บทที่ 7 ตึงตัง

หลังจากที่สองสาวเก็บข้าวของแล้วเสร็จ ทั้งคู่ก็ถูกหญิงสาวในชุดสูทสีดำดูน่ากลัวสองคนจับแยกจากกันเพียงจันทร์ถูกส่งตัวยังห้องพักที่ถูกจัดไว้ข้างๆห้องพักของเอฮาซาน

ส่วนอัญชันก็ถูกส่งไปยังห้องพักที่อยู่ติดกับห้องพักของไลอาห์

"นี่เกิดอะไรขึ้น!!!ทำไมนังคนนี้ถึงได้มาอยู่ห้องนี้!!" เสียงแหวๆแสบแก้วหูดังขึ้นขณะที่อัญชันกำลังจะเดินเข้าประตู พร้อมกันนั้นมือบางปริศนาก็จับไหลมนของอัญชันผลักออก ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัว ร่างบางของอัญชันก็เซถลาจนล้มลงไปกับพื้น

" มิสซูซี่!!! " หญิงสาวในชุดสูทรีบเข้าไปขวางการกระทำที่รุนแรงของนางแบบสาว แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร กำปั้นบางๆทว่าหนักหน่วงก็แหวกอากาศมากระทบเข้าเบ้าตาของเธออย่างแรง

"กะ...กรี้ดดดด!!!!แก....กล้าดียังไง!!" เสียงหวีดร้องของนางแบบสาวกรีดร้องไปทั่วทั้งทางเดิน

" คุณน่ะสิ!!กล้าดียังไงมาผลักฉันจนล้ม!!...แล้วมากรี้ดๆใส่หน้าคนอื่นเนี้ยะ...เป็นเปรตเรอะ!!!" อัญชันสวนกลับพลางลูบข้อศอกที่ถลอกเพราะล้มเมื่อคู่พลางสะบัดกายหายเข้าไปในห้องพร้อมกับหญิงสาวในชุดสุทสีดำ ปล่อยให้นางแบบสาวสุดสวยยืนค้างตรงนั้นพร้อมเบ้าตาที่เริ่มมีสีคล้ำเพราะแรงต่อยจากอัญชัน

"ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ก่อปัญหาให้คุณอีกแล้ว " อัญชันรีบกล่าวขอโทษหญิงสาวในชุดสูทสีดำที่ตอนนี้ถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าคมแบบเเขกให้ได้เห็น

"ดิฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดีตามที่ท่านไลอาห์สั่ง" ตอนนี้กลายเป็นว่าสองสาวต่างผลัดกันขอโทษขอโพยจนอัญชันต้องเป็นฝ่ายหยุด

"ฉันว่าเราหยุดขอโทษกันเถอะค่ะ..ถ้ามากกว่านี้คงได้เปิดคณะตลกแน่ๆ..ว่าไหมคะ" หญิงสาวหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของเธอนั้นราวกับเสียงของนกไนติงเกล ไม่แปลกที่ เจ้านายของหญิงชุดดำนั้นเกิดต้องตาต้องใจสาวงามคนนี้

" ดิฉันก็ว่าเช่นนั้นค่ะ...ดิฉันชื่อ ริสา ตั้งแต่นี้ไปจะมาเป็นผู้ดูแล มิสอัญชันนะคะ" เธอกล่าวแนะนำตัว

"เอ๊ะ!!...ไม่ต้องมาดูแลฉันหรอกค่ะแล้ว...เรียกฉันว่าอัญเฉยๆก็ได้ค่ะไม่ต้องสุภาพก็ได้..มันเหมือนฉันกระแดะเลยค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" อัญชันหัวเราะเจือนๆ พลางรู้สึกแปลกๆ เธอเริ่มหวาดกลัวอีกฝ่ายอีกครั้ง

" เรื่องนั้นดิฉันไม่สามารถทำได้หรอกค่ะ...ท่านไลอาห์สั่งให้ฉันมาดูแลมิสให้ดีที่สุด...มันเป็นคำสั่งค่ะ" อีกฝ่ายยืนยันหน้านิ่ง อัญชันเริ่มเหนื่อยกับการที่จะมาตบมุกโบ๊ะบ๊ะสามบาทสี่บาทกับการเกี่ยงกันไปมาเหมือนเมื่อครู่แล้ว จึงไคร่คิดสักครู่ก่อนจะทำการตกลงกับอีกฝ่าย

" งั้น...คุณทำตามที่คุณต้องการก็ได้ค่ะ...แต่วิธีเรียก...กรุณาเรียกฉันว่า อัญ ก็พอค่ะแล้วคุณไม่ต้องเรียกตัวเองว่าดิฉัน..เรียกฉันก็พอค่ะ...มันฟังแล้ว...ตะขิดตะขวงใจไงไม่รู้..." อัญชัน ยื่นคำขาด

"ได้ค่ะคุณอัญ...ฉันจะทำตามที่คุณประสงค์ค่ะ" อีกฝ่ายตอบรับ

"ค่ะ..." อัญชันเริ่มปล่อยวางให้อีกฝ่ายทำตามใจ หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ท่านไลอาห์ที่เธอพูดถึง..มันไครกัน(วะ??)

" จากนี้อีกสองคืนคุณอัญเชิญพักผ่อนให้สบายนะคะเรือจะดทียบฝั่งที่มากัซซ่าร์ ตอนห้าทุ่มเราจะขึ้นฝั่งกันตอนนั้นค่ะ ระหว่างนี้คุณอัญเชิญพักผ่อนตามสบายได้ค่ะ" ริสาย้ำเรื่องพักผ่อนให้แก่อัญชัน เพราะคำสั่งของเจ้านายและเธอก็รู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคงไม่ทำตามที่เธอบอกเเน่นอน

"ค่ะ....(เดี๋ยวจะหนีให้สบายค่ะ)" แม้ว่าปากจะตกปากรับคำอีกฝ่ายไว้ ทว่าแต่ในใจของอัญชันกลับนึกถึงเรื่องหลบหนี "(เรือออกใหญ่โตหากหนีไปแอบที่ไหนสักที่คงหากันไม่เจอแน่ๆ อีกอย่าง...เป็นหนี้ตั้งหลายล้านใครจะไปทำตามกัน ยังไงคนแบบเธอก็ไม่ได้มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว...ใครจะอยู่ให้โง่กัน...อีกอย่าง...อีตาไลอาห์นี่ใครก่อน..!!!)"

อัญชันคิดพลางเดินสำหรวจห้องพักที่หรูหราสมกับเป็นห้องวีวีไอพี ถัดจากประตูห้องคือตู้เสื้อผ้าที่มีกระจกบานใหญ่ให้ได้ส่องดูทั้งตัว โต๊ะแป้งบิลอินท์เข้าชุด ผ่านจากตรงนั้นมาก็เป็นโถงพักผ่อน และแยกเป็นห้องนอนกับห้องน้ำที่ใหญ่พอๆกับห้องนอน อัญชันตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราตรงหน้า หญิงสาวทิ้งกายลงนอนบนที่นอนแล้วพลอยหลับไปเพราะความนุ่มสบายของที่นอน

" ไลอาห์คะ!!!คุณต้องจัดการให้ซูซี่นะคะ!!!นังพนักงานที่ริสาพาไปที่ห้องข้างๆมันทำให้ซูซี่เสียโฉม!!!" นางแบบสาวรีบปรี่ไปฟ้องชายหนุ่มที่กำลังพักผ่อนอยู่ข้างๆสระน้ำของดาดฟ้าเรือ ร่างบางใส่ชุดเดรสสีสดปิดนุ้นนิดนี่หน่อยตามสไตล์ ของเธอ พร้อมกับแส่นกันแดดอันโตที่ปกปิดอาการเขียวซ้ำของตน

"คุณจะเสียงดังทำไมนักซูซี่...ไม่อายรึ!!!...แล้วคุณคงเข้าใจอะไรผิดนะ...ที่ผมจ้างคุณมาเดินแบบให้กับผมเนี้ยะ...ไม่ใส่เพร่ะผมพิศสวาทคุณสักนิด..." ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชาพลางยกดระป๋องเครื่องดื่มเย็นๆขึ้นดื่มให้ชื่นใจ

" พูดอะไรแบบนั้นกันคะ!!!ที่ผ่านมาคุณไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลยอย่างนั้นเหรอ!!เพราะผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอที่ทำให้คุณกล้าปฏิเสธฉันขนานี้!!!" หญิงสาวสะบัดกายเดินตึงตังไป หมายใจคับแค้น ผู้หญิงที่บังอาจทำให้เธอเสียโฉม และคู่ควงที่เธอกมายปองกลับปฏิเสธเธอ เท้าบางเดินตึงตังกลับไปยังห้องที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ พลางทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง

" ออกมาเคลียร์กับฉันสักครู่..." นางแบบสาวตะโกนเรียก ไม่นานนักร่างบางระหงของอัญชันก็ปรากฏตัวขึ้น

"ฉันเข้าใจคุณผิดเอง...ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณสักมื้อเพื่อเป็นการขอโทษแทนได้ไหมคะ" นางแบบสาวยื่นข้อเสนอ แน่นอนว่า ของฟรีอัญชันไม่ปฏิเสธน้ำใจของนางแบบคนงามหรอกถึงแม้จะมีลางสังหรณ์ว่าแม่นางแบบคงจะมีแผนทำร้ายอะไรเธออีกเป็นแน่

" ฉันเข้าใจคุณผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะนึกว่าคุณเป็นผู้หญิงของคุณไลอาห์ แต่นึกขึ้นได้...ว่าเขาคงไม ตา ต่ำ ถึงขนาดต้องหิ้วพนักงาน กระ จอก ๆ มาเป็นคู่ควงหรอกค่ะ " เสียงระฆังวางมวยดังขึ้นทันทีที่ทั้งคู่นั่งลงที่เลาท์คาเฟ่ห์ ซึ่งอัญชันรู้ได้ทันที

"(อีงูดินนี่กะพาเธอมาตบต่อหน้าคนเป็นร้อยๆที่นั่งอยู่ที่เลาท์กาแฟนี่หว่า)" แต่ทว่าหญิงสาวก็ได้แต่อยู่เงียบๆไม่ได้ตอบโต้อะไร

" เอ่อ...ขอคาปูชิโน่น้ำเชื่อมสองปั๊มกับเออร์ลองกัว1ค่ะ...คุณจะทานอะไรไหมคะ...ว่าแต่...คุณจะเคยทานของพวกนี้ไหมคะ..มันออกจะแพงนะคะ" นางแบบสาวยังไม่หยุดจิกกัดฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามันส์ เธอพึงพอใจที่บริเวณนั้นมีคนเยอะแยะมากมายรวมไปถึงปาปารัชชี่ที่เธอจ้างมาส่วนตัวถ่ายรูปอยู่ไกลๆอย่างเมามันส์ไม่แพ้กัน

" คุณเลี้ยงใช่ไหมคะ...งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ..." อัญชันไม่สะท้านแต่อย่างใดแต่กลับสั่งของเกือบทุกอย่างในเมนูจนทำเอานางแบบสาวหน้าเสียไปชั่วครู่

"ต้องขอโทษด้วยนะคะ...มันน่ากินไปหมดเลย" อัญชันส่งยิ้มหวานจนตาหยี

"ไม่เป็นไรค่ะฉันเข้าใจ...คนที่เคยอดยากจะกินแบบตายอดตายอยากแบบนี้ก็ไม่แปลกค่ะ" ซูซี่ไม่พลาดโอกาสที่จะแขวะอัญชัน ทุกการกระทำของเธอนั้นอยู่ในสายตาของเพียงจันทร์กับเอฮาซานตั้งแต่สองคนนั้นเดินเข้ามาที่เลาท์ ซึ่งตอนนี้ เพียงจันทร์ถูกเอฮาซานกอดเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะพลาดโอกาสที่ดีๆไป

"อีนางแบบขาถ่างนี่...กล้าหาเรื่องน้องฉัน!!!...อย่าอยู่เลยมึง...." เพีนงจันทร์ดิ้นเร่าๆอยู่บนตักแกร่งของชายหนุ่ม

"คุณเลิกดิ้นไปมาเสียทีได้ไหม..อะไรๆมันผงาดไปหมดแล้ว!!!" เสียงแหบแห้งของเอฮาซานกระซิบทำเอาร่างบางนั้นนิ่งกริบแทบจะทันที

"ถ้าคุณไม่ได้เป็นเจ้านายที่หล่อรวยแบบนี้...คุณจะโดนฉันเากหนังควายเข้าท้องเสียให้เข็ด" เพียงจันทร์หันไปทำตาเขียวใส่ชายหนุ่ม

" ผมไม่รู้จักเสกหนังควายเข้าท้อง...รู้จักแต่เสกคนเข้าท้อง....คุณลองดูไหม" เขาแหย่...ร่างบางตรงหน้าหันมาทำตาขวางใส่เขาพลางกำหมัดแน่นแต่ก็เหมือนว่าเธอจะยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้แล้วก็หันไปส่งกระแสจิตพิฆาตใส่นางแบบคนนั้นต่อ

" ฉันพูดตรงๆนะคะ...ฉันกับคุณไลอาห์เป็นถึงคู่หมั้นกันมานานมากแล้ว...ฉันก็มีหึงหวงบ้างเป็นธรรมดาแต่ระหว่างที่เขาเบื่อๆจะใช้บริการหญิงบริการบ้างฉันก็ไม่ว่านะคะ....ฉันใจกว้างพอ" ปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกสีสดยังคงเอ่ยวาจาถากถางออกมาไม่หยุด

" ฉันก็ฟังคุณมานานแล้วนะคะ...คุณไลอาห์ที่คุณพูดถึงมาตั้งแต่เมื่อกี้...เขา....เป็นใครเหรอคะ!!...ฉันเป็นบริกรที่มีหน้าที่ให้บริการลูกค้า...ถูกต้องแล้วค่ะ...ฉันจน...คุณก็พูดถูกนะคะ...ฉันเคยอดอยาก...คุณก็พูดถูกอีกค่ะฉันเห็นด้วย...แต่...คุณรู้เรื่องของฉันทุกเรื่องขนาดนี้...เรื่องของตัวคุณเองคุณรู้อะไรบ้างคะ??" พูดจบ...คนรอบข้างที่ได้ยินถึงกับหลุดขำแต่พวกเขาก็เก็บอาการกันทันทีเพราะเกรงว่านางแบบชื่อดังจะเสียหน้า

" นี่!!!ฉันอุตสาห์เจรจาด้วยดีๆนะคะทำไมคุณถึงพูดกับฉันแบบนี้!!ไม่เมกเซนต์เลยนะคะ มิสอัญชัน" ซูซี่ทำทีเหมือนตัวเองถูกกระทำท่าทางที่แสดงออกมาของเธอแม้แต่เด็กอนุบาลยังรู้ว่าเธอตั้งใจทำให้อัญชันขายหน้า

" คำพูดตรงไหนของฉันไปทำอะไรให้คุณสึกหรอเหรอคะ...ตั้งแต่เข้ามาในร้านคุณก็ว่าฉันฉอดๆๆๆ...ฉันเห็นคุณอึดอัดก็เลยปล่อยให้คุณทำตามใจ...แต่พอฉันตอบกลับคุณแค่ไม่กี่ประโยค...กลับทำเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ..นี่คุณ...เป็นวัยทองเหรอคะ!!!...หรือว่าที่บ้านไม่รัก อกหัก หรือว่าคุณไลอาห์นั่นไล่ตะเพิดคุณมาเหรอคะถึงมาลงกับฉันแบบนี้...ไม่เมกเซนต์เลบนะค" โดยไม่เหลือช่องว่างใดๆให้ซูซี่เถียงกลับ นางแบบสาวได้แต่กัดฟันแล้วกระทืบเท้าตึงตังก่อนจะรีบเดินออกไป