Aking Step-Father, Aking Pagnanasa의 모든 챕터: 챕터 201 - 챕터 210

EmmaKumakabog ang puso ko sa sandaling makita ko siya. Nakatayo si Knox sa pinto, pinupuno ang espasyo ng kanyang presensya, ngunit may kakaiba sa kanya. Namumula ang kanyang mga mata, maitim at pagod, at ang kanyang damit ay dumidikit sa kanyang katawan na parang pinagpapawisan siya nang ilang oras. May kung anong kakaiba sa kanyang mga titig na nagpapasikip sa aking dibdib.“Emma,” sabi niya, ang boses ay magaspang, halos pilit. “Anong ginagawa mo rito?”Mas masakit kaysa sa inaasahan ko ang paraan ng pagbanggit niya sa pangalan ko. Napakalamig at napakalayo, na para bang isa akong estranghero na nakatayo sa kanyang pintuan.Sandaling nanlumo ang puso ko. Ano ba ang inaasahan ko? Na yayakapin niya ako at yayakapin tulad ng dati? Na kakalimutan niya ang lahat at mamahalin na lang akong muli?Lumunok ako nang malalim, pinipilit ang sarili na manatiling matatag. "Pwede ba akong pumasok? Pangako, hindi ko aabutin ang oras mo."Tinitigan niya ako sandali,

GinaAlas-8:30 na ng umaga at heto ako ngayon, nakaupo sa kotse ko na parang isang ordinaryong kriminal na naghihintay na harapin si Emma.Matiyaga akong naghihintay sa tabi ng kalsada kung saan walang maghihinala dahil ganoon ako kaingat. Masyado akong nagpakahirap para hayaang may isang hangal na pagkakamali na sumira sa lahat para sa akin ngayon.Nakasara nang mahigpit ang mga bintana ng kotse ko at mainit ang hangin sa loob. Habang nakaupo ako rito, nag-aalab ang galit sa dibdib ko na parang apoy na hindi ko maapula.Hindi pa rin ako makapaniwala na buntis si Emma para sa tangang 'yon, si Knox. Gusto kong sumigaw kapag naiisip kong dinadala niya ang anak niya.Pero, masaya ako na wala na siyang tiwala sa kanya dahil isa iyon sa magandang bagay na nagawa ko para paghiwalayin sila.Kinailangan kong ipadala ang mga litrato ni Emma sa kama kasama si Ethan dahil sa panahon ng kagipitan, kailangan din ang mga hakbang na k

Pagkalipas ng dalawang arawWala na akong narinig mula kay Knox simula noong DNA test pero wala na akong pakialam tungkol doon.Naupo ako sa tapat ni Iva sa maliit niyang sala, nakayakap ang mga kamay ko sa kandungan ko. Nag-aalab pa rin ang galit sa dibdib ko. Naaalala ko ang bawat detalye ng mga larawang ipinakita sa akin ni Knox noong gabing iyon sa bahay niya. Mabigat sa isip ko ang mga larawang iyon, at muling nagpapakulo ng dugo ko."Pupuntahan ko ang tatay ko ngayon," sabi ko.Tumingin sa akin si Iva nang nanlalaki ang mga mata. Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko. "Emma, sigurado ka ba? Malakas ka ba?"Tumango ako kahit na naninigas ang lalamunan ko. "Kailangan ko itong gawin. Hindi na ako pwedeng maghintay pa."Sabay kaming tumayo at niyakap nang mahigpit ang isa't isa. Mainit at ligtas ang pakiramdam ng kanyang mga braso sa akin. Sandali kong hinayaan ang sarili kong kumapit nang kaunti pa. Pagkatapos ay um

KnoxDalawang linggo na ang nakalipas at pakiramdam ko ay pagod na pagod na ako. Araw-araw ay nakakahanap si Gina ng mga bagong paraan para gawing mahirap ang proseso ng diborsyo.Nagtatalo siya sa bawat maliliit na bagay, nagpapadala ng walang katapusang mga mensahe sa pamamagitan ng kanyang mga abogado, at tila determinado na ipagpaliban ito hangga't maaari. Halos hindi na ako makatulog sa gabi. Patuloy na tumatakbo ang isip ko sa mga bagay na hindi ko mapakalma.Dumating na ang resulta ng DNA kahapon, pero hindi ko pa rin ito nabubuksan. Parang may mapanganib na bagay na nakalagay sa loob ng gym bag ko.May bahagi sa akin na gustong malaman ang katotohanan, habang ang isa naman ay natatakot sa maaaring sabihin nito. Paulit-ulit ko itong ipinagpapaliban, sinasabi ko sa sarili ko na titingnan ko na lang mamaya, pero tila hindi na darating ang susunod.Pumasok ako sa gym pagkatapos ng ilang buwang pagkawala. Pagpasok ko pa lang

EmmaHindi pa rin ako nakakabawi mula sa pagkabigla na naramdaman ko noong araw na ipinadala sa akin ng ospital ang mga resulta ng pagsusuri.Tuwing naiisip ko iyon, sumisikip ang dibdib ko. Hindi ako makapaniwala na hindi si Knox ang ama ng anak ko. Kung hindi siya iyon, sino kaya iyon? Tiyak na hindi si Ethan iyon. Ang pag-iisip tungkol sa lalaking iyon ay nagpapakulo ng dugo ko sa galit ngayon.Mahinang humihikab ako habang umuupo sa kama at kinukuskos ang aking mga mata. Marahang pumapasok sa aking kwarto ang sikat ng araw sa pamamagitan ng manipis na kurtina.Dahil dito, payapa at kalmado ang pakiramdam ng lugar. Nakatira na ako ngayon kasama ang aking ama at lola. Lumipat ako sa bahay ni Iva isang linggo na ang nakalipas dahil kailangan ko ng kaunting distansya. Ayoko nang maging malapit kina Ethan o Knox, at ang aking ina ang huling taong gusto kong makita.Dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang lola ko na may dala