Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

EmmaAlam kong hindi ko dapat sinabi ang mga salitang iyon, pero paano mo ililigtas ang sarili mo kung nalulunod ka na sa sarili mong mga pagkakamali? Sinusubukan kong ilihis ang atensyon ko mula sa sarili ko, sinusubukang makaligtas sa kaguluhang nagaganap, pero mas malakas ang tama ng katotohanan kaysa sa inaasahan ko.At ngayon, umiikot ang isip ko sa takot, takot na baka may nakita siya nang bigla siyang pumasok sa opisina. Diyos ko, nagwawasak ang lahat, at ang bigat nito ay nakakasakal. Ang gusto ko na lang ay maglaho.Narinig ko ang boses ni Knox mula sa likuran ko, may bahid ng hindi makapaniwalang sabi niya, “So niloloko mo pala ako, Gina?”Hindi natinag ang aking ina. Tiningnan niya ang lalaki, at nawala ang pagkakasala sa kanyang mukha. Nanlamig ang kanyang mga mata, at hinarap niya ito nang buong-buo, matalas ang kanyang boses habang nagsasalita, "Hindi ito tungkol sa akin, Knox. Matagal mo nang hindi inaalala. Tinatrato mo ako na parang isang estran

GinaMalamig ang gabi habang papasok ako sa bar, mabilis ang tibok ng puso ko sa pananabik. Yakap-yakap ng aking damit ang aking kurba, mapangahas at matapang, ang malambot na tela ay dumidikit sa aking katawan, sinisiguradong lahat ng mata sa silid ay nakatuon sa akin.Dahil sa manipis na mga tali, natatakpan ang aking mga balikat, at ang neckline ay sapat lamang para makuha ang atensyon ng bawat lalaki sa silid. Ramdam ko ang bigat ng kanilang mga titig habang papasok ako, pero wala akong pakialam. Hindi ako narito para pasayahin sila, narito ako para sa isang bagay na mas malaki.Nanunuot pa rin sa balat ko ang hangin sa labas, pero sa loob ng bar, mainit at nakakaengganyo. Ang ingay ng mabababang usapan ang pumupuno sa hangin, humahalo sa langitngit ng mga baso at sa mahinang amoy ng usok ng sigarilyo.Malambot ang ilaw, isang ginintuang liwanag na nagbibigay ng init sa silid, at ang mahabang baras na gawa sa kahoy ay nakaunat sa harap ko, ang mga bote ng la

EmmaPagkalipas ng dalawang araw.Malabo ang trabaho. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari nitong mga nakaraang araw, bawat sandali ay mas nakakasakal kaysa noong nakaraan.Ngayon alam na ng nanay ko ang tungkol sa relasyon namin ni Knox, at akala ko ay kaya ko nang tiisin ang reaksyon niya, para pantayan ang enerhiya niya at mapanatili ang aking kahinahon, pero hindi ko na kaya. Masyadong mabigat ang lahat ng ito para dalhin.Nakaupo ako sa aking mesa, bahagyang nanginginig ang aking mga kamay habang sinusubukan kong magpokus sa tambak ng mga papel sa harap ko, ngunit patuloy pa rin ang pag-agos ng mga luha. Sinasabi ko sa aking sarili na tumigil, pigilin ang mga ito, ngunit sa bawat pagkurap ko, mas marami ang pumapatak sa aking mga pisngi. Wala akong kapangyarihan laban sa kanila.Maya-maya lang, lumitaw si Iva sa tabi ko, ang kanyang presensya ay banayad ngunit matatag. Walang imik na inabot niya sa akin ang isang panyo, ang kanyang mga

KnoxPinanood ko ang pamumuo ng pawis sa noo niya, ang panginginig ng mga kamay niya dahil sa kaba.Hindi pa rin maalis sa hangin ang pagre-record ng kanyang boses. Alam niya kung ano ang mangyayari. Ang kanyang mukha, na dating puno ng pagmamalaki at ambisyon, ngayon ay namumutla at puno ng takot. Ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa pagkakasala, at halos nalalasahan ko ang desperasyon sa kanyang boses kapag nagsasalita siya."Knox, pakiusap," pagmamakaawa ni Mr. Carter, nababasag ang boses habang nakatingin sa akin, ramdam na ramdam ang takot. "Gagawin ko ang lahat. Pakiusap, huwag mong hayaang kumalat ang recording na iyan. Masisira ako nito. Lahat ng pinaghirapan ko... matatapos din ang lahat."Kumawala ang isang hagikgik sa aking mga labi, ngunit tuyo ito, walang anumang init. Sumandal ako sa aking upuan, pinanood siyang pumipiyok. "Sigurado ka ba diyan, Mr. Carter? Kahit ano?"Mas lalong nanlaki ang mga mata niya, at mabilis siyang tumango, puno ng des

EmmaLumilipas ang araw, at sinisikap kong ituon ang pansin sa trabahong nasa harap ko, inaalis ang lahat sa isip ko. Ang tunog ng pagta-type at ang mahinang ingay ng opisina ay pawang nagsisilbing pang-abala.Kailangan kong manatiling abala, kailangan kong ibaon ang sarili ko sa isang bagay para lang hindi malunod sa gulo ng isip ko.Katatapos ko lang magreply sa sunod-sunod na email nang umalingawngaw sa opisina ang tunog ng yabag ng takong.Lumalakas ang tunog, at bago ko pa man lubos na maunawaan ang nangyayari, naglalakad na si nanay papunta sa mesa ko.Nanlamig ako, malakas ang tibok ng puso ko sa dibdib ko.Pagkatapos ay dumaan siya sa mesa ko nang hindi man lang sumusulyap at dumiretso sa mesa ni Iva. Pinanood ko, habang nakatihaya pa rin sa aking upuan, habang iniinis at mabilis na inilalapit ni nanay ang kanyang laptop sa harap ni Iva.Kumikirot ang puso ko nang makita ang tensyon sa mukha ni Iva.“Ano ba 'tong kalokohan na 'to?” angil