CHAPTER 2 ไม่นอมรับ

ชนะศึกนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ภายในห้องที่เงียบสงบ แววตาของเขาดูสงบนิ่งกว่าทุกวัน ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่ แต่ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังรัวจนเขาขมวดคิ้ว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เข้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย

ประตูถูกเปิดออกออสตินรีบเดินเข้ามา ท่าทางของลูกน้องคนสนิทดูแปลกไปจากปกติ อีกฝ่ายไม่กล้าสบตาเจ้านาย

“มีคนมาขอพบครับ”

“ฉันไม่เคยนัดใครให้มาที่บ้าน” เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร

ออสตินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ราวกับไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี หากเขาพูดออกไปไม่รู้เจ้านายจะมีอาการเช่นไร สิ่งที่เดายากที่สุดคืออารมณ์ของผู้เป็นนาย

“คือ...”

“พูดมา”

“ลูกชายเจ้านายมาขอพบครับ”

“ลูกชาย?” ชนะศึกชะงักไปทันทีคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เขาทวนคำช้าๆ เริ่มคิดว่าลูกน้องคงพูดอะไรไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว

“คุณพลอยรัมภาพาลูกชายมาขอพบครับ”

ภายในห้องเงียบลงทันทีชายหนุ่มนิ่งค้างไปหลายวินาที จู่ๆ ผู้หญิงคนนี้ก็กลับมา ทำให้บางอย่างในใจสั่นไหวอย่างประหลาด

“พลอยรัมภา” เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชนะศึกลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ

“ให้ผมพาเข้ามาเลยไหมครับ”

“อยู่ดีๆ ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงโผล่มา” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสงสัย

“ไม่ทราบครับ” ออสตินตอบกลับไปทันที

“ไปพาเข้ามา”

พลอยรัมภากอดลูกชายไว้แน่นขณะนั่งอยู่บนโซฟาในห้องโถงหรูของคฤหาสน์หลังใหญ่ แม้เครื่องเรือนจะดูสวยงามและหรูหราเพียงใด แต่สำหรับเธอที่นี่กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ลูกน้องของชนะศึกยืนประจำตำแหน่งอยู่ไม่ไกล ราวกับคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหว ยิ่งเห็นแบบนั้นหัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะ

“แม่ครับใครเหรอ” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นนักรบเงยหน้าจากอ้อมกอดของแม่ ดวงตากลมโตมองไปรอบห้องอย่างหวาดกลัว

เด็กน้อยถามพลางซุกหน้ากับไหล่ของแม่ หญิงสาวพยายามยิ้ม แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล เธอตบหลังลูกเบาๆ เป็นการปลอบ

“ไม่มีอะไรครับ” เธอเอ่ยเบาๆ แต่ดูเหมือนคำปลอบนั้นจะไม่ได้ช่วยให้นักรบสบายใจขึ้น สองแขนเล็กๆ ยิ่งกอดคอแม่แน่นกว่าเดิม

“นักรบกลัวจัง” น้ำเสียงสั่นเครือของลูกชายทำให้หัวใจของเธอบีบรัด พลอยรัมภาดึงลูกเข้ามากอดแน่นขึ้น

“ไม่ต้องกลัวนะครับ แม่อยู่ตรงนี้ไม่มีใครทำอะไรนักรบได้” เธอจูบหน้าผากมนเบาๆ

เด็กน้อยพยักหน้าช้าๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากแม่ ขณะที่พลอยรัมภากำลังปลอบลูก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังมาจากทางเข้า ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ลูกน้องทุกคนยืนนิ่งทันที หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และในวินาทีที่เห็นร่างสูงของชนะศึกเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของเธอก็หล่นวูบ

หลังจากหลบหนีมานานกว่าสี่ปี ในที่สุดเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง แต่สิ่งที่เธอเห็นแปลกไป คือแววตาของไม่เหมือนเดิม

“คุณชอว์น” พลอยรัมภาเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ เสียงแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ

แต่ทันทีที่สายตาคมเข้มของชายหนุ่มมองมาทางเธอ ความกดดันก็ถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก

“เธอยังกล้ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกเหรอ” น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้น

หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี แต่ชนะศึกก็ยังคงเป็นคนที่ทำให้เธอหวาดหวั่นได้เสมอ

“คือว่า” เธอพยายามจะอธิบาย แต่เขากลับไม่เปิดโอกาสให้พูดต่อ

“ตอนนี้ฉันมาคิดดูแล้ว เธอไม่มีประโยชน์อะไรให้ต่อรองกับไอ้คมเดชอีกแล้ว มันคงไม่มีปัญญาหาเงินมาคืนฉันอยู่แล้ว” ชายหนุ่มหัวเราะหยันเบาๆ

คำพูดนั้นแทงลึกเข้ากลางใจระหว่างพูด สายตาของเขาเหลือบไปทางเด็กชายตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างแม่ เด็กน้อยกำลังซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของแม่ แต่ดวงตากลมโตกลับจ้องมองเขาไม่วางตา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยเด็กคนนี้ทำไมถึงรู้สึกคุ้นอย่างประหลาด ขณะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความเงียบ นักรบกลับเอียงศีรษะมองชายแปลกหน้าตรงๆ

“แม่ไอ้แก่ใจร้ายนี่ใคร”

ทั้งห้องเงียบกริบออสตินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนนทีรีบก้มหน้าหนีทันที ไม่มีใครกล้าสบตาเจ้านาย พลอยรัมภาหน้าซีดเผือด

“นักรบ!” เธอรีบปรามลูกเสียงเบา แต่ดูเหมือนเด็กน้อยจะไม่เข้าใจว่าตัวเองพูดอะไรผิด

“ก็เขาตะคอกแม่นี่” นักรบตอบอย่างจริงจัง

“เธอแน่ใจเหรอว่าเด็กนี่เป็นลูกของฉัน” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“คุณหมายความว่ายังไง” คำถามนั้นทำให้พลอยรัมภาหน้าซีดลงทันที เธอถามกลับอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

ชายหนุ่มยกแขนขึ้นกอดอก พลางมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า และหันไปมองเด็กน้อยที่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่

“ฉันกำลังคิดว่าจะมีลูกกันได้ก็ต้องมีความสัมพันธ์กันก่อน แล้วฉันไปเอาเธอตั้งแต่เมื่อไหร่”

ลูกน้องต่างพากันเงียบเพราะเรื่องนี้ยังไม่มีใครกล้าบอกเจ้านาย พวกเขาบอกแค่พลอยรัมภาเป็นลูกสาวของคมเดชเท่านั้น

“นี่คุณความจำสั้นหรือไง”

“หน้าตาก็งั้นๆ ดังนั้นฉันคงไม่หน้ามืดตามัวถึงขนาดเอาเธอมาเป็นเมียหรอก เธอพาไอ้เด็กนี่กลับไปดีกว่า ฉันเปลี่ยนใจไม่เอาเรื่องเธอแล้ว” สายตาคมเข้มกวาดมองเธออย่างพิจารณา

“ห๊ะ” เธอได้แต่ยืนอึ้ง สมองแทบประมวลผลตามไม่ทัน

หญิงสาวหันไปมองนทีกับออสตินคนที่เธอรู้จัก เพื่อขอคำตอบว่าเขาเป็นอะไร ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ แต่ทั้งสองคนกลับไม่กล้าสบตา

“นี่ลูกชายของคุณ” หญิงสาวพูดย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงสั่นเครือ แต่หนักแน่นกว่าทุกครั้ง

“เธอเลิกพูดจาไร้สาระสักที”

ชนะศึกก้าวเข้ามาหา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหงุดหงิด มือใหญ่คว้าต้นแขนของหญิงสาวเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

“ปล่อยฉัน” เธอพยายามสะบัดตัวหนี

“แม่ครับ! ปล่อยแม่นะ” นักรบรีบปีนลงจากโซฟาแล้ววิ่งเข้ามาหาแม่ทันที

เด็กน้อยพยายามดึงขากางเกงของชายร่างสูงเอาไว้ด้วยความตกใจ ชนะศึกก้มลงมองเด็กน้อยอย่างงุนงง ก่อนขยับตัวถอยออกจากการเกาะเกี่ยวของเด็กโดยสัญชาตญาณ ด้วยแรงและความเร่งรีบ ทำให้นักรบเสียหลักล้มลงนั่งกับพื้น

“ฮึก” เด็กน้อยตกใจจนตาแดงภาพนั้นทำให้พลอยรัมภาหัวใจแทบหยุดเต้น

“นักรบ” เธอรีบผลักชนะศึกออกเต็มแรงแล้ววิ่งไปหาลูก ก่อนจะหันกลับมามองเขาด้วยสายตาเจ็บปวด

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังขึ้นกลางห้องโถง ทุกคนแข็งค้างไปตามๆ กัน ไม่มีใครคิดว่าจะมีคนกล้าตบชนะศึก ยิ่งไม่ใช่ต่อหน้าลูกน้องของเขาทั้งบ้าน

พลอยรัมภาตัวสั่นด้วยความโกรธ น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว โกรธที่เขาทำให้ลูกเจ็บตัว

“นี่เธอ!” ชนะศึกเงยหน้าขึ้นมองพลอยรัมภาอย่างไม่อยากเชื่อตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยมีใครกล้าลงมือตบหน้าเขา

ยิ่งต่อหน้าลูกน้องหลายสิบคนแบบนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรง บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบกริบ

ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ออสตินกับนทีได้แต่มองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรเข้าไปห้ามหรือถอยออกมาดี แต่ก่อนที่ชนะศึกจะได้พูดอะไรต่อ เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

“แม่นักรบเกลียดคนนี้” นักรบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะชี้นิ้วไปทางชายร่างสูงตรงหน้า

“ไม่ทำแบบนี้สิลูก” ทั้งห้องเงียบกว่าเดิม หญิงสาวรีบจับมือลูกลงทันที

“คนนี้นิสัยไม่ดี เหมือนคุณตาเลย”

“อย่าพูด” เธอรีบปิดปากลูกชายไม่ให้พูดถึงบุคคลอื่น

ชนะศึกตาเงียบไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะกลัวว่าเด็กน้อยจะกลัวเขามากกว่าเดิม แต่เห็นแววตาที่ดื้อรั้นแบบนั้น ทำให้เขาถอนหายใจออกมา

“เธอเข้าไปคุยกับฉันที่ห้อง”

“ไม่ไป” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“ห้องทำงาน เธอคิดอะไร” เขาจ้องมองผู้หญิงคนนั้น แต่หัวใจกับสั่นไหว เหมือนเด็กหนุ่มที่เจอผู้หญิงถูกใจ

“ฉันจะพาลูกเข้าไปด้วย”

“พวกนายจัดการเด็กคนนี้” เขาหันไปสั่งลูกน้องทันที