บทที่ 6 เราจะพาไปรักษาต่อเอง

ร่างบางยังคงนอนไร้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยบนเรือสำราญลำใหญ่ โดยมีชายหนุ่มนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกที่รบกวนหัวใจ คำบอกเล่าของหมอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา

" เป็นอาการแพนิคขั้นรุนแรงครับผู้ป่วยคงได้รับการกระทบกระเทือนในจิตใจอย่างรุนแรงมาก่อนจึงทำให้เธอคุมสติตัวเองไม่อยู่ครับ"

คุณหมอประจำเรือตอบเขาก่อนจะออกไป

หญิงสาวนางหนึ่งที่งามหยดราวกับดวงจันทร์คืนวันเพ็ญทำไมถึงต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ทำให้เธอเกิดอาการแพนิคถึงขั้นสติแตกขนาดนี้กันนะ

ชายหนุ่มขยับกายไปมาอย่างร้อนรน เขาออกคำสั่งให้เลขาคนสนิทของเขาไปพาตัวเพื่อนที่รู้จักเธอดีมาสอบถาม แต่ยิ่งรอเหมือนว่าเวลานั้นจะนานเกินไป เขาเห็นร่างบางนั้นทุกข์ทรมานขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก

"ยัยอัญ!!!"

เพียงจันทร์ร้องเรียกเพื่อนรักทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา เท้าบางของเธอก็ไม่ได้ใส่รองเท้าแต่อย่างไร

" ยัยอัญ....ยัยอัญ...ไม่เป็นไร...พี่อยู่นี่...ยัยอัญ...พี่อยู่นี่...ไม่มีใครทำอะไรเธอแล้ว...อัญ...อัญ"

เพียงจันทร์รีบเรียกหญิงสาวอย่างห่วงใย

เอฮาซานที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพียงจันทร์มาในสภาพที่หอบเล็กน้อยในมือถือรองเท้าที่หญิงสาวถอดแล้วโยนให้เขาถือไว้ในตอนที่เธอสะดุดล้มตรงทางเดิน

อัญชันดูสงบลงเมื่อได้ยินเสียงปลอบประโลมของเพียงจันทร์ เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจและสงบลงในที่สุด

"ขอประทานอภัยท่านผู้มีเกียตริด้วยค่ะที่ต้องเป็นภาระท่านขนาดนี้ทางเราจะขอชดเชยให้อย่างเต็มที่ค่ะ"

เพียงจันทร์หันมาค้อมกายขอโทษลูกค้าเมื่อเห็นว่าท่อนแขนแกร่งนั้นมีร่องรอยที่อัญชันฝากเอาไว้อยู่

" หากคุณต้องการขอโทษเราจริงๆ คุณต้องจ่ายเราแพงกว่านั้นมิสเพียงจันทร์"

เอฮาซานพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เพียงจันทร์หน้าถอดสีแต่ก็ยังคงก้มหน้ารับโทษอยู่ในนึกถึงคุณพ่อแก้แม่แก้วให้ช่วยเหลือตนที่ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกที่ได้ทำงาน

" เชิญนั่งก่อนเถอะครับมิสเพียงจันทร์ "

น้ำเสียงที่เย็นวาบไปถึงกระดูกของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้านายของนายสูทสีดำนี่ทำเอาร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวแต่ก็ยอบกายนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ เตียงผู้ป่วย

เพียงจันทร์ไม่นึกแปลกใจที่เขาจะรู้ชื่อของเธอหรือไม่แน่อาจจะรู้ไปถึงประวัติของเธอด้วยแน่ๆ เพราะดูๆ แล้วชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลมากๆ เป็นแน่

"เรื่องที่เพื่อนคุณกัดผม...ผมไม่ถือสาหรอกครับ...ผมผิดเองที่ทำให้เธอกลัว..เรื่องนั้นผมต้องขอโทษด้วย ผมจะขอดูแลเพื่อนของคุณต่อเองไม่ต้องห่วงครับ"

" (แบบนี้ยิ่งห่วงสุดๆ เลยเฟ้ยยย...แง....พี่ฟ้า!!!ไม่น่ารีบกลับขึ้นฝั่งเลยยย) "

เพียงจันทร์กรีดร้องในใจร่างบางตัวสั่นเทาไม่กล้าเผชิญหน้ากับอิทธิพลที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิดเดียว ใจของเธออยากจะอันตรธานหายไปจากตรงนี้เสียด้วยซ้ำ

" (คิดถูกไหมว้าาาาที่มาทำงานนี้...แงงงงไม่น่าเห็นแก่เงินเลยยัยโง่เอ้ยยยย!!!) "

เพียงจันทร์เม้มปากแน่นจิกเล็บเข้ากับเรียวขาของตนจนกระโปรงแทบฉีกขาดหน่วยตาเริ่มสั่นไหวจนเลขาหนุ่มสังเกตุได้

"เมื่อคืน...ผมส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากคุณ...แต่คุณปฏิเสธผมรู้ไหมครับว่าผมลำบากใจขนาดไหนและสูญเสียอะไรไปบ้าง"

เสียงทุ้มต่ำนั้นพูด แต่เพียงจันทร์กลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะโดนงูตัวใหญ่เขมือบเข้าให้จนได้ เธอไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกแล้วเธอกลัวจนแทบจะได้นอนคู่กับอัญชันแล้ว

"....."

ไลอาห์มองหน้ากับเอฮาซานเขาเห็นลูกนกตัวกระจ้อยตรงหน้าที่เข้าสู่ภาวะอาการแพนิคกับอาการกลัวของเธอ

เขาไม่ได้อยากทำให้เธอกลัวสักนิดแต่เมื่อมองไปยังร่างบางที่นอนหลับสนิทข้างๆ หญิงสาวแล้วเขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้นมุมปาก

" อีกสามวันเรือจะเทียบท่าที่มากัซซาร์ ตอนนั้นผมจะพามิสอัญชันไปรักษา...กับผม.."

เขาหยุดพูดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆ ของลูกนกตัวจ้อยนั้นหยุดสั่นแล้วและตอนนี้เธอก็เหมือนกับแม่แมวที่หวงลูกก็มิปาน

"อะไรนะคะ....ไม่ได้นะคะ!!!"

เพียงจันทร์ลืมกลัวไปชั่วขณะ เธอหลุดจากอาการสั่นกลัวนั้นและเริ่มเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่มทั้งสองคน

" ทำไมจะไม่ได้...คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณทำให้ผมเสียหายไปตั้งเท่าไหร่จากที่คุณปฏิเสธงานเดินแบบของผม"

เขาพูดกดดันเธอ

"เอ๊ะ...แต่..."

"แมร์รี่เพอร์รี่จะมีราคาประมูลมากกว่าพันล้านหากมันได้ประมูลออกไปแต่เพราะคุณไม่สามารถพรีเซนต์มันจนประมูลได้...มันจึงไม่ได้ประมูลเท่าที่มันควรจะได้...นั่น..ทำไห้เรา ขาด ทุน"

เพียงจันทร์แทบจะสลบคาที่ไห้รู้แล้วรู้รอดไปในหัวตื้อไปเสียหมดเมื่อได้ยินราคาที่เขาบอกมาค่าความเสียหายที่เกิดจากการปฏิเสธในการเดินเเบบแค่นั้นเอง

หญิงสาวหน้าซีดราวกับกระดาษเอสี่ เรียวปากอิ่มของเธอได้แต่พะงาบๆ ราวกับพยายามจะหายใจเข้าให้เต็มปอด

" มิสเพียงจันทร์...ผมขาดทุนมหาศาลนะครับ...แต่ผมไม่ฟ้องร้องพวกคุณหรอก...แต่คุณต้องทำงาน...ชดใช้หนี้ให้กับผมเท่านั้น...ผมลดหนี้ให้คุณก็ได้ครับ...อีกอย่างอาการป่วยแพนิคที่มิสอัญชันเป็นอยู่ผมจะช่วยรักษาจนสุดกำลังเลยครับ"

ไลอาห์ถือโอกาสตีเหล็กตอนกำลังร้อน เพียงจันทร์ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดฝืน

" ตั้งแต่พรุ่งนี้มิสอัญชันต้องย้ายมาทำงานกับผม...ส่วนมิสเพียงจันทร์...เอฮาซาน...นายจัดงานให้เธอด้วยแล้วกัน"

ไลอาห์หันไปส่งยิ้มมีเลสนัยให้กับเลขาของเขาที่แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้กันเล่าว่าเลขาหนุ่มมือขาวของเขาเองก็ถูกใจแม่นกตัวน้อยนี้อยู่ เพราะดูจากที่เขายอมหิ้วรองเท้าให้หญิงสาวขนาดนี้ คงพึงใจในระดับหนึ่งอยู่แล้วเป็นแน่

" ดะ..ดิฉันขอไปปรึกษากะ..กับพี่ฟ้า...เอ้ย!!!กับเจ้านายก่อนนะคะ"

เพียงจันทร์วิญญาณไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว หญิงสาวโซซัดโซเซเดินออกจากห้องพยาบาลไปโดยมีเอฮาซานตามไปติดๆ และทันทีที่พ้นธรนีประตูร่างบางก็อ่อนยวบลง โชคดีที่ชายหนุ่มรับเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะล้มหัวฟาดพื้นไปอีกคน

"เอ๊ะ...??"

เพียงจันทร์ ยังคงมึนงงที่เธอถูกชายหนุ่มล่ำๆ อุ้มจนตัวลอยได้แต่ผวาคว้าลำคอหนาไว้แน่นด้วยความกลัวตก

"มิสคงหมดแรงเพราะวิ่งมาแต่ไกล...เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ"

เขาพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ไห้กับทางเดินที่ทอดยาว

"ดะ...เดิน...เอ๊ะ...ฉัน...ไปเองได้ค่ะปล่อยเถอะค่ะมิสเตอร์...เอ๊ะๆๆ"

เพียงจันทร์รู้สึกหวาดเสียวเมื่อพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ทว่าพื้นที่ปูพรมสีแดงนั้นมันดูสูงน่ากลัวเกินกว่าจะขยับตัว หากเธอดีดดิ้นอีกเล็กน้อยมิเเคล้วเธอคงร่วงลงไปจูบพื้นแน่นอน ไหนๆ ก็มีคนอุ้มสบายๆ แล้วก็ขออยู่สบายๆ แบบนี้ดีกว่า

อัญชันรู้สึกช๊อคจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อเจ๊อ้วนเข้ามาบอกว่าเธถูกไล่ออกเพราะไปแสดงกิริยาไม่งามกับลูกค้าเข้า เมื่อทวงถามเพียงจันทร์เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับคำเพราะเธอเองก็ถูกไล่ออกไม่ต่างกัน

" เขาจะฆ่าหมกทะเลเราไหมพี่ดาว"

อัญชันถามเมื่อเธอกำลังเก็บข้าวของอยู่

" เขาบอกว่าจะให้เราทำงานให้เขา...คงไม่ทำอะไรเราหรอกมั้ง"

เธอตอบ

"เขาจะเอาเราไปขายหรือเปล่าพี่"

อัญชันถามอีกครั้ง

"ไม่รู้สิ...ติดต่อพี่ฟ้าก็ไม่ได้เพราะตอนนี้เรือเริ่มแล่นเข้าเขตอินโดแล้วสัญญาณไม่ค่อยดีเลย" เพียงจันทร์ขมวดคิ้วเครียด

" แล้วเจ๊แก...ไม่ช่วยเราหน่อยเหรอ"

เธอถามอีกครั้ง

" ช่วยจนสุดความสามารถเลยแหล่ะยัยอัญ...วันแรกที่แกสลบไปเจ๊แกแทบจะลมจับไปกับแกด้วยเลยนะแกช่วยพูดช่วยเคลียร์หลายๆ อย่างเลยแต่...แกสู้อำนาจไม่ไหวหรอก"

เพียงจันทร์ ถอดถอนใจ ในโชคชะตาที่ขีดมาให้ตนกับเพื่อนรัก

" โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเรานักหนานะพี่ดาว...บ้านไม่มีให้กลับ...ต้องถูกจับไปทำงานที่ไหนกับใครไม่รู้อีก"

อัญชันอยากจะทุบตีตัวเองให้สลบเหมือดอีกรอบที่ตนเองไปก่อเรื่องเอาไว้จนได้เรื่องขนาดนี้ แต่ทำยังไงได้ หลังจากผ่านพ้นเกตุการ์ณอันเลวร้ายในอดีตมาได้ก็ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก

"เก็บของเถอะยัยอัญ...เราต้องตามนายใหม่ไปนะ"

เพียงจันทร์เร่ง สองสาวจึงได้แต่จำยอมไปตามน้ำก่อนแม้จะหวาดกลัวมากเพียงใด แต่เธอก็ไม่ลืมทิ้งข้อความไว้ให้ นลินทรา เผื่อหากเรือเข้าเขตสัญญาณจะได้รีบส่งข่าวให้คนที่เธอคิดถึงที่สุดในตอนนี้