คืนหิมะตก

ตอนที่ 5 “คืนที่หิมะตก”

หลังกลับจากจวนอ๋องห้า เสี่ยวอวี้ก็เอาแต่เดินวนรอบห้องไม่หยุด พลางพูดพึมพำ

“ตายแน่แล้ว...ครั้งนี้ตายแน่แล้วขอรับ”

เสิ่นจือเหยียนกล่าวโดยไม่ได้เหลือบตามองมาทางเด็กหนุ่ม “เจ้าหยุดเดินไปเดินมาได้แล้ว เจ้าทำให้ข้าเสียสมาธิ”

นักปราชญ์หนุ่มนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ตรงหน้าเขามีตำรากางอยู่ แต่สายตานั้นกลับเพียงมองหน้ากระดาษ ไม่ได้อ่านมันเลยสักนิด ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว โดยเฉพาะประโยคนั้นอ

“ฉันไม่ปล่อยให้นายตายหรอก”

เขาเม้มปากแน่น ดวงตามีประกายวูบไหวเล็กน้อย

แปลกนัก เพียงคำพูดธรรมดา เหตุใดถึงทำให้ใจวุ่นวายได้ถึงเพียงนี้

เสี่ยวอวี้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นข้างโต๊ะ “คุณชาย...ท่านว่า อ๋องห้าจะปล่อยเราไปหรือไม่ขอรับ”

“ไม่”

เมื่อได้ยินคำตอบเร็วเกินคาด เสี่ยวอวี้ก็แทบร้องไห้ “งั้นเราหนีกันเถอะขอรับ”

“เจ้าคิดว่า...จะหนีไปที่ใด ถึงจะรอดพ้นจากเงื้อมมือเขาอย่างงั้นรึ?”

เสิ่นจือเหยียนถามด้วยเสียงราบเรียบ โดยไม่แม้ตืจะเงยหน้าจากตำราตรงหน้าที่เขาไม่ได้อ่านมันสักตัวอักษร

“อย่างน้อย ก็ไม่โดนตัดหัว” บ่าวหนุ่มตอบเสียงอ่อย ๆ

เสิ่นจือเหยียนถอนหายใจ “หากหนี ก็เท่ากับยอมรับผิด”

“แต่หากไม่หนี....” เขาเงียบไป ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบครู่หนึ่ง

อีกฟากของมิติ

หลี่จวินเหิงกำลังนั่งวิเคราะห์ข้อมูลบนหน้าจอ ตัวอักษรและตัวเลขจำนวนมหาศาล แสงสีฟ้าสะท้อนดวงตาคมเย็น เอลล่าลอยอยู่ข้าง

“ดิฉันประมวลผลและวิเคราะห์ออกมาเรียบร้อยแล้วค่ะ โอกาสที่อ๋องห้าจะเริ่มสืบเรื่อง “ของวิเศษ” อยู่ที่ 87%”

ชายหนุ่มเตาะลิ้น “เร็วกว่าที่คิด” เขากล่าว

เอไอสาวพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ย “เขาฉลาดมากนะคะ”

“อืม” จวินเหิงหยุดมองภาพจากกล้องจิ๋วที่ติดไว้บนตัวเสิ่นจือเหยียนที่ยังไม่ได้เอาออก

ภาพจากกล้องนั้นสะท้อนกระจกทองเหลืองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เห็นภาพนักปราชญ์หนุ่ม ที่กำลังนั่งเงียบใต้แสงตะเกียงโบราณ ชายหนุ่มจากโลกอนาคตนิ่งไปเล็กน้อย

“นายเครียดอยู่สินะ” ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบา ๆ แบบเผลอตัว

เอลล่ากระพริบตา “คุณกำลังกังวลเรื่องคุณชายเสิ่นเหรอคะ”

ชายหนุ่มสะดุ้ง พร้อมปฏิเสธ “เปล่าสักหน่อย ฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ”

“แต่ชีพจรคุณสูงขึ้นนะคะ”

“เอลล่า” จวินเหิงพูดเสียงเข้ม

“คะ” เอไอสาวกล่าวตอบเสียงหวานใส

“ฉันขอสั่งให้เธอปิดระบบตรวจจับอารมณ์ฉัน”

เอลล่าส่งเสียงหัวเราะคิกคัก “ดิฉันขอปฏิเสธค่ะ ระบบประมวลผลแล้วว่ามันจำเป็นต้องเปิดไว้เพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ และอีกอย่าง...ดิฉันคิดว่า มันสนุกดีค่ะ”

จวินเหิงถอนหายใจ ก่อนลุกเดินไปใกล้กำแพงมิติ พร้อมเรียก “เฮ้”

เสิ่นจือเหยียนเงยหน้าขึ้นตามเสียง “เจ้ายังไม่นอนอีกรึ นี่ก็ยามชวี (19.00-20.59) แล้วนะ”

ชายหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้ แล้วท้าวคางบนโต๊ะ “โลกฉันมันยังไม่ดึกสักหน่อย”

“แปลกนัก ที่นี่ยามนี้ผู้คนล้วนหลับไหลกันแล้ว”ฃ

“นายต่างหากที่นอนเร็วเหมือนคนแก่” จวินเหิงกระเซ้า

เสิ่นจือเหยียนย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนตะหวัดเสียงตอบ “ข้าตื่นตั้งแต่ยามเหม่า (05.00-06.59)

จวินเหิงกล่าวสวนทันที “โลกฉันเรียกมันว่า ตีห้า...ตื่นเช้าเหมือนคนแก่อยู่ดี”

จือเหยียนคิด เขาควรรู้สึกแปลกใจกับคำว่า “ตีห้า” หรือควรหงุดหงิดที่ชายในอีกยุคกล่าวหาว่าเขาเหมือน “คนแก่” ดี

“ช่างเถอะ” นักปราชญ์กล่าว พลางถอนใจออกมาเบา ๆ อย่างเผลอตัว

จวินเหิงมองสีหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเบา ๆ “นายกำลังกลัวเหรอ”

เสิ่นจือเหยียนนิ่งไป เขาไม่ตอบคำถามนั้นในทันที สุดท้ายจึงยิ้มบาง

“ผู้ใดไม่กลัวความตายบ้าง” เขากล่าวเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงกังวลใจเล็กน้อย

ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างไม้ หิมะเริ่มโปรยลงมาเบา ๆ

จวินเหิงมองภาพนั้นเงียบ ๆ โลกของเขาแทบไม่เหลือหิมะจริงแล้ว ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบอากาศ แม้แต่ฤดูกาลยังถูกคำนวณ

เขาเอ่ยเพื่อกลบความเงียบ “โลกของนาย...สวยดี”

เสิ่นจือเหยียนชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบกลับ “โลกเจ้าก็ช่างสว่างไสวยิ่งนัก”

“แต่หนาวจับใจใช่ย่อย” จวินเหิงตอบเบา ๆ คำตอบนั้นทำให้อีกฝ่ายเงียบไป

ชายหนุ่มยิ้มจาง พลางกล่าวต่อ “นายว่าน่าแปลกไหม ทั้งที่โลกของฉันก้าวหน้าไปไกล แต่คนกลับเหงากว่าเดิม”

“...” นักปราชญ์หนุ่มไม่ตอบ เขานิ่งคิด

ชายหนุ่มกล่าวต่อช้า เสียงต่ำแสนเบา เหมือนกำลังพูดกับตัวเองมากกว่า “เพราะ ทุกคนเชื่อข้อมูล มากกว่าเสียงในหัวใจ”

เสิ่นจือเหยียนมองเขานิ่ง คืนนี้สีหน้าของชายหนุ่มจากอีกโลกหนึ่งดูต่างจากทุกครั้ง

ไม่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไม่มีแววตาประชดประชัน ไม่มีท่ายียวนกวนประสาทอย่างที่เขามักจะทำ

มีเพียงความเหนื่อยล้าลึก ๆ ในดวงตา เมื่อบอกเล่าถึงโลกที่เขาอาศัยอยู่ในปัจจุบัน

“เจ้า...” เสิ่นจือเหยียนพูดช้า ๆ “ไม่ชอบโลกของตนหรือ”

จวินเหิงหัวเราะเบา ๆ “ไม่ชอบคนในโลกนั้นมากกว่า”

เสิ่นจือเหยียน ไม่กล่าวสิ่งใด แต่ก็ไม่หยุดที่จะจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้า เขาคิดในใจ สิ่งที่ที่ชายหนุ่มต้องเจอนั้น สาหัสถึงเพียงใดกันแน่นะ

“รวมถึงครอบครัวเจ้าด้วยงั้นรึ?”

รอยยิ้มของชายหนุ่มผู้ที่อยู่ตรงข้าม จางลงเล็กน้อย “อืม”

“เพราะเหตุใด” เสิ่นจือเหยียนที่ยังคงไม่ละสายตาจากใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามเอ่ยถาม ชายหนุ่มเผลอสบตากับเขาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหลุบตาลง แล้วตอบพึมพำ

“เพราะสำหรับพวกเขา ฉันมีค่าแค่ในฐานะ -ทายาท-“

ชายหนุ่มจากโลกอนาคต เดินไปนั่งเอนหลังที่โซฟาข้าง ๆ หน้าต่าง สายตาเหม่อมองออกไปยังแสงนีออนจากเมืองที่ส่องสว่างอยู่ไกล ๆ

“ฉันถูกเลี้ยงมาให้เก่ง ให้ชนะ ให้ควบคุมคนอื่น”

“...”

“แต่ไม่เคยมีใครถามฉัน ว่าฉันต้องการมันไหม ฉันอยากทำอะไร หรือว่าฉันอยากเป็นอะไร”

เสิ่นจือเหยียนกำชายเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู่ตัว ประโยคนั้น...กลับคล้ายตัวเขาเองเหลือเกิน

“เช่นนั้น...”เขาพูดขึ้นมาเบา ๆ “หากเลือกได้ เจ้าจะเป็นสิ่งใด”

จวินเหิงนิ่งไป...นานมาก...ก่อนหัวเราะในลำคอ “ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยคิดมาก่อน”

“เหตุใด เจ้าจึงไม่เคยคิด?”

“โลกของฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องแบบนั้น หรือถ้าจะพูดให้ถูก ฉันไม่คาดว่าฉันจะมีโอกาสได้คิดมากกว่าถึงจะเหมาะ”

เสิ่นจือเหยียนรู้สึกถึงหัวใจตนเองที่โดนบีบรัดโดยไม่ทราบสาเหตุ เขากล่าวออกมาอย่างยากลำบากว่า “ช่างน่าเศร้านัก”

“นายนี่ พูดเหมือนคนแก่จริง ๆ “จวินเหิงกล่าวด้วยเสียงขบขัน

“นั่นย่อมแน่นอน...ข้าแก่กว่าเจ้า อย่างน้อยก็หนึ่งปี” เสิ่นจือเหยียนกล่าวประชดประชัน

“ก็แค่ปีเดียว” จวินเหิงยังไม่หยุดเย้าแหย่

“ก็นับว่าข้าแก่กว่า” จือเหยียนนั่งหลังตรง วางมาด ผู้อาวุโส

“โอเค ท่านอาเสิ่น"

“ไร้มารยาท!! แค่ท่านพี่เสิ่นก็เพียงพอแล้ว เจ้านี่ช่างหยาบคายนัก” เสิ่นจือเหยียนดุ แต่ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะบาง ๆ

จวินเหิงหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น ทำเอาเสี่ยวอวื้ที่นอนหลับอยู่ตรงฟูกมุมห้องสะดุ้งตี่น

“ไฟไหม้หรือขอรับ”

ทั้งสองหันหน้ามาตอบพร้อมกันอย่างน่าเหลือเชื่อ “ไม่ใช่”

“ถ้าเช่นนั้น ข้านอนต่อ...”แล้วเด็กหนุ่มก็ทิ้งตัวลงไปนอนพร้อมเสียงกรนเบา ๆ ต่อทันที

ทั้งสองมองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาพร้อมกัน บรรยากาศเงียบสงบลงอีกครั้ง

ภายนอก หิมะยังคงโปรยปราย เสิ่นจือเหยียนลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างออกอีกเล็กน้อย...ลมหนาวพัดเข้ามาพร้อมเกล็ดหิมะสีขาว จวินเหิงมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ

ภาพชายหนุ่มในยุคโบราณ สวมชุดสีฟ้าอ่อน ชายฟ้าพริ้วไหวตามสายลมเบา ๆ ภายใต้แสงจันทร์และดวงดาวจากภายนอก พร้อมมีหิมะเข้ามาหมุนวนเล็กน้อยรอบตัว งดงามเกินจริงราวภาพฝัน

ทันใดนั้นเอง เสิ่นจือเหยียนหันกลับมา ชายหนุ่มจากอีกมิติรีบหลบหน้าอย่างไว

“เจ้าดื่มสุราหรือไม่”

“แน่นอน” จวินเหิงตอบ พลางคิด นี่เขาไม่ได้ดูเป็นเด็กน้อยขนาดยังไม่บรรลุนิติภาวะใช่ไหม

“เช่นนั้น...” เสิ่นจือเหยียนหยิบจอกสุราขึ้นมาสองใบ ใบหนึ่งรินให้ตนเอง ส่วนอีกใบเขารินแล้วหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ดันแก้วนั้นผ่านกำแพงมิติช้า ๆ

จวินเหิงชะงัก จอกสุราทะลุผ่านเข้ามาถึงฝั่งเขาจริง ๆ ชายหนุ่มรับไว้เงียบ ๆ เนื้อหยกจากแก้ว เย็นเฉียบในมือ

เสิ่นจือเหยียนยกจอกของตนขึ้นชิดกำแพงมิติที่กระเพื่อมเหมือนน้ำตรงหน้า สายลมพัดชายแขนเสื้อพริ้วเบาก่อนเอ่ยเสียงเบา

“人生虽孤，清风自伴”

"ชีวิตแม้โดดเดี่ยว แต่มีสายลมเป็นเพื่อน"

หลี่จวินเหิงมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกจองของตัวเอง ชนจอกสุราของอีกฝ่ายเบา ๆ

กึก...

“ละมุนลิ้นมาก” ชายหนุ่มฝ่ายตรงข้ามกล่าว หลังจากยกหมดจอก “น่าเสียดาย...โลกฉันไม่มีสุราแบบบนาย”

“เช่นนั้น สิ่งใดอยู่ในแก้วที่เจ้าถือจิบอยู่ทุกวี่วัน?”

“กาแฟ” จวินเหิงตอบ พลางคิดในใจ ...หมอนั่นคงคิดว่าเขากินเหล้าตลอดเวลาทุกวันสินะ...

“รสชาติเป็นเช่นไร หวานหรือขม”

จวินเหิงตอบแบบแทบไม่ต้องคิด “ขม ขมมาก”

นักปราชญ์หนุ่มจากโลกอดีตยิ้มน้อย ๆ “เหมาะกับเจ้า”

ชายหนุ่มแทบจะสำลัก “นี่นายกำลังชมฉันหรือด่าฉันเนี่ย”

“แล้วแต่เจ้าจะคิด” เสิ่นจือเหยียนยักไหล่เลียนแบบชายหนุ่มในโลกอนาคตที่เขาเคยเห็น

ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ พร้อมกัน

โดยไม่รู้เลยว่า—

อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง ภายในตำหนักมืดสลัว อ๋องห้ากำบจังมองภาพวาดบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ

เป็นภาพ “หญิงสาวโปร่งใสลอยกลางอากาศ” ภาพวาดถูกวาดอย่างหยาบ ๆ จากคำบอกเล่าของคนในจวน

“ของวิเศษ...สิ่งมีชีวิตประหลาด” เขาหรี่ตามอง สายตาเย็นเยียบ

“เสิ่นจือเหยียน เจ้าซ่อนสิ่งใดไว้กันแน่”

ด้านหลัง เข็มทิศโบราณบนโต๊ะเริ่มหมุนเองช้า ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อพลังงานบางอย่าง ...พลังที่ไม่ควรมีอยู่ในยุคนี้

และในคืนเดียวกันนั้นเอง—กลางห้องปริศนาทางฝั่งของจวินเหิง กำแพงอีกด้านปรากฎสัญลักษณ์โบราณสีแดงขึ้นชั่วขณะ เอลล่าร้องเตือนทันที

“คุณชายหลี่คะ ดิฉันตรวจพบพลังงานกาลเวลาเพิ่มขึ้นอย่างกระทันหันค่ะ”

จวินเหิงลืมตาตื่นภายในความมืดทันที ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“หมายความว่ายังไง”

“ดูเหมือน...ประตูมิติกำลังจะเสถียรมากขึ้นค่ะ”

ชายหนุ่มหรี่ตาข้างหนึ่ง แล้วถาม “นั่นไม่ดีรึไง?”

เอลล่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “ไม่ใช่ไม่ดีค่ะ แต่ปัญหาคือ...มีบางอย่างกำลัง “ตื่น” อยู่ในห้องนี้”