Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

EmmaNakaupo ako sa gilid ng kama ni Iva, ang mga mata ay nakatuon sa laptop hanggang sa magsimula itong sumakit. Ang larawan sa kasal ay nasa gitna ng screen, at may kung anong tahimik na nadurog sa loob ko.Isang lalaki ang nakatayo sa tabi ng aking ina, nakapulupot ang braso sa kanyang baywang na parang ayaw na niya itong pakawalan. Mukhang hindi kapani-paniwala ang kanyang kaligayahan, ang kanyang ngiti ay malawak at tapat, iyong tipong nagpapasaya sa kanyang buong mukha at nagpapakunot ng kanyang mga mata.Ang bata pa niyang tingnan, ang ganda-ganda sa puting bestida niya, at ang haplos ng tela.Hindi na siya kamukha ng babaeng naaalala ko noong mga sumunod na taon. Mukha siyang isang babaeng puno ng pag-asa at pagmamahal, isang dalagang may mga pangarap pa rin. At ang makita siyang ganoon ay nakakaramdam ng kirot sa dibdib ko.Pagkatapos ay tiningnan ko ang lalaki. Matangkad siya, guwapo, maayos ang suot niyang maitim na suit, may mainit na mga mata at

KnoxDumampi ang liwanag sa bintana at tumama sa mukha ko, dahilan para magising ako. Kumurap ako nang ilang beses, nalilito noong una, hindi sigurado kung nasaan ako. Pagkatapos ay nag-click ito, ang kisame, ang kwarto, ang kwarto ko. Parang walang laman ang kama ko ngayong wala na si Emma.Nanatili ako roon nang ilang sandali, nakatitig sa itaas, pinapanood ang alikabok na matamlay na tumatagos sa sikat ng araw.Hindi lahat ng alaala ay sabay-sabay na bumabalik. Unti-unti silang pumapasok, isa-isa. Noong panahong kinantot ko siya sa kusina at sa iba pang lugar kung saan kami nagtalik.Tapos sumunod pa, ang boses niya, malumanay habang idinadaing ang pangalan ko. Naku, nami-miss ko na ang mga sandaling iyon.Naaalala ko pa noong una ko siyang nakita sa opisina niya na hinihipo ang puke niya at kung paano niya ginagamit ang dildo para kantutin ang sarili niya.Pinipigilan ko ang sarili kong isipin ang mga bagay na 'yon, ayokong magpakahirap at pagkatapos

EmmaMabilis akong tumabi, siniguradong hindi ko siya mabangga. Sa sobrang bilis ng kilos ko, sa sobrang pag-iisip ko, hindi ko na napansin ang HR na nakatayo roon sa may pinto hanggang sa halos huli na ang lahat.Mahigpit na nakahawak ang mga litrato sa aking kamay, ang mga gilid ay nakadikit sa aking palad habang nakangiti siya sa akin. Pero wala akong tiwala rito, kahit kaunti.Siguro may narinig siya. Hindi lang siguro lahat... pero sapat na."Naku, Miss Emma, pasensya na po sa pag-abala ko sa inyo."Pinilit kong pakalmahin ang paghinga ko, para maibsan ang tensyon sa mukha ko. Bahagya akong umiling at ginantihan siya ng ngiti, kahit hindi naman umabot sa mga mata ko. "Wala lang. Mabuti na lang at hindi kita natumba. Mas malala pa sana iyon."Sandali kaming nakatayo roon, nagtitinginan sa isang katahimikan na medyo matagal. Pagkatapos ay bigla siyang napabuntong-hininga, na parang may naalala na isang mahalagang bagay."Dapat akong pumasok s

Ang pananaw ni Emma"Sigurado ka ba sa sinasabi mo?" tanong ni Iva, may bahid ng gulat ang boses.Hindi ako gumagalaw sa sofa, eksakto kung paano ako bumagsak pagkauwi ko. Nanlamig ang mga kamay ko, nanikip ang dibdib ko, parang may mabigat na bagay na nakadagan sa akin. Pumunta ako sa HR na umaasang may maliit na bagay, kaunting impormasyon lang, walang seryosong mangyayari. Pero ang sinabi niya sa akin, sinira nito ang lahat ng akala kong alam ko na.“Oo,” bulong ko, halos hindi natitinag ang boses ko habang tumutulo ang mga luha sa aking mukha. “Sabi niya mahigit dalawampung taon nang nakakulong ang aking ama dahil sa pandaraya. Dalawampung taon, Iva… at hindi sinabi sa akin ng aking ina.”“Diyos ko,” buntong-hininga ni Iva, habang nakatakip ang kamay sa bibig. “Teka, nasa kulungan ba siya sa buong panahong ito? Emma…” Dahan-dahan siyang umiling, bakas sa mukha ang hindi makapaniwala. “Kailangan kong sabihin ito, napakasama ng nanay mo dahil itinatago niya sa

KnoxAng mahinang tunog ng mga pagpindot sa aking laptop ay pumupuno sa espasyo ng kontrol. Dapat ay nakakatulong ito sa akin na mag-focus ngunit hindi. Ang mga numero sa screen ay magkakasamang lumalabo, at ang mga salitang tinatype ko ay walang kahulugan kahit sa akin.Huminto ako, ang mga daliri ko ay dumampi sa keyboard bago dahan-dahang binawi ang mga kamay ko. Sumandal ako sa upuan ko at nagpakawala ng mahabang buntong-hininga, hinihimas ang sentido ko."Emma," bulong ng pangalan niya sa aking pandinig. Napakalinaw na bumabalik ang alaala, parang ilang minuto lang ang nakalipas. Ang paraan ng pagtayo niya sa harap ng aking mesa, itinatanggi ito nang may bahagyang nanginginig na mga kamay. Ang paraan ng pagsisikap niyang panatilihing matatag ang kanyang boses habang nagsasalita.Tapos ang pagbibitiw niya ay kahapon kasunod ng direktiba ko na magbitiw siya.Napalunok ako nang malalim. Ginawa ko iyon sa kanya, pinaalis ko siya. Ang malamig na paraan ng pa