All Chapters of เล่ห์เงาทราย: Chapter 1 - Chapter 10

อัญชัน รู้สึกเหมือนยืนอยู่บนขอบเหวที่ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าหรือถอยหลังได้ เพราะตอนนี้เธอติดอยู่ที่บ้านของนภัทธาที่เธอมาหลบภัยอยู่ได้สองสามวันแล้ว และทุกๆ ครั้งที่เธอจะออกไปข้างนอก บิดาของเธอจะออกตามล่าเธออย่างบ้าคลั่งเพื่อขอเงินจากเธอไปซื้อเหล้ายามาปรนเปรอกิเลสตนเอง หลายครั้งที่ พี่ฟ้า หรือนภัทธา เดือดร้อนเพราะเธอแต่พี่สาวคนนี้ก็แกร่งพอที่จะชนกับบิดาของเธอที่กำลังขาดสติอยู่" มึงมันอีแก้งค์ลักพาตัว!!!มึงลักพาตัวลูกกูไป!!" เสียงขี้เมาประจำถิ่นตวาดแหวอยู่หน้าบ้านโดยมีชายฉกรรจ์สองสามคนยืนอยู่ขนาบข้างท่าทางเอาเรื่อง"ไหนลูกมึง!!! ไหนหลักฐาน??? นี่สามครั้งแล้วนะที่มึงมาระรานบ้านกู!! จากที่กูเรียกลุงดีๆ อยากให้กูถอนหงอก...คนแก่กะโหลกกะลาแบบนี้มันน่านัก!!! แล้วนี่ใคร??? คิดว่าเอาคนมาข่มขู่กูที่หน้าบ้านกูจะกลัวว่างั้น?? ...ฮึ!!! ก็แค่ไอ้พวกตัณหากลับ!!!...มึงอย่าได้หนีเชียวล่ะ!!" นภัทธรชี้หน้าเอาเรื่อง จิตอาฆาตในแบบเฉพาะของเธอแผ่ออกมาจนแม้แต่เจ้าโค้กหมาที่เธอเลี้ยงไว้ยังรีบมุดไปแอบอยู่ใต้โต๊ะด้วยความกลัว น้ำเสียงของเธอต่ำลงและกดดันจนทำเอาชายฉกรรจ์เริ่มถอยกันคนละก้าวอย่างลืมตัว" ไอ้พวกแมงดาที

สายลมยามค่ำคืนของมหาสุทรอันดามันนั้นไม่ได้สงบดั่งความมืดมิดที่เป็นอยู่แม้คลื่นลมจะสงบแต่เสียงคลื่นก็ยังครวญไปกับแสงประกายของท้องฟ้ายามค่ำคืนมีเพียงแสงสีเสียงบนดาดฟ้าเรือของ st.mareya เท่านั้นที่ส่องสว่างแข่งกับแสงดาวในค่ำคืนนี้ เหล่าเซเลบริตี้ ไฮโซ เศรษฐี เศรษฐิณี ทั้งหลายที่มาร่วมงานประมูลเครื่องเพชรในค่ำคืนนี้ต่างประดับกายด้วยเครื่องเคราอัญมณี ราวกับตู้เพชรเคลื่นที่ก็มิปาน" คืนนี้มีข่าวว่าเราจะได้ยลโฉมเเมร์รี่เพอร์รี่นั้นคงจะเป็นจริงนะคะคุณหญิง...ดูนู้น..คุณไลอาห์ ที่เป็นเจ้าของเครื่องเพชรที่ว่สกันว่างามที่สุดทีเดียว" คุณนายนางหนึ่งที่ประดับประดาด้วยเพชรจนแสบตากระซิบคุยกันอย่างตื่นเต้นพลางชี้ชวนให้คู่สนทนาดูชายหนุ่มในชุดสูทสุดหรูสีน้ำตาลขับผิวสีน้ำผึ้งให้โดดเด่น ดวงหน้าคมเข้มกับแพขนตาที่งอนหนาคล้ายชาวตะวันออกไกลดวงตาสีอำพันสุกสกาวราวกับแสงของดาวงดาวที่ประกายอนู่ในหน่วยตา ร่างสูงกำยำตึงแน่นที่แม้จะหลบซ่อนในชุดสูทก็มองออกว่ากล้ามนั้นแน่นตึงน่าขยำขนาดไหน นั่นทำให้หญิงสาวน้อยใหญ่ต่างพากันเหลียวมองชายหนุ่มหน้าตาดีดีกรีสูงคนนี้ไม่วางสายตากันทีเดียวอัญชันกับเพียงจันทร์เองที่ยืนหลบมุมอ

ร่างบางยังคงนอนไร้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยบนเรือสำราญลำใหญ่ โดยมีชายหนุ่มนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกที่รบกวนหัวใจ คำบอกเล่าของหมอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา " เป็นอาการแพนิคขั้นรุนแรงครับผู้ป่วยคงได้รับการกระทบกระเทือนในจิตใจอย่างรุนแรงมาก่อนจึงทำให้เธอคุมสติตัวเองไม่อยู่ครับ" คุณหมอประจำเรือตอบเขาก่อนจะออกไป หญิงสาวนางหนึ่งที่งามหยดราวกับดวงจันทร์คืนวันเพ็ญทำไมถึงต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ทำให้เธอเกิดอาการแพนิคถึงขั้นสติแตกขนาดนี้กันนะ ชายหนุ่มขยับกายไปมาอย่างร้อนรน เขาออกคำสั่งให้เลขาคนสนิทของเขาไปพาตัวเพื่อนที่รู้จักเธอดีมาสอบถาม แต่ยิ่งรอเหมือนว่าเวลานั้นจะนานเกินไป เขาเห็นร่างบางนั้นทุกข์ทรมานขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก "ยัยอัญ!!!" เพียงจันทร์ร้องเรียกเพื่อนรักทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา เท้าบางของเธอก็ไม่ได้ใส่รองเท้าแต่อย่างไร " ยัยอัญ....ยัยอัญ...ไม่เป็นไร...พี่อยู่นี่...ยัยอัญ...พี่อยู่นี่...ไม่มีใครทำอะไรเธอแล้ว...อัญ...อัญ" เพียงจันทร์รีบเรียกหญิงสาวอย่างห่วงใย เอฮาซานที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพียงจันทร์มาในสภาพที่หอบ

อัญชันหอบหิ้วข้าวของเสียเต็มไม้เต็มมือ เพราะซูซี่คงลืมไปแน่ๆว่าเธอเอ่ยปากเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมหญิงสาว อัญชันจึงไม่พลาดที่จะหอบหิ้วกลับห้องพักทันที ร่างบางเลือกซื้อแต่อาหารสำเร็จรูปที่สามารถทานใด้ในทุกที่ทุกเวลายามฉุกเฉินนับแล้วก็สามารถอยู่ได้หลายต่อหลายวันอยู่ วันพรุ่งนี้เวลาห้าทุ่ม เธอจะได้ขึ้นฝั่งที่มากัซซ่า เพื่อชี้ชะตาของเธอว่าจะต้องถูกกระทำแบบไหนบ้างเพื่อเป็นการล้างหนี้ อาหารสำเร็จรูปพวกนี้จึงจำเป็นมากกว่าของประดับแพงๆเสียอีก "ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาอัญชันหัวเสีย "(ไหนบอกจะได้พักผ่อนวะ...นี่ยังไม่ได้พักเลยให้ตายเถอะ)" เธอบ่นหยุมหยิมในใจ แต่ก็เปิดประตูต้อนรับอาคันตุกะอย่างโดยดี " สวัสดีค่ะคุณอัญ " ริสาค้อมกายทักทายอย่างนอบน้อม ชุดสูทสีดำสนิทของเธอตอนนี้กลายเป็นชุดเมดสีดำสนิดที่ตัดด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดแทน " สะ...สวัสดีค่ะ...คุณริสา.." อัญชันกล่าวตอบ พลางยืนมองหญิงสาวหน้าคมตรงหน้าอย่างไม่วางตา เธอดูสวยเมื่อแต่งแต้มใบหน้าด้วยสีที่อ่อนกว่าสีเข้มเมื่อวาน " คุณไลอาห์เรียนเชิญคุณอัญไปทานข้าวเที่ยงด้วยค่ะ" ริสาเชื้อเชิญ " ออค่ะ..." อ

สนามบินนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดินตั้งอยู่ในระยะ 12 กม. จากตัวเมือง มากัสซาร์ ดั้งนั้น การเดินทางจากท่าเรือผ่านตัวเมืองและไปสู่สนามบินนั้นใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นัก อัญชันรู้สึกเวลามันผ่านไปเนิบช้าเพราะตอนนี้เธอกลับรู้สึกอึดอัดที่จะสนทนากับชายหนุ่มเพราะการสบตากับเขาเมื่อครู่ ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นโครมคราวเสียงดังทำเอาหน้าขายหน้าไปเสียหมด"คุณอึดอัดเหรอ??" ชายหนุ่มถามทำลายความเงียบ เขาไม่ชอบที่เธอเงียบแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่กระดองใจทะแม่งมะแม่ง" เปล่าค่ะ...ฉันลืมตัวไปว่าฉันเป็นลูกจ้างคุณ...เลยล่วงเกินไปมาก..ต้องขอโทษด้วยนะคะ" อัญชันหันไปย้ำสถานะที่จุกอยู่ตรงอกเพื่อให้ตนเองรู้สึกตัวว่าตนเป็นเพียงลูกจ้างเท่านั้น"ผมไม่ถือหรอกคุณอัญ...ผมว่าเราควรมาตกลงกันใหม่จะดีกว่านะ" เขาขมวดคิ้วคมเข้มแทบจะผูกโบว์อยู่กลางหน้าผาก"คะ???" อัญชันทำหน้างงทว่าสายตาดุจแม่กวางน้อยของเธอกลับเลือบไปเห็นโดมสนามบินอันมหึมาตรงหน้านั้นทำให้เธอตื่นเต้นมากกว่าคำพูดจริงจังของชายหนุ่มเสียอีก"เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ครับ..." เขาถอนหายใจพลางยิ้มกับดวงตาที่ประกายวาวของหญิงสาว...เธอเปลี่ยนอารมณ์ได้ตามใจตนเองทั้งๆ ที่เ