Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

EmmaNakaupo ako sa kama ko, nakalapat ang mga tuhod ko sa dibdib ko.Nakadikit pa rin sa balat ko ang mga damit pangtrabaho ko, naninigas at hindi komportable, parang hindi na sa akin.Buong gabi kong iniiwasan si Iva. Sa tuwing kumakatok siya sa pinto ko at tinatanong ako kung anong nangyari, tinatalikuran ko siya. Kanina, dalawang beses siyang kumatok. Nagsinungaling ako at sinabi kong isa lang itong pagtatalo namin ng amain ko. Naniniwala siya sa akin, dahil ganoon naman talaga palagi sa bahay.Pero hindi iyon ang katotohanan.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang eksena. Sina Knox at Mr. Adams, nakatayo roon, nanlalamig ang kanilang mga mata. Parang mga kutsilyong tumatagos sa akin ang kanilang mga salita. Inakusahan nila ako ng pagtagas ng datos ng kliyente. Sinabi nilang may ebidensya sila. Pero hindi iyon ebidensya, dahil hindi ako ang may gawa noon.Bumubuhos ang mga luha sa aking mukha. Hindi ko mapigilan. Hindi ko kailanman gagawin iyon

EmmaNaupo pa nang kaunti si Iva kasama ko at sinubukan akong pasayahin. “Kung wala kang makikitang kahit ano sa paghahalughog sa mga lumang rekord na iyon, kukuha ako ng isang pribadong imbestigador para tumulong sa paghahanap sa iyong tunay na ama.”“Hindi,” angal ko habang umiiling. “Ayokong abalahin ka sa lahat ng problema ko. At saka, malaking gastos ang mga ganyang bagay. Hindi ako papayag na gawin mo 'yan.”Marahang ngumiti si Iva. “Alam ko. Pero handa akong tumulong.”Naupo ako roon nang ilang sandali, nakatitig sa mga kamay ko, nag-iisip. Pagkatapos ay tumingala ako sa kanya. "Bakit mo ba ako tinutulungan nang ganito? Halos hindi mo na nga ako kilala. Ibig kong sabihin... bakit mo ba ako pinapahalagahan nang ganito?"Ngumiti siyang muli, ngunit sa pagkakataong ito ay may kung anong lungkot sa kanyang mga mata. “Parang naalala ko talaga ang nakababata kong kapatid na babae. Nakakatawa, kapareho mo siya ng pangalan. Emma.”

MonicaNakatayo ako sa harap ng salamin, nag-aayos ng sarili habang nagbibihis. Pinili ko ang pinakamahal kong damit, isang kremang silk blouse na makinis sa aking balat, ipinares sa isang fitted black skirt na bumagay sa aking kurba. Tinapos ko ito gamit ang mga gintong hikaw, isang pinong gintong kwintas, at ang paborito kong designer heels.Mas mahal ang buong kasuotan kaysa sa kinikita ng karamihan sa isang buwan pero mahalaga ang hitsura. Kailangan kong magmukhang isang makinis at kagalang-galang na babae na gusto kong paniwalaan ng lahat na ako nga. Gayunpaman, bahagyang nanginginig ang aking mga kamay habang isinasara ko ang mga butones. May mabigat na buhol ng pagkabalisa na nananatili sa aking tiyan, naninigas at walang humpay.Sa ngayon, gusto ko ng kahit ano para maibsan ang tensyon, kahit ano para patahimikin ang kaba ko. Isang inumin, isang tableta, isang bagay para pabagalin ang mabilis na tibok ng puso ko. Pero hindi ko ito pwedeng ipagsapalaran ngayo

MonicaPagkatapos kong tapusin ang tawag kay Knox, nagmaneho ako pauwi habang mahigpit na nakakapit ang mga kamay ko sa manibela, at namumutla ang mga buko-buko ko dahil sa pressure.Tuluyan nang nawala ang takot na naramdaman ko kanina tungkol sa drug test. Kapalit nito, isang nag-aalab na galit ang bumalot sa bawat bahagi ng aking pagkatao. Mabilis kong binaybay ang kalsada, pumagitna sa mga sasakyan nang walang pag-aalinlangan.Sinubukan talaga akong ipaaresto ng ugok na 'yon. Lumingon siya sa likuran ko at tinawagan ang pulis. Mas lalo lang nag-aalab ang galit ko sa isiping 'yon, gusto kong kunin ang lahat sa kanya, ang reputasyon niya, ang kumpanya niya, ang perpektong buhay na ipinagmamalaki niya. Pagsisisihan niya kung lalaitin niya ako.Pagdating ko sa aking driveway, nanginginig ang buong katawan ko. Halos hindi ako makatayo nang maayos habang palabas ako ng kotse at patungo sa pintuan. Pagpasok ko pa lang sa loob, agad kong natanggal ang mga takong ko.

EmmaNanatili akong nakakulot sa sopa nang matagal, ang mga binti ko ay mahigpit na nakasuksok sa ilalim ko na parang sinusubukan kong paliitin ang sarili ko, at kahit papaano ay mawala.Ang mga luhang kanina'y umaagos sa aking mukha ay natuyo na at naging matigas at hindi komportableng bakas, ngunit hindi ko na ito inabala pang punasan.Halos hindi ko na sila napapansin. Ang mga mata ko ay nanatiling nakatutok sa wala, diretsong nakatingin sa unahan habang ang mundo sa paligid ko ay parang malayo, malabo, na parang hindi na ako ganap na bahagi nito.Mabigat ang pagkakahawak ko sa telepono, madilim na ang screen nito matapos ang tawag na sumira sa lahat ng nasa loob ko.Umaalingawngaw pa rin sa isip ko ang boses ni Knox. Paulit-ulit ang mga sinabi niya, bawat pag-uulit niya ay mas lalong tumatagos sa akin.Sumikip nang husto ang dibdib ko sa tuwing naririnig ko ulit ang mga iyon sa isip ko, hanggang sa parang nahihirapan akong huminga. Sinusubukan kong i