LOGIN“ถวายพระพรฝ่าบาท”
“เจ้ามาเพราะข่าวจ้านอ๋อง”
“เพคะ&rdq
“ถวายพระพรฝ่าบาท”“เจ้ามาเพราะข่าวจ้านอ๋อง”“เพคะ”“เรากำลังส่งคนไปตรวจสอบ”“หม่อมฉันขอพระราชทานอนุญาตเดินทางกลับชายแดนเพคะ”ฮ่องเต้ตอบทันที“ไม่ได้”แม้คาดไว้แล้ว แต่อวี่ซียังรู้สึกว่าคำปฏิเสธนั้นรวดเร็วเกินไป“เหตุใดเพคะ”“เจ้ายังอยู่ระหว่างการสอบสวนเรื่องสร้างหลักฐานเท็จและออกนอกเมืองโดยไม่ได้รับอนุญาต จะออกจากเมืองหลวงอีกไม่ได้”“จ้านอ๋องหายตัว กองทัพกำลังไร้ผู้บัญชาการ หม่อมฉันเคยได้รับอำนาจจัดการเสบียงและช่วยบัญชาการที่ชายแดน คนที่นั่นรู้จักหม่อมฉันดี การกลับไปจะช่วยรักษาความสงบได้”ขุนนางกรมทหารผู้หนึ่งกล่าว“พระชายาเป็นสตรี ไม่ควรแทรกแซงการบัญชาการกองทัพ”อวี่ซีหันไปทางเขา“ตอนเมืองชายแดนถูกล้อม ผู้ใดเป็นคนสั่งป้องกันกำแพง ขณะที่แม่ทัพหลายคนยังถกเถียงกันอยู่”ชายผู้นั้นเงียบ อีกคนกล่าว“สถานการณ์ครั้งนี้ต่างกัน หากพระชายาเดินทางไ
อวี่ซีนั่งตัวตรง มือข้างหนึ่งกำกระบอกสารแน่น“สัญญาณผ่านการตรวจสอบหรือไม่”“ผ่านรหัสของกองทัพทุกขั้นตอนพ่ะย่ะค่ะ ทั้งตราบนจดหมายและรหัสธงไม่มีสิ่งผิดปกติ”“ผู้ใดเป็นคนนำสารมา”“ทหารม้าจากหน่วยสื่อสาร เขาถูกยิงตายระหว่างถอนกำลัง จึงสอบถามไม่ได้แล้ว”“จ้านอ๋องนำกำลังไปเท่าใด”“สามร้อยนายพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องไม่ได้นำกองกำลังหลักไป เพราะเกรงว่าแนวป้องกันเมืองจะอ่อนลง”อวี่ซีสูดลมหายใจช้า ๆเซียวจิ้งเหยียนระวังตัวเสมอ เขาไม่ใช่คนที่จะเคลื่อนกำลังโดยไม่ตรวจสอบ แต่ผู้วางแผนรู้ระบบสื่อสารของกองทัพดีพอจะปลอมทั้งรหัสและตราประทับ ย่อมไม่ใช่โจรชายแดนทั่วไป“เมื่อเข้าไปในหุบเขาเกิดสิ่งใดขึ้น”โจวหยางตอบ“ทางด้านหลังถูกระเบิดหินปิด ส่วนบนหน้าผามีคนซุ่มยิงธนูไฟลงมา พวกมันเทน้ำมันไว้ตามทางแคบก่อนแล้ว ไฟลุกขึ้นทั้งสองด้าน ท่านอ๋องสั่งให้หน่วยหน้าเปิดทางออก แต่ยังไม่ทันพ้นหุบเขาก็เกิดดินถล่มพ่ะย่ะค่ะ”ซูเหยาเอามือปิดปาก สีหน้า
เพราะผู้ที่ปกป้องตนเองได้ย่อมไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังอย่างสิ้นเชิง“ฝ่าบาทจึงลบสิทธิ์ของหม่อมฉันออกจากสัญญา เพราะกลัวว่าจ้านอ๋องจะมีอำนาจทั้งกองทัพและการค้า”“เราบอกแล้วว่าไม่เคยออกคำสั่งนั้น”“แต่พระองค์เพิ่งตรัสเหตุผลเดียวกับที่กู้เหวินชางให้การ”ฮ่องเต้หยุดชะงักอวี่ซีมองเห็นแววโกรธในพระเนตร แต่ลึกกว่านั้นคือความกลัวไม่ใช่ความกลัวว่านางจะยึดบัลลังก์ในวันนี้ แต่เป็นความกลัวต่อความเป็นไปได้ทุกอย่างซึ่งอาจเกิดขึ้นในอนาคตพระองค์หวาดระแวงจนพร้อมทำลายพันธสัญญา กดสตรีผู้หนึ่งให้ไร้อำนาจ และปล่อยให้พระอนุชาของตนเข้าใจการแต่งงานผิด เพื่อป้องกันภัยที่ยังไม่เคยเกิดขึ้นเสนาบดีฝ่ายขวารีบกล่าว“ฝ่าบาท พระชายากำลังบิดเบือนพระดำรัส สมควรถูกควบคุมตัวและยึดหลักฐานทั้งหมดก่อนที่จะปล่อยข่าวสร้างความวุ่นวาย”ฮ่องเต้หันกลับไปประทับที่เดิม“อวี่ซี เราจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย ส่งมอบเอกสารทั้งหมด เลิกตรวจเรื่องสัญญา และไม่ติดต่อกู้เหวินชางอีก หากทำได้ เราจะถือว่าเจ้าเพี
“พยานผู้ใด”“อดีตราชเลขากู้เหวินชาง”เสนาบดีฝ่ายขวาขยับเล็กน้อย แต่ยังไม่กล่าวอะไร ฮ่องเต้ถาม“เจ้าพบเขาหรือไม่”“พบเพคะ”“เขาอยู่ที่ใด”“ถูกมือสังหารลักพาตัวไป”“ช่างบังเอิญ”สุรเสียงของพระองค์เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ“เจ้ากล่าวว่าพบคนที่หายไปหลายปี ได้รับคำให้การจากเขา แล้วทันทีหลังจากนั้น เขากลับถูกลักพาตัวจนไม่มีผู้ใดยืนยันเรื่องที่เจ้าพูดได้”อวี่ซีสบพระเนตร “เหตุการณ์อาจบังเอิญ หรืออาจมีผู้ได้รับข่าวแล้วส่งคนไปปิดปากเขาเพคะ”“เจ้ากำลังกล่าวหาใคร”“หม่อมฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อผู้ใด”ฮ่องเต้หัวเราะเบา ๆ แต่ไม่มีความขบขัน“เจ้าไม่จำเป็นต้องเอ่ย ช่วงนี้ทุกสิ่งที่เจ้าตรวจสอบล้วนวนกลับมาที่เสนาบดีฝ่ายขวาและตำหนักของเรา”อวี่ซีเงียบไปชั่วครู่คำว่า “ตำหนักของเรา” ยืนยันว่าพระองค์ทราบเนื้อหาในคำให้การแล้ว ทั้งที่นางยังไม่ได้ถ
“จับใครได้บ้าง”“หนึ่งคนยังมีชีวิต”นักฆ่าที่ถูกจับถูกลากเข้ามา แต่ก่อนจะได้สอบถาม เขากลับกัดสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังฟัน เลือดสีดำไหลออกจากปากและเสียชีวิตในไม่กี่ลมหายใจเยี่ยนหลัวตรวจร่าง“ไม่มีตรา ไม่มีสิ่งบอกสังกัด”อวี่ซีมองกล่องในมือคำให้การที่กู้เหวินชางเขียนยังอยู่ แต่หยุดลงก่อนประโยคสุดท้าย และยังไม่มีลายมือยืนยันครบถ้วน“พวกมันรู้ว่าเรามาที่นี่”ซูเหยากล่าว“แสดงว่ามีคนติดตามมาตั้งแต่ออกจากเมือง”“หรือมีคนในเครือข่ายส่งข่าว”อวี่ซีตอบ เถียนเหล่าทรุดลงคุกเข่า“ไม่ใช่ข้า พระชายา ข้าไม่เคยบอกผู้ใด”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาตัดสิน”อวี่ซีปิดกล่องหลักฐาน“เผาเอกสารที่เหลือในห้องนี้ทั้งหมดก่อนคนของทางการมาถึง เก็บเฉพาะของที่เรานำออกได้”เยี่ยนหลัวรับคำ“แล้วกู้เหวินชาง”อวี่ซีมองรอยล้อบนดินซึ่งมุ่งลงเขา มือสังหารไม่ได้มาฆ่าเขาทันที แต่เลือกลักพาตัวไป
“ท่านรู้ว่าเราจะมา”“ข้ารอวันนี้มาหลายปี”กู้เหวินชางไอหนัก ก่อนยกมือเชิญให้นั่ง อวี่ซีวางเอกสารสองฉบับตรงหน้าเขา“สัญญาฉบับใดคือฉบับที่ท่านคัด”ชายชรามองเพียงครั้งเดียวก็ตอบ “ทั้งสองฉบับ”ซูเหยาถึงกับกลั้นหายใจ อวี่ซีถาม“เหตุใดจึงมีข้อความต่างกัน”“เพราะฉบับแรกเป็นข้อตกลงที่สองแคว้นลงนามเบื้องต้น ส่วนฉบับที่สองคือฉบับที่ถูกแก้ตามพระบัญชา”“พระบัญชาของผู้ใด”กู้เหวินชางเงียบไปนาน เยี่ยนหลัวก้าวเข้าใกล้ แต่เขายกมือห้าม“ข้าจะพูด แต่ก่อนอื่นต้องถาม พระชายาต้องการความจริงเพื่อทวงสิทธิ์ของตน หรือเพื่อเล่นงานผู้ใด”“ทั้งสองอย่าง”อวี่ซีตอบโดยไม่ลังเล“ผู้ที่ทำลายสัญญาและผลักเราเข้าสู่ชีวิตที่ไม่มีสิทธิ์ต้องรับผิดชอบ”กู้เหวินชางยิ้มเศร้า“พระชายาในวันนี้ต่างจากองค์หญิงที่ข้าเคยเห็นในวันอภิเษกมาก”“คนเดิมตายไปแล้ว”ชายชรามองนางนิ







