All Chapters of นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: Chapter 131 - Chapter 140

ยามราตรีมาเยือน ภายในห้องนอนส่วนตัว โจวอวิ๋นเฟิงและสวี่เยว่หรานยังคงนอนเคียงคู่กันอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ ใต้ผ้าห่มนวมเนื้อนุ่ม ทั้งสองยังไม่มีทีท่าว่าจะเคลิ้มหลับไป ทว่ากลับนอนแลกเปลี่ยนบทสนทนา พูดคุยถึงความคืบหน้าต่างๆ ในช่วงนี้ด้วยรอยยิ้มและความรู้สึกผ่อนคลาย“พ่อครัวทั้งสอง เฉินไห่และหลิวหยวน พวกเขาแสดงฝีมือออกมาได้น่าพอใจมาก รสชาติอาหารคงที่และได้มาตรฐานแล้ว ส่วนเรื่องขนมหวานก็มีท่านแม่คอยช่วยรับผิดชอบและทำออกมาได้อย่างยอดเยี่ยม รสชาติอร่อยจนข้ายังต้องทึ่ง ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางและพร้อมสำหรับการเปิดร้านแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ” สวี่เยว่หรานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นุ่มนวล นางนอนหนุนอยู่บนแขนแกร่งของสามี พลางใช้นิ้วเรียวไล้เล่นเบาๆ บนอกเสื้อของเขาโจวอวิ๋นเฟิงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ดวงตาคมฉายความอ่อนโยนยามก้มมองใบหน้างดงามของภรรยาในยามค่ำคืน ชายหนุ่มขยับตัวเข้าใกล้ รั้งร่างบางให้แนบชิดกับอกแกร่งมากยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง“นั่นสินะ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นและรวดเร็วจนบางครั้งข้าก็รู้สึกเหมือนเป็นความฝัน”

ในห้องรับรองของร้านขายธัญพืชสกุลโจว สตรีสองนางกำลังพูดคุยและสนทนากันอย่างถูกคอ เมื่อถึงเวลาอันสมควรแก่การกลับแล้ว เสิ่นซินหลิงก็ขอตัวลาเนื่องจากยังมีธุระอื่นต้องไปจัดการต่อ“ข้ารบกวนท่านนานแล้ว คงต้องขอตัวกลับไปก่อน พรุ่งนี้ข้าไม่ลืมนัดของเราแน่นอน”“ยินดีอย่างยิ่งเจ้าค่ะ” สวี่เยว่หรานลุกขึ้นเตรียมตัวจะส่งแขกด้วยตัวเอง“ฮูหยินน้อยไม่ต้องส่ง ข้าขอตัวก่อน” คุณหนูเสิ่นกล่าวอย่างเกรงใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับผู้ติดตามของนางที่ดูเหมือนว่าจะมีวิชาการต่อสู้ไม่แพ้ผู้เป็นนายจนกระทั่งร่างระหงของคุณหนูเสิ่นลับสายตาลงไปจากชั้นสอง เมื่อภายในห้องรับรองเหลือเพียงความเงียบงันและอยู่ตามลำพังกับสาวใช้คนสนิท ฟู่หลิงซึ่งยืนเก็บสำรับชาอยู่ใกล้ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามผู้เป็นนายด้วยความสงสัย“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวจำได้ว่าในช่วงนี้ท่านไม่ได้มีแผนการจะให้คนอื่นมาชิมขนมหวานชนิดใหม่สักหน่อยนี่เจ้าคะ เหตุใดเมื่อครู่ท่านถึงเอ่ยปากชวนคุณหนูเสิ่นซินหลิงให้มาที่จวนโหวพรุ่งนี้ด้วยข้ออ้างเรื่องนี้ด้วยเล่า หรือว่าท่านกำลังคิดจะทำอะไรอยู่หรือเปล่าเจ้าคะ”สวี่เยว่หรานหันมาม

ทว่า ไม่ไกลจากจุดที่ซื่อจื่อยืนอยู่อีกฝั่งหนึ่ง โจวฮูหยินซึ่งเพิ่งเดินกลับมาจากเรือนหลักพร้อมด้วยคนสนิทอย่าง จางหมัวมัว ก็บังเอิญเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเข้าเช่นกันหลี่เหลียนฮวายืนหยุดนิ่ง สายตามองไปยังบุตรชายคนโตที่กำลังยืนทอดสายตามองไปทางสวนดอกไม้ด้วยแววตาอ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรู้สึกพิเศษ นางเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของบุตรชายอย่างชัดเจน ก่อนจะเบนสายตาไปยังสตรีผู้เป็นแขกของสะใภ้รองที่นั่งอยู่ในศาลาโจวฮูหยินหันไปกระซิบถามจางหมัวมัวที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“จางหมัวมัว หญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่กับเยว่หรานในสวนนั่น คือผู้ใดกัน เหตุใดข้าจึงไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลย”แม่นมจางรีบกวาดสายตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานมือโน้มตัวลงกระซิบตอบด้วยความเคารพ“เรียนฮูหยิน สตรีท่านนั้นหาใช่ใครอื่นไกลไม่เจ้าค่ะ นางคือ คุณหนูเสิ่นสายรอง บุตรีแท้ๆ ของแม่ทัพเสิ่นเอ้อหลางแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกรเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินคำตอบ โจวฮูหยินก็ถึงกับชะงักไปเล็กน้อย นางหันกลับไปมองเสิ่นซินหลิงที่กำลังหัวเราะอย่างรื่นรมย์กับสวี่เยว่หรานอีกครั้ง พลางพินิจพิจารณากิริยามารย

ทันทีที่เสิ่นซินหลิงก้าวเท้าเข้ามาถึงหน้าประตูจวนแม่ทัพ สาวใช้ในจวนหน้าตาตื่นก็รีบเข้ามารายงานด้วยความร้อนรน“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเสิ่นซูหนานมารอพบท่านที่ห้องโถงนานนับเค่อแล้ว ท่าทางดูไม่สู้ดีเลยเจ้าค่ะ”เสิ่นซินหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้อยู่แล้วว่าการไปเยือนจวนโหวในวันนี้จะต้องสร้างความไม่พอใจให้กับญาติผู้น้องจอมเอาแต่ใจคนนี้เข้าสักวัน แต่นางไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาดักรอเอาเรื่องรวดเร็วปานนี้เมื่อนางก้าวเข้าสู่ห้องโถง เสิ่นซูหนานที่นั่งหน้าบึ้งตึงอยู่บนเก้าอี้ไม้ก็มองมา ทันทีที่เห็นร่างเพรียวระหงของญาติผู้พี่เดินเข้ามา นางก็ผุดลุกขึ้นยืนแล้วพุ่งเข้ามาหาทันทีโดยไม่รักษากิริยาคุณหนูตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย“พี่หญิงท่านไปไหนมาคิดว่าข้าไม่รู้หรือ ท่านกล้าดียังไงถึงแอบไปจวนโหวลับหลังข้า” เสิ่นซูหนานเปิดฉากโวยวายเสียงแหลมสูง ใบหน้างดงามบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว แสดงความริษยาชัดเจน“ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ชอบสวี่เยว่หราน เหตุใดท่านจึงต้องทำตัวสนิทสนมกับนาง หรือว่าท่านตั้งใจไปยั่วยวนน้องเขยของตัวเอง อยากจะปีนป่ายขึ้นเป็นซื่อจื่อเฟยแทนข้าหรือ”คำพูดที่ไร้ซึ่

ในขณะเดียวกัน เสิ่นซินหลิงเพิ่งได้รับรายงานเรื่องความวุ่นวายภายในรถม้าเมื่อวานนี้จากบ่าวในจวน นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ใบหน้างดงามฉายแววเหนื่อยหน่ายและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด“เอาแต่สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน อารมณ์ร้ายขึ้นทุกวันจนกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ”ชุนฮวาที่ยืนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความเป็นห่วง “คุณหนู ท่านกำลังกังวลเรื่องของคุณหนูซูหนานหรือเจ้าคะ บ่าวเห็นท่านถอนหายใจหลายรอบแล้ว”เสิ่นซินหลิงส่ายหน้าช้าๆ แววตาทอประกายความซับซ้อน “ข้าไม่ได้กังวลแค่ตัวนางหรอกชุนฮวา แต่ข้าเป็นห่วงสวี่เยว่หรานต่างหากเล่า”ชุนฮวาขยับเข้าไปใกล้ด้วยความงุนงง “เหตุใดท่านจึงไปเป็นห่วงคุณหนูสวี่เล่าเจ้าคะ นางเป็นฮูหยินน้อยจวนโหว เกี่ยวอะไรกับคุณหนูญาติผู้น้อง”“เจ้าลืมแล้วหรือว่านางเป็นคู่หมั้นของโหวซื่อจื่อ หากวันข้างหน้าเสิ่นซูหนานแต่งเข้าจวนโหวไปจริงๆ ด้วยความเจ้าคิดเจ้าแค้นและนิสัยพาลหาเรื่องของนาง เกรงว่าจวนโหวคงไม่มีวันสงบสุขอีกต่อไป และข้าเกรงว่าคุณหนูสวี่จะต้องเหนื่อยยากและลำบากใจในการรับมือกับคนอารมณ์ร้ายเช่นนี้”ในใจของเสิ