บททั้งหมดของ นี่นะหรือสามีที่ข้าเลือก: บทที่ 151 - บทที่ 160

ก้าวแรกที่เสิ่นซินหลิงย่างเท้าก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของจวนกั๋วกง บรรยากาศกดดันอันหนักอึ้งก็แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณภายในห้องโถงเวลานี้เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญที่มารวมตัวกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด บนเก้าอี้ไท่ซือตัวหลัก เสิ่นกั๋วกงผู้เป็นท่านปู่และเสิ่นผิงเฟยผู้เป็นท่านลุงของนางกำลังนั่งหน้าตาเครียด ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องมองมาที่นางด้วยแววตาเต็มไปด้วยความโกรธขึ้งข้างกายของผู้อาวุโสตระกูลเสิ่น เสิ่นซูหนานกำลังนั่งซบหน้าสะอื้นไห้ตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาบวมช้ำด้วยคราบน้ำตา ร้องไห้ซบแขนกับฮูหยินใหญ่ผู้เป็นย่าที่นั่งหน้าเครียด ในขณะที่เสิ่นฮูหยินมารดาของนางเป็นลมหมดสติไปไม่ได้มาฟังเรื่องราวอัปยศนี้ด้วยเมื่อกวาดสายตาไปยังอีกฝั่งของห้องโถง ปรากฏร่างของกู้เหล่ยที่นั่งก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดระแวง ข้างกายคือหม่าซีเยว่ผู้เป็นภรรยาที่ส่งสายตาอาฆาตแค้นมาให้อย่างไม่ปิดบัง และยังมีผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ที่เดินทางมาร่วมออกหน้าเพื่อเจรจากับตระกูลเสิ่นในเหตุการณ์อัปยศครั้งนี้ด้วยตนเองเสิ่นซินหลิงหยุดยืนอยู่กลางห้องโถง ใบหน้างดงามสะสวยยังคงรักษาความสงบนิ่งและเยือกเย

เมื่อภายในห้องโถงเหลือเพียงผู้อาวุโสและเสิ่นซินหลิง เสิ่นกั๋วกงก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประเด็นสำคัญขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“ซินหลิง เรื่องของซูหนานถือเป็นบทเรียนราคาแพง นางทำลายตัวเอง แต่สัญญาหมั้นหมายระหว่างจวนกั๋วกงและจวนโหวที่เคยตกลงกันไว้ จะปล่อยให้ละเลยไปไม่ได้เด็ดขาด ในเมื่อเดิมทีผู้ที่จะต้องตบแต่งเข้าจวนโหวคือบุตรสาวตระกูลเสิ่น...” เสิ่นกั๋วกงหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตาหลานสาวคนโต“ข้าตัดสินใจแล้ว ให้เจ้าเป็นผู้แต่งเข้าจวนโหว เพื่อสืบสานสัญญาหมั้นหมายนี้แทนซูหนานเสีย”สิ้นคำพูดของท่านปู่ เสิ่นซินหลิงถึงกับชะงัก นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ความลังเลและความกังวลพรั่งพรูขึ้นมาในใจทันที นางเกรงว่าหากตนก้าวเข้าไปเป็นฝ่ายแต่งแทนน้องสาว โจวอี้หยางอาจไม่ยอมรับนางหญิงสาวจึงรีบประสานมือปฏิเสธด้วยน้ำเสียงกังวล“ท่านปู่ เรื่องนี้จะบีบบังคับกันได้อย่างไรเจ้าคะ การแต่งงานคือเรื่องใหญ่ตลอดชีวิต หากโจวซื่อจื่อไม่มีความรู้สึกสมัครใจและไม่ยอมรับข้า สองตระกูลอาจจะผิดใจกันเสียเปล่า ขอท่านปู่โปรดเมตตา

ณ เรือนรับรองภายในจวนแม่ทัพเสิ่น บรรยากาศยามบ่ายเงียบสงบ โจวอี้หยางในชุดคลุมผ้าไหมปักลายประณีตสีเข้มก้าวเข้ามาตามคำเชิญของหญิงสาวเจ้าของเรือนเสิ่นซินหลิงในชุดกระโปรงยาวสีขาวปักลายดอกเหมยอ่อนช้อยยืนรออยู่ก่อนแล้วที่ศาลาริมสระ นางผายมือเชิญให้เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ก่อนที่ชุนฮวาจะนำน้ำชาหอมกรุ่นมาวางให้แล้วถอยฉากออกไปยืนรอห่างๆตลอดหลายวันที่ผ่านมา ข่าวคราวเรื่องที่โจวซื่อจื่อสั่งการให้พ่อบ้านโยกย้ายสาวใช้อุ่นเตียงออกจากเรือนพักส่วนตัวไปไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ได้แพร่สะพัดเข้าหูของเสิ่นซินหลิงจนนางรับรู้หมดสิ้นแล้ว การกระทำอันเด็ดขาดและรวดเร็วเช่นนั้น ทำให้หญิงสาวค่อนข้างแปลกใจและคาดเดาเจตนาของเขาได้ไม่ยากว่า บุรุษผู้นี้คงตั้งใจมาพูดคุยเรื่องการแต่งงานที่กำลังจะมาถึงอย่างแน่นอนเมื่อจิบชาลงไปอึกหนึ่ง โจวอี้หยางก็วางถ้วยลงบนโต๊ะหิน ดวงตาคมกราบมองสตรีตรงหน้าด้วยความจริงจังและไม่มีท่าทีอ้อมค้อมแม้แต่น้อย“คุณหนูเสิ่น” โจวอี้หยางเอ่ยเรียกชื่อนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น“ตัวข้าในตอนนี้ก็มีอายุล่วงเลยวัยออกเรือนมาพอสมควรแล้ว ไม่อยากที่

เพียงเดือนแรก กิจการของภัตตาคารรสเลิศล้ำก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นและเติบโตอย่างก้าวกระโดด ลูกค้าแน่นขนัดทุกวันจนต้องจองโต๊ะล่วงหน้ากันข้ามวันข้ามคืนชื่อเสียงของโจวอวิ๋นเฟิงผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญและใช้ชีวิตไปวันๆ บัดนี้ได้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ในสายตาผู้คนในเมืองหลวงไปอย่างสิ้นเชิง เขากลายเป็นคุณชายผู้มีวิสัยทัศน์เฉียบคมและมีหัวทางการค้าเป็นเลิศ ร่วมมือกับสหายสนิทอย่างลู่เฉียนและจางซานจนทำให้ภัตตาคารแห่งนี้ผงาดขึ้นเป็นร้านอาหารอันดับต้นๆ ที่ทรงอิทธิพลและโด่งดังที่สุดในเมืองหลวงยามค่ำคืน แสงตะเกียงนวลตาส่องกระทบใบหน้าของสองสามีภรรยา โจวอวิ๋นเฟิงและสวี่เยว่หรานกำลังนั่งผ่อนคลาย จิบชาร้อนๆ พูดคุยสรุปเรื่องราวในรอบวัน“ช่วงนี้เหนื่อยหน่อยนะฮูหยิน ทั้งดูแลบัญชีร้านธัญพืช ทั้งต้องปลีกตัวมาทำเครื่องเทศให้ภัตตาคารใช้อีก” โจวอวิ๋นเฟิงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความรักและห่วงใย เขายื่นมือไปกุมมือเรียวนุ่มของภรรยาขึ้นมาลูบเบาๆ แววตาทอประกายความชื่นชมและขอบคุณอย่างสุดซึ้งสวี่เยว่หรานคลี่ยิ้มหวาน นางส่ายหัวเบาๆ อย่างเต

บรรยากาศหน้าร้านค้าธัญพืชตระกูลโจวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น ความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากท่าทีและสายตาของสวี่เยว่หราน ทว่าหลินอวี่เฉียงกลับไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวหรือถอยหนีตามคำไล่ของนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าสตรีตรงกำลังหมุนตัวสะบัดหน้าหนีเพื่อจะเดินกลับเข้าไปด้านในร้าน หลินอวี่เฉียงจึงรีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งและความเว้าวอน“หนิงเอ๋อร์ เดี๋ยวก่อน! ฟังข้าก่อน อย่าเพิ่งรีบหนีข้า”“บังอาจ อย่ามารบกวนคุณหนูของข้า” ฟู่หลิงขวางทางเอาไว้สวี่เยว่หรานชะงักฝีเท้าลง นางหยุดยืนนิ่งโดยไม่หันกลับไปมอง แต่แผ่นหลังบางนั้นเหยียดตรงด้วยความระแวดระวัง ยกมือขึ้นให้สาวใช้ถอยออกไปก่อนหลินอวี่เฉียงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาแดงก่ำทอดมองแผ่นหลังของนางด้วยความอาลัยอาวรณ์ นางหยุดเดิน นั่นหมายถึงเปิดโอกาสให้เขาได้พูด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นไหวด้วยความกลัว กลัวว่าเขาจะจับได้แล้วดึงรั้งนางให้กลับไปในสถานการณ์ที่นางรังเกียจจนแทบอาเจียน“รีบพูดมา ข้าไม่มีเวลามาเล่นไร้สาระกับเจ้าหรอกนะ&rdq