3 | ยอมทุกอย่าง

ปึก!

พี่สายฟ้าเหวี่ยงฉันออกจากอุ้งมือเขาอย่างแรงจนร่างที่บอบช้ำของฉันชนเข้ากับขอบประตูรถอย่างจัง

“โอ๊ย! ฮือ ฮึก” ความเจ็บสั่งให้น้ำตาฉันไหลอีกแล้ว แต่มันคงไม่มีผลอะไรกับพี่สายฟ้าเหมือนเดิม พี่สายฟ้าถึงทำแค่คาดเบลล์ตัวเองก่อนสตาร์ทรถแล้วกระชากออกมาทันที

โป๊ก!

เสียงหัวฉันโขกกับคอลโซลรถเต็มๆ เพราะฉันยังไม่ได้คาดเบลล์เลย

“โอ๊ย ฮึก”

ความเจ็บปวดเรียกน้ำตาฉันออกมายิ่งกว่าเดิม แต่พี่สายฟ้าก็เหมือนเดิมเช่นเดียวกัน คือเขาไม่สะทกสะท้าน ไม่สน ไม่แคร์ ไม่ใส่ใจ เขายังคงขับรถต่อไป ราวกับว่าประเภทของเลือดในตัวของเขาในตอนนี้ มันไม่ได้อุ่นอีกแล้ว (เลือดเย็น!)

ระหว่างทาง

พี่สายฟ้าขับออกมาจากโรงพยาบาลสักพักแล้ว แต่เขาไม่ได้ขับมาทางไปหอฉันนี่ จากที่พยายามนั่งเงียบกริบมาตลอดทาง ตอนนี้ฉันก็เลยจำเป็นต้องพูด

“พี่สายฟ้า นี่พี่จะพาเจ้าขาไปไหน”

“…”

“พี่สายฟ้า เจ้าขาถามพี่อยู่”

“แต่ฉันไม่มีอารมณ์ตอบ”

“พี่ต้องตอบ”

“โถ่เว้ย! อย่ามาสั่งได้ป้ะ มีหน้าที่นั่งก็นั่งไปเหอะ!”

บรื๋นนน!!!

พี่สายฟ้าคงหงุดหงิดที่ฉันเหมือนไปเซ้าซี้ ครั้งนี้เขาถึงหันมาตะคอกแล้วเหยียบมิดขึ้นอีก ทุกอย่างที่เขาทำมันทำเอาคนที่ขวัญอ่อนอยู่แล้วอย่างฉันตกใจจนสะดุ้ง รีบขยับตัวมาติดประตูแทบไม่ทัน น้ำตาที่พักนี้ก็ช่างไหลได้ง่ายดายซะเหลือเกินก็เกือบจะทะลักออกมา ดีที่ฉันกัดปากจิกเล็บลงกับเข่าเพื่อยั้งมันไว้ทัน และแน่นอนว่าโดนแบบนี้เข้า ฉันก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก ได้แต่พูดกับตัวเองในใจอย่างเจ็บปวด ฉันไม่เคยรู้เลย ไม่เคยคิดว่าพี่ชายที่แสนดีของฉัน เวลาโกรธเขาจะโหดร้ายได้ขนาดนี้

Rrrrr..

จู่ๆเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นท่ามกลางสถานการณ์เจ็บปวดรวดร้าว ฉันจึงฝืนกลืนความรู้สึกกล้ำกลืนพวกนั้นลงคอไปแล้วค่อยๆล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์

“ค่ะพี่หมอ” พี่หมอธามโทรมาน่ะ

(“เจ้าขา ถึงหอยัง”)

“เอ่อ ค่ะ ใกล้จะถึงแล้ว” ฉันโกหก เพราะไม่อยากให้พี่หมอธามเป็นห่วง

(“เหรอ โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวถึงแล้วก็พักผ่อนซะนะ จะได้หายไวๆ”)

“ค่ะพี่หมอ ขอบคุณนะคะ”

(“ครับ ไว้เจอกันนะ”)

“ค่ะ”

ฉันตอบรับก่อนพี่หมอธามจะตัดสายไป คงต้องรีบไปตรวจคนไข้ต่อ ส่วนฉันก็คงต้องจัดการให้โทรศัพท์มันกลับลงไปอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์เหมือนเดิม

ขวับ!

“อุ๊ย!”

แต่โทรศัพท์ในมือกลับโดนพี่สายฟ้าฉกไป ก่อนพี่สายฟ้าจะลงกระจกแล้ว แล้ว แล้วเขาก็เขวี้ยงมันทิ้งลงพื้นถนนไปอย่างไม่ไยดีเลย และตอนนี้โทรศัพท์ฉันมันก็คงจะโดนรถเหยียบจนแตกละเอียดจนไม่สามารถประกอบใหม่ได้แล้ว

“พี่สายฟ้า!!”

ฉันทั้งตกใจทั้งโกรธจนน้ำตาไหล ถึงได้เสียงดังใส่พี่สายฟ้าทั้งน้ำตา เพราะโทรศัพท์ไม่ใช่เครื่องละบาทสองบาท ถึงเครื่องนั้นจะไม่ใช่รุ่นใหม่และไม่แพงมาก แต่ฉันก็ต้องใช้เวลาเก็บเงินตั้งนาน กว่าจะซื้อมันได้ ที่สำคัญ ฉันต้องใช้มันในการเรียนและการติดต่อสื่อสาร แต่พี่สายฟ้ากลับมาทำตามอำเภอใจโดยการเขวี้ยงมันทิ้งราวกับขยะแบบนี้ มันจะใจร้ายเกินไปแล้ว เขาโกรธเกลียดฉันเรื่องสายฝน ฉันจำได้ดี แต่เรื่องนี้มันคนละเรื่องกัน และครั้งนี้พี่สายฟ้าทำเกินไปแล้ว

“พี่ทำแบบนี้ทำไม!!” 

“ฉันไม่ต้องการให้เธอติดต่อกับใคร โดยเฉพาะไอ้พี่หมอห่าเหวอะไรนั่นของเธอ”

“แต่มันสิทธิ์ของเจ้าขา พี่มาทำลายข้าวของของเจ้าขาแบบนี้ไม่ได้”

“ได้หรือไม่ได้ ฉันก็ทำไปแล้ว” 

พี่สายฟ้าสวนกลับหน้าตาเฉย ไม่ได้รู้สึกผิด น้ำเสียงมีเพียงความสะใจ

“พี่มันบ้าไปแล้ว”

“ใช่! ฉันบ้า! บ้าตั้งแต่เธอฆ่าฝนให้ตายอย่างเลือดเย็นไง!”

บรื๋นนน!!!

ฮึก!

นอกจากฉันจะจุกจนเถียงไม่ออกแล้ว ฉันต้องมาชะงักกับความเร็วของรถที่มันเพิ่มขึ้นจากความโกรธของพี่สายฟ้าด้วย แต่ถ้าจะให้ฉันพูดอะไรออกไปตอนนี้ ฉันคงไม่กล้าแล้ว เพราะสิ่งที่พี่สายฟ้าพูด ทำให้ความรู้สึกผิดครอบงำฉันอีกครั้ง และครอบงำทั้งหัวใจ

เอี๊ยดด!!! กึก!

พี่สายฟ้าเหยียบมาจนถึงถนนตรงไหนไม่รู้ แล้วจู่ๆพี่สายฟ้าก็เหยียบเบรคเต็มแรงที่ริมถนนแล้วเปิดประตูลงจากรถไป และเดี๋ยวนะ ที่นี่มัน

ปึก!

ยังไม่ทันจะดูให้แน่ใจ ประตูรถฝั่งฉันก็ถูกพี่สายฟ้ากระชากให้เปิดออกซะก่อน

หมับ!

“ลงมา!”

ไม่ใช่แค่กระชากประตูรถ แต่พี่สายฟ้ากระชากฉันลงจากรถด้วย และถึงฉันจะตกใจมาก แต่การถูกกระชากลงมา มันก็ทำให้ฉันเห็นที่ตรงนี้ได้ชัดขึ้น จนฉันแน่ใจว่า

“ตรงนี้มัน..”

“ใช่ ที่ที่เธอพาน้องฉันมาตายไง จำได้ใช่มั้ย ผลงานชิ้นโบว์แดงของเธอ!”

อึก!

ฉันไม่รู้ว่าฉันจุกเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวัน แต่ไม่สิ ไม่ใช่ ตอนนี้ฉันไม่ใช่แค่จุก แต่มันเสียใจจนลมหายใจหยุดชะงัก ภาพคืนนั้นลอยมาทันที ภาพที่รถพุ่งชนเสาไฟฟ้าอย่างจัง(โครมม!!!)

“กรี๊ดด!!”

ปึก!

ฉันช็อคจนล้มลงกับพื้น ความกลัวสุดขีดในคืนนั้นย้อนกลับคืนมาพร้อมความเสียใจและน้ำตา

“ฝะ..ฝน ฮือ ฮึก ฝน เจ้าขา เจ้าขาขอโทษ”

“ขอโทษเหรอ” เสียงสั่นๆปนแข็งกระด้างของพี่สายฟ้าเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะค่อยๆย่อตัวลงมาตรงหน้าฉัน จ้องฉันราวกับปีศาจร้ายที่กำลังกระหายความโกรธแค้น มือนึงของเขาเอื้อมมาบีบคางฉันให้เงยขึ้นสบสายตาน่ากลัวของเขาชัดๆ

“มันสายไปแล้วที่จะขอโทษ เพราะต่อให้เธอขอโทษให้ตาย ตายตามสายฝนไปตรงนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรขึ้นมา สายฝนไม่ฟื้น ไม่มีทางฟื้น!”

หมับ!

พี่สายฟ้าเปลี่ยนจากคางฉันไปคว้าไหล่ฉันแทน

“เธอได้ยินมั้ย! ว่าสายฝนไม่มีทางฟื้น! ไม่มีวันฟื้นน!!!”

ปึก!

พี่สายฟ้าเขย่าไหล่ฉันแรงๆทั้งสองข้างจนฉันหัวสั่นหัวคลอนพร้อมๆกับที่เขาตะคอกใส่หน้าฉันเสียงดังลั่นถนน จากนั้นก็ผลักฉันจนฟุบลงไปกับพื้น

“ฮึก” 

แต่ฉันมีเพียงน้ำตาและเสียงสะอื้นหลุดออกมาเล็กน้อยเท่านั้น เพราะส่วนที่เหลือทั้งหมดคือความเสียใจและความรู้สึกผิด รู้สึกผิดจริงๆ 

และถึงพี่สายฟ้าจะไม่รับคำขอโทษ แต่ฉันก็ยังอยากจะขอโทษ อยากให้เขารับรู้ ว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ

“พี่สายฟ้า ฮึก”

ฉันคลานไปหาพี่สายฟ้าที่นั่งคุกเข่ากับพื้นถนน มองทอดไปข้างหน้าอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาใสๆของเขาไหลออกมาไม่ขาดสาย และฉันรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดเสียใจอย่างมากมายมหาศาลของเขา ถึงแม้เขาจะไม่มีเสียงสะอื้นหลุดออกมาให้ได้ยิน

“พี่สายฟ้า” ฉันคลานมาจนถึงตัวพี่สายฟ้า ก่อนเรียกชื่อเขาเสียงสั่นๆพร้อมๆกับพยายามจับแขนพี่สายฟ้าขึ้นมาแนบหน้าแล้วโอบประคองไว้

“เจ้าขาขอโทษ เจ้าขาผิดไปแล้ว ฮือ ฮึก เจ้าขาก็ไม่ได้อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่คืนนั้นเจ้าขาไม่.. เจ้าขา เจ้าขาผิดเอง เจ้าขายอมรับผิดทุกอย่าง แต่พี่อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ฮือๆ กลับมาเป็นพี่สายฟ้าคนเดิมของเจ้าขาได้มั้ย เจ้าขาขอโทษ ฮือ ฮึก”

“กลับมาเป็นคนเดิมเหรอ หึ” พี่สายฟ้ายังคงมองตรงไปข้างหน้า แล้วพูดออกมาอย่างเลื่อนลอยทั้งน้ำตา ตามด้วยกระตุกยิ้มที่มุมปากราวกับสมเพชทั้งตัวเองสมเพชทั้งความคิดของฉัน

“น้องสาวฉันตายทั้งคน แถมคนที่ทำให้ตาย ก็คือผู้หญิงที่ฉัน..” พี่สายฟ้าหยุดไป ก่อนทำเหมือนเขากลืนบางคำกลับลงคอไปแล้วพูดใหม่

“คือผู้หญิงที่เป็นเพื่อนน้องสาวฉัน เป็นคนที่ฉันไว้ใจ ความรู้สึกแบบนี้ มัน ฉัน ฉันตั้งรับไม่ทัน ไม่ทัน ฮึก ไม่ทันจริงๆ และมันเหมือน เหมือนฉันถูกคนที่ไว้ใจแทงข้างหลัง ถูกคนที่ฉันไว้ใจฆ่าให้ตายทั้งเป็น แล้วแบบนี้ แบบนี้เธอจะให้ฉันกลับมาเป็นคนเดิมเหรอ เธอคิดว่าฉันจะทำได้เหรอ ไม่” พี่สายฟ้าหลับตาแล้วส่ายหน้าทั้งน้ำตา

“ฉันทำไม่ได้” 

พี่สายฟ้าพูดเสียงสั่นทั้งที่ยังหลับตา และทุกอย่างที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ ยิ่งทวีคูณความเจ็บให้ฉัน เพราะฉันเป็นทั้งคนที่ทำให้สายฝนต้องตาย เป็นทั้งคนที่ทำให้พี่สายฟ้าต้องเจ็บปวดแบบนี้ ฉันเป็นทุกอย่างที่พี่สายฟ้าพูด แต่มีอย่างนึงที่เขาไม่รู้ อย่างนึงที่มันก็เป็นสาเหตุอีกอย่างที่ทำให้ฉันเองก็เจ็บปางตายไม่แพ้เขาตอนนี้ นั่นคือฉันรักเขา และการที่ฉันเป็นคนทำให้คนที่ฉันรักต้องเจ็บ คือฉันเจ็บกว่าเป็นร้อยเป็นพันเท่า

“พี่สายฟ้า ฮือ ฮึก เจ้าขาขอโทษ เจ้าขาไม่อยากให้พี่เป็นแบบนี้เลย ฮือๆ พี่อย่าเป็นแบบนี้เลยนะ”

“…”

“ฮือๆ พี่สายฟ้า พี่บอกมาสิ บอกเจ้าขามา บอกมาว่าเจ้าขาต้องทำยังไง พี่ถึงจะกลับมา ฮือ ฮึก บอกเจ้าขาสิ เจ้าขาจะทำให้ทุกอย่าง เจ้าขายอมทุกอย่าง ฮือๆ ขอแค่บอกเจ้าขา แค่พี่บอกเจ้าขามา บอกเจ้าขามาเลยว่าพี่อยากให้เจ้าขาชดใช้ยังไง เจ้าขา ฮึก เจ้าขายอมชดใช้ให้พี่ทุกอย่าง เจ้าขายอมทุกอย่าง ฮือๆๆ” 

ฉันเอามือพี่สายฟ้าแนบแก้มไปด้วย ร้องบอกทั้งน้ำตาไปด้วย แต่พี่สายฟ้าก็ยังนิ่ง

แต่!!

จู่ๆพี่สายฟ้าก็หันมาหาฉันช้าๆ

“จะยอมชดใช้ให้ทุกอย่างเหรอ”

“ค่ะ ฮึก ทุกอย่าง เจ้าขายอมทุกอย่าง” ฉันพยักหน้ารัวๆ

“อะไรก็ได้ใช่มั้ย”

“ค่ะ อะไรก็ได้ ฮือ ฮึก แค่พี่สายฟ้าบอกมา” ฉันพยักหน้ารัวๆอีกรอบ

“ได้” พี่สายฟ้าบอกนิ่งๆ แล้วจู่ๆสีหน้าแววตาของเขาก็เปลี่ยนไป

“งั้นมานี่!”

“โอ๊ย!”

พี่สายฟ้ากระตุกข้อมือฉันให้ลุกขึ้นแล้วกระชากฉันให้เดินตามไปที่รถอย่างแรง

“พี่สายฟ้า พี่..โอ๊ย พี่จะพาเจ้าขาไปไหน”

“ไปชดใช้!”

JAOKHA END