All Chapters of นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: Chapter 141 - Chapter 150

ภายในห้องโถงรับรองของจวนแม่ทัพในยามสาย เสิ่นซูหนานนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ด้วยท่าทีที่พยายามปรับเปลี่ยนให้ดูอ่อนโยนและนอบน้อมที่สุด แม้ว่าในอกของนางเวลานี้จะร้อนรุ่มไปด้วยไฟแห่งความริษยาและความแค้นเคืองที่ยังคงสุมแน่นจากเหตุการณ์เมื่อวานซืนหลังจากที่นางระบายอารมณ์ใส่สาวใช้จนบอบช้ำ และจมอยู่กับความคิดอันบิดเบี้ยวว่าญาติผู้พี่อย่างเสิ่นซินหลิงกำลังร่วมมือกับสวี่เยว่หรานเพื่อหักหน้าและแย่งชิงทุกสิ่งไปจากนาง คุณหนูเสิ่นก็พลันเกิดความคิดชั่วร้ายขึ้นมาในหัว นางตั้งใจจะใช้แผนการขั้นเด็ดขาดเพื่อกำจัดญาติผู้พี่ให้พ้นทาง และทำลายชื่อเสียงของสตรีตรงหน้าให้ย่อยยับไปตลอดกาล ทว่าการจะหลอกล่อให้เสิ่นซินหลิงก้าวเข้าไปสู่หลุมพรางที่นางขุดไว้ จำเป็นต้องมีข้ออ้างที่แนบเนียนและไร้พิรุธเสียก่อนร่างระหงของเสิ่นซินหลิงในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนนั่งในตำแหน่งเจ้าบ้าน ดวงตาคู่สวยกวาดมองน้องสาวร่วมตระกูลด้วยแววตาเรียบนิ่งระคนระแวดระวัง นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้เยื่อใย“เจ้ามาหาข้าถึงเรือนแต่เช้าตรู่เช่นนี้ มีธุระอันใดอีกเล่า”เสิ่นซูหนานรีบปรับสีหน้าให้ดูสำนึกผิด ดวงตาค

ในวันเดินทาง ขบวนรถม้าสองคันประดับประดาอย่างเรียบร้อยสมฐานะคุณหนูตระกูลใหญ่เคลื่อนตัวออกจากประตูจวนมุ่งหน้าสู่อารามนอกเมืองตามกำหนดการที่ตกลงกันไว้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบ ทว่าภายในใจของคนที่นั่งอยู่ในรถม้าคันใหญ่นั้นกลับระอุไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเสิ่นซินหลิงนั่งหลังตรงอยู่บนเบาะนุ่ม มือเรียวบางกำชายแขนเสื้อแน่นด้วยความหวาดระแวงและระแวดระวัง นางคอยส่งสายตาหันไปมองนอกหน้าต่างรถม้าเป็นระยะ พร้อมทั้งส่งสัญญาณเตือนชุนฮวา สาวใช้คนสนิทที่นั่งอยู่เบื้องหน้าให้คอยสอดส่องดูแลความปลอดภัยรอบด้านอยู่ตลอดเวลา“ชุนฮวา เจ้าคอยจับตาดูให้ดี เราจะประมาทไม่ได้” คุณหนูตระกูลเสิ่นจากจวนแม่ทัพเอ่ยสั่งด้วยเสียงกระซิบ“เจ้าค่ะคุณหนู บ่าวจะระวังตัวไม่ให้คลาดสายตาเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้พยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม มือเรียวแตะอยู่ที่ด้ามมีดสั้นเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อเพื่อความอุ่นใจทว่ายิ่งเดินทางลึกเข้าไปใกล้เขตอารามมากขึ้นเท่าไร ความคาดการณ์ของสวี่เยว่หรานกลับดูเหมือนจะคลาดเคลื่อนไปทีละน้อย สองข้างทางอุดมไปด้วยทัศนียภาพ

หลังจากสาวใช้ของเสิ่นซูหนานแจ้งว่า คุณหนูของตนมีอาการไม่สบายตัว ตอนนี้ได้กลับไปพักที่ห้องรับรองแล้ว เสิ่นซินหลิงและชุนฮวาจึงเดินทางไปยังเรือนพักรับรองส่วนตัวที่ทางอารามจัดเตรียมไว้ให้สำหรับแขกผู้สูงศักดิ์บ้างเช่นกันแม้ภายนอกหญิงสาวจะพยายามเก็บอาการสงบนิ่งและระมัดระวังตัว แต่ลึกๆ แล้วภายในใจของนางกลับระอุไปด้วยความตึงเครียด การปรากฏตัวของกู้เหล่ยและกู้ฮูหยินเมื่อครู่ ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าคำเตือนของสวี่เยว่หรานก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องที่คิดไปเอง ทุกย่างก้าวที่เสิ่นซูหนานจัดฉากขึ้น ล้วนมีเป้าหมายซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้นในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ชุนฮวารีบก้าวเข้าไปเปิดประตูด้วยความระแวง ทว่าผู้ที่ยืนอยู่กลับเป็นสาวใช้ของเสิ่นซูหนานที่ก้มหน้าก้มตาถือถาดสำรับอาหารเจกลิ่นหอมกรุ่นเข้ามา“เรียนคุณหนูเสิ่น คุณหนูของพวกเราเกิดอาการปวดท้องกะทันหันอย่างรุนแรงตั้งแต่เมื่อครู่แล้วเจ้าค่ะ นางบอกว่าคงจะทานอะไรผิดสำแดงระหว่างเดินทาง จึงขอตัวนอนพักผ่อนอยู่ในห้องของนาง และสั่งให้บ่าวยกสำรับอาหารเจชุดนี้มาให้คุณหนู และให้อยู่ปรนนิบัติที่นี่ บอกว่าวันนี

ความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาอยู่ในอกทำให้เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมของเสิ่นซินหลิง ร่างระหงสั่นเทิ้มด้วยแรงโทสะที่พรั่งพรูขึ้นมาดั่งคลื่นพายุกลางทะเลลึกที่เดือดดาล ทว่าในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ ความสามารถในการควบคุมสติสัมปชัญญะของนางกลับเฉียบคมและนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดคุณหนูจากจวนแม่ทัพสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติของตนเองกลับมา มือเรียวบางยกขึ้นแตะหน้าผากยามกำลังครุ่นคิด ก่อนจะหันไปสบตากับชุนฮวาที่ยืนรอคำสั่งด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน“เจ้าคิดว่าการที่ข้าเอาคืนนางนั้น ไม่ผิดใช่หรือไม่”“แน่นอนเจ้าค่ะ คุณหนูของบ่าวยอมมานานแล้ว คุณหนูเสิ่นซูหนานกล้าทำเพียงนี้ คำว่าพี่น้องนางก็คงไม่เคยเห็นค่ามานานแล้ว” สาวใช้เอ่ยสนับสนุนด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“ชุนฮวา เจ้าเห็นแล้วใช่ไหมว่าน้องสาวดีเด่นของเราเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดไหนไว้ต้อนรับข้า พิษสลายกำลังในสำรับอาหาร กำยานกามารมณ์ในกระถางธูป และกู้เหล่ยที่บังเอิญมาพักในอารามในวันเดียวกัน หึ! ช่างเป็นแผนการที่วางไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบเสียจริง” เสิ่นซินหลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสจิตสังห

ในยามเช้ามืด หม่าซีเยว่ตื่นขึ้นมาพร้อมกับมือที่ควานหาสามีด้วยความเคยชิน เมื่อไม่พบว่ามีร่างของเขานอนข้างกาย นางก็ตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ“มู่หลิน” นางเรียกสาวใช้เสียงเข้มสักพักสาวใช้ผู้ติดตามก็รีบยกอ่างน้ำเข้ามา“เห็นท่านพี่หรือไม่”“ไม่เห็นเจ้าค่ะ บ่าวตื่นตั้งแต่ยามเหม่า เตรียมน้ำอุ่นไว้ปรนนิบัติคุณหนูและท่านเขย ประตูนี้ไม่ได้ถูกเปิดเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้รายงานตามความจริงฮูหยินสกุลกู้ตาเบิกกว้าง ตั้งแต่ยามเหม่า (5.00-6.59 น.) ประตูนี้ยังไม่มีใครผ่าน เช่นนั้นก็หมายความว่าสามีของนางไม่ได้อยู่ห้องตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว“สั่งให้คนตามหาคุณชาย แล้วแต่งตัวให้ข้า” นางกล่าวเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความโกรธและโทสะที่ยากจะดับลงล่วงเลยไปจนถึงยามเฉิน (7.00-8.59 น.) ก็ยังไม่มีวี่แววของกู้เหล่ยรอบบริเวณอาราม ในขณะที่รถม้าของตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงทยอยเข้ามาจอดเทียบที่ลานนอกประตูอารามด้านนอก และมีคนเริ่มเข้ามาเตรียมขอพรประจำปีทว่าความสงบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยฝีเท้าอันหนักหน่วงและเสียงเอิกเกริกของก