย็น เพราะกลัวว่าผมจะอดอาหารตาย” “ของโปรดของฟินเหมือนกันค่ะ” เธอใช้ช้อนคนแล้วซดน้ำของมัน พลางทำหน้าเคลิ้ม “อร่อยมาก...ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว” “กินง่ายจัง” เขาว่า มองเธออย่างเอ็นดู มันเป็นเช้าแรก ที่เขาตื่นไว เพราะไม่คุ้นกับการที่มีคนมานอนด้วย มันเป็นเช้าแรกที่เขาต้องใช้เวลาในห้องน้ำ...นาน....นิดหนึ่ง เพราะอะไร ๆ มันต้องจัดการให้หายคึกคักบ้าง เฮ้อ... เป็นเช้าแรกที่เขาลุกขึ้นมาทำอาหาร ถึงจะเป็นอาหารง่าย ๆ ก็เถอะ ตอนแรกอยากจะทำอย่างอื่นให้เธอกิน แต่ก็จนปัญญาเพราะบ้านของเขามีแค่นี้จริง ๆ เขาไปเที่ยวเมืองไทย มารดาเลยไม่ได้มาซื้อของสดไว้ให้ มีเพียงอาหารกระป๋อง และบะหมี่กึ่

เธอจะตัดสินใจอย่างไรดีนะ จะก้าว... หรือจะถอย... คำตอบคือ... “ค่ะ” เซริวยิ้มกว้าง เขาจูบหลังมือเธอเบาๆ พร้อมกับพึมพำเสียงแผ่ว “ขอบคุณครับที่ไว้ใจผม ฟิน” “ไม่ไว้ใจหรอกค่ะ” เธอตอบเสียงหวาน แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือเข้าไปหาใบหน้าของเขา มือของเธอสัมผัสกับผิวเนื้อตรงบริเวณแก้มเขา ไรคางที่สากน้อย ๆ “ไม่ไว้ใจตัวเอง ว่า...จะนอนเฉย ๆ ได้อีกหรือเปล่า” “หืม?” นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายวับวาม ฟ้าใหม่หน้าแดงไปหมด แต่ก็ยังไม่หลบสายตาเขา เธอเองก็มีสายตาวาวระยับไม่แพ้เขาเช่นกัน เมื่อรู้ใจตัวเองแล้ว เธอก็ไม่อยากปล่อยให้เวลาที่จะได้มีความสุขกับผู้ชายตรงหน้าผ่านไป “พูดแบบนี้...หมายความว่ายังไง” “ฟินไม่ไว้ใจตัวเอง เพราะตอนนี้ ฟินชอบเซริว มาก ๆ ชอบมากจน...” เธอโน้มใบหน้าเข้าใกล้เขา แล้วจุ๊บเบา ๆ ที่แก้มของชายหนุ่ม กิริยานั้นน่ารักนัก จนเขาต้องรวบร่างเธอมากอด แล้วจูบเบา ๆ ที่หน้าผากมน ไล่ลงไปตามผิวเนียน จูบทั้งตา แก้ม ปาก ช้า ๆ เบาๆ เหมือนจะสำรวจเธอ ฟ้าใหม่หลับตาพริ้ม รับความหวาน

ยาวนานจนกว่าที่เซริวจะอดกลั้นอดทนได้แล้ว เนื่องจากน้ำที่เขาดื่มเข้าไปมาก ผัดกะเพราของฟ้าใหม่รสชาติค่อนข้างเผ็ดร้อน แม้จะไม่อยากปล่อยยูกะไว้กับฟ้าใหม่ แต่ข้าศึกที่โจมตีเข้ามาแบบนั้น มันก็ทำให้เซริวต้องจำถอยชั่วคราว “อย่าไปฟังที่ยูกะพูดนักนะฟิน” เขาไม่วายอดกระซิบสั่งเธอไว้ ก่อนจะหายแวบไปเข้าห้องน้ำ ในที่สุด ยูกะ ผู้หญิงที่ทำให้เซริวหนีการแต่งงานหัวซุกหัวซุนก็อยู่กับเธอตามลำพัง...จนได้ “คุณทำอาหารอร่อยมาก เอ...ดูแล้ว ฉันจะต้องเรียกตัวเองว่า พี่ยูกะหรือเปล่า” ฝ่ายนั้นเอ่ยชวนเธอคุย หน้าตายิ้มแย้ม แม้ใจจะระแวงบ้าง เพราะเซริวบอกไว้ แต่ก็อดคุยโต้ตอบด้วยไม่ได้ ตามแบบคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี “ขอบคุณค่ะ เอ่อ...ฟินอายุ 22 ค่ะ ก็คงจะเป็นรุ่นน้องคุณยูกะจริง ๆ” “ตายล่ะ...” ยูกะเอามือทาบอก แล้วทำตาโต ยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ส่งมาให้กับฟ้าใหม่ ตอนนี้ร่างเพรียวสมาร์ตของเธอเขยิบเข้ามาใกล้กับฟ้าใหม่ จนไหล่แทบจะชนกัน เธอโน้มใบหน้าจนแทบจะชิดหน้าของฟ้าใหม่ ทำให้สาวน้อยถึงกับตกใจแล้วผงะหนี เล่นเอายูกะหัวเราะชอบใจเลยทันที “พี่นึกว่าจะสัก 15- 16 เสียอีก หน้าเด็กมาก ผิวดี

“ร้านราเม็งร้านนี้ อร่อยอย่างที่เซริวบอกจริงๆ ด้วยล่ะ” “ใช่ไหมล่ะครับ ผมบอกแล้ว ว่าร้านอร่อยในตำนานเลย เห็นอะไรตรงนี้ไหม?” เขาขยิบตาให้เธออย่างซุกซน แล้วชี้ตรงผนัง เธอเขม้นตามอง มันเป็นเหมือนรูปวาดเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงนั้น “อะไรคะ?” “ผมมือบอนน่ะครับ แหะ ๆ เคยมาแอบเอาสีเมจิกเขียนไว้ตรงนี้ กับโกคุงเพื่อนของผม แล้วตาเฒ่าจุนก็เลยจับพวกเราอบรมและทำโทษ สีของผมมันลบไม่ออก จนถึงทุกวันนี้ จุนซังบอกไว้ว่ามันก็เหมือนความผิดของคนเรา ที่ทำลงไปแล้ว ลบไม่ได้ แต่เรายอมรับและปรับปรุงมันให้ดีขึ้นได้” “ลุงแกสอนดีจังเลยค่ะ” เธอลูบภาพเล็กๆ นั้น แล้วเอ่ยพึมพำกับตนเอง “จริงสินะคะ ความผิดของคนเรา ทำลงไปแล้วก็ลบไม่ได้” “ทุกอย่างนั่นแหละ ไม่ใช่แค่แต่ความผิด” เสียงทุ้มแหบดังขึ้นด้านหลังเธอ สาวน้อยสะดุ้ง ขณะที่เซริวมองขึ้นไปสบตากับคนพูด แล้วยิ้มกว้าง พลางค้อมศีรษะให้ “สวัสดีครับจุนซัง” “สวัสดีพ่อเด็กดื้อ ยังไงถึงแวะมากินแถวนี้ได้ล่ะ” “หนีพ่อมาน่ะครับ” เขาเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ จุนส่ายหน้าน้อยๆ พลางหัวเราะหึ ๆ เขามองดูแม่สาวที่มากับพ่