Todos los capítulos de คืนรักร้อนอ้อนผีหื่น: Capítulo 11 - Capítulo 20

หลังจบกิจวัตรประจำวัน สวดมนต์และแผ่เมตตาให้แก่บรรพบุรุษผู้ล่วงลับ รวมไปถึงเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายเรียบร้อยแล้ววรัชญาก็ลองติดต่อหาพี่ชายอีกหนทว่าสิ่งที่ได้ยินก็ยังคงเป็นประโยคเดิม ๆ'หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...'"หายไปไหนของพี่นะพี่วุฒิ"เธอรำพึงรำพันถึงพี่ชายแล้วถอนหายใจอย่างอ่อนแรง ความโกรธเคืองในคราแรกที่รู้ตัวว่าโดนเท ถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยโดยสมบูรณ์จริงอยู่ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ชายเงียบหาย แต่โดยปกติแล้วต่อให้จะงานยุ่งงานหนักมากแค่ไหน พี่ชายก็ยังเจียดเวลามาทิ้งข้อความสั้น ๆ ไว้ให้เธอและมารดาได้รับรู้อยู่เสมอขนาดตอนสามปีก่อนมีช่วงหนึ่งที่พี่ชายทำโทรศัพท์พัง แล้วอยู่ในระหว่างเก็บเงินซื้อเครื่องใหม่ ก็ยังอุตส่าห์หาเหรียญมาหยอดที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะแต่รอบนี้ ... ให้ตายสิ เธอใจคอไม่ดีเลย เห็นทีถ้าพรุ่งนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้อีก เธอคงต้องเข้าแจ้งคนหาย แล้วยอมบอกสิ่งที่เกิดขึ้นกับมารดาตรง ๆ"เฮ้ออ"วรัชญาชำเลืองมองรายชื่อที่จวบจนบัดนี้ก็ยังไร้การตอบรับครู่หนึ่งเธอก็ตัดใจวางโทรศัพท์ ก่อนหย่อนมันทิ้งไว้ข้างกายเผื่อว่าหากอีกฝ่ายติดต่อกลับมา เธอจะได้หยิบมันมารับได้ท

วิญญาณหนุ่มแค่นหัวเราะกับความคิดติดตลกแล้วรีบปิดจบให้ได้ก่อนจะหมดเวลา"เอ่อ ว่านครับ ยืนคุยนานแล้วพี่เมื่อยขาอะ ขอเข้าไปนั่งตรงนั้นได้ไหมครับ"พร้อมกันนั้นวิญญาณหนุ่มก็ชี้มือไปทางเก้าอี้ไม้เก่า ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กับป้อมยาม ดวงตาสีฟ้าอมเทาเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังในตอนหญิงสาวเอี้ยวหน้าไปมองมันก่อนหันกลับมาส่งยิ้มให้"เข้ามาสิคะ"เยส! เสร็จกู!!ในที่สุดความพยายามก็เป็นผล วิญญาณหนุ่มพยายามเก็บสีหน้าและอาการให้มากที่สุดแม้ความจริงจะดีใจจนเนื้อเต้นสองเท้าก้าวตรงเข้าไปหาหญิงสาว กระทั่งเหลือเพียงอีกก้าวเดียวก็สามารถข้ามเข้าไปด้านใน เขาก็ชะงัก แววตาสับสนลังเลเขาเองก็ไม่แน่ใจเท่าไรนักว่าวิธีการล่อลวงให้หญิงสาวเอ่ยปากอนุญาตโดยตรงนี้จะได้ผลตามที่วิญญาณชายร่างท้วมซึ่งบังเอิญเจอระหว่างลอยตามเธอมาถึงที่นี่แนะนำหรือไม่แต่ในเมื่อโอกาสมันมีมาให้ลอง จะไม่ไขว่คว้าแล้วพยายามดูสักครั้ง มันก็ยังไงอยู่!มือหนาค่อย ๆ ยกขึ้นก่อนยื่นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ หลุบตามองด้วยใจลุ้นระทึก และทันทีที่พบว่าไม่เกิดพลังสะท้อนกลับเหมือนคราวที่เขาพยายามลักลอบเข้าไปเมื่อชั่วโมงก่อน เขาก็ลืมตัว ร้องเยสเสียงดังบังเกิดเสียงหัวเรา

ใช้เวลารวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทางกว่าครู่ใหญ่วิญญาณหนุ่มไร้ที่มาที่ไปก็จัดการปิดโคมไฟ ก่อนค่อย ๆ คืบคลานขึ้นไปบนเตียง ดวงตาวาววับจดจ้องใบหน้าพริ้มเพราเขม็งขณะพยายามเคลื่อนขึ้นคร่อมเหนือร่างกายของเจ้าของห้องอย่างระมัดระวังฉับพลันใบหน้าก็เกิดร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกหนเมื่อจู่ ๆ คนที่คิดว่าหลับใหลพลิกกายเปลี่ยนท่า จากเดิมนอนตะแคงข้างมาเป็นนอนหงายส่งผลให้เสี้ยวหน้าเกลี้ยงเกลาเบี่ยงเฉียดปลายจมูกของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด"อื้ออ"เสียงครางบังเกิดขึ้นในลำคอพร้อมแรงขยับไหวของร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่ม ยิ่งกดดันให้วิญญาณหนุ่มเครียดเกร็งกว่าเก่าดวงตาสีฟ้าอมเทาเบิกกว้าง พร่ำภาวนาขออย่าให้เธอตื่นขึ้นมาก่อนที่เขาจะทันได้ทดลองทำตามคำแนะนำอีกหนึ่งอย่างซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้ทุกอย่างจะค่อนข้างเป็นใจ คล้อยหลังเหตุการณ์สุดระทึกขวัญสำหรับเขาไปไม่กี่นาที อีกฝ่ายก็ผ่อนลมหายใจ จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง"กะ...เกือบไปแล้วไหมล่ะ"หากไม่ติดว่ากำลังลอยคร่อมเหนือร่างของหญิงสาวอยู่ล่ะก็ เขาล่ะอยากจะถอนหายใจแรง ๆ ให้สมกับความรู้สึกโล่งอกนี้ทั้งที่เพิ่งพบกันเพียงไม่กี่ชั่วโมง ทว่าเธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือน

เสียงฮึมฮัมดังคลอไปกับเสียงเพลงที่เปิดควบคู่ ราวสิบห้านาทีวรัชญาในชุดลำลองสีเรียบก็หยัดกายลุกขึ้นยืน ทอดมองภาพสะท้อนบนกระจกแล้วสั่งให้ตัวเองฉีกยิ้ม"ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี"อวยพรให้ตัวเองพลางเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแต่งกายรอบสุดท้าย มือเรียวก็คว้าเอากระเป๋าสะพายใบเล็กมาคล้องบ่าทว่าในวินาทีที่กำลังจะก้าวออกจากห้องเธอก็ชะงัก เอี้ยวหน้ากลับไปมองห้องพักก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันมาได้อย่างไร แต่หากเกิดขึ้นเพราะสิ่งลี้ลับอย่างที่สันนิษฐานจริง ๆ ล่ะก็ ก็ถือได้ว่าเป็นสัญญาณตอบรับที่ดีเพราะถึงแม้เธอจะพบเจอเรื่องเหนือธรรมชาติมาตลอดนับสิบปี แต่นี่นับเป็นครั้งแรกทีเดียวที่เธอได้รับการต้อนรับอย่างเป็นมิตรริมฝีปากอิ่มสวยระบายยิ้ม ไม่ลืมจะกล่าวขอบคุณวิญญาณตนใดก็ตามที่ใจดีกับเธอ พร้อมให้สัญญาว่าหลังจบธุระเรื่องของพี่ชายแล้วเธอจะแวะไปทำบุญ อุทิศส่วนกุศลไปให้เป็นการตอบแทนหรืออีกนัยคือต้องการผูกมิตร เพราะอย่างน้อย ๆ น้ำใจในครั้งนี้อาจส่งผลให้เธอสามารถนอนหลับสบาย ไร้สิ่งรบกวนในวันพระครั้งต่อไป"แล้วจะกรวดน้ำไปให้นะจ๊ะ"จากนั้นวรัชญาก็เปิดประตูออกไปพร้อมรอยยิ้ม ทิ้งให้เจ้าของความดีความชอ

'วะ...วิ่ง!''มึงคิดว่าจะหนีพ้นเหรอ!'เสียงตะโกนเหล่านั้นดังมาจากข้างหลัง ซึ่งอีกฝ่ายเป็นใครบ้างเขาก็ไม่อาจรู้ เพราะในตอนนั้นสองขาของเขากำลังสับถี่ยิบ พุ่งทะยานไปข้างหน้าก้อนเนื้อในอกเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาเพราะความตกใจระคนหวาดหวั่น รอบกายมืดสลัวเสียจนเขามองไม่ออกว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน และกำลังจะไปไหนแต่แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาภาพทุกอย่างก็หมุนเคว้ง คล้ายมีแรงมหาศาลพุ่งเข้ามาปะทะร่างกาย ภาพสุดท้ายที่เห็นก่อนสติจะพาเขาจมลงสู่ความมืดมิดก็คือ ท้องนภาในยามค่ำคืนไม่แน่ว่ามันอาจจะเป็นเหตุการณ์สุดท้ายก่อนที่เขาจะตาย และถ้าหากเป็นแบบนั้นจริง ๆ ล่ะก็ นอกจากมันจะไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา ๆ แล้ว ยังอาจสร้างความเดือดร้อนให้คนรอบตัวหรือครอบครัวเขาและนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นได้!"โอ๊ะ พี่คนนั้นสวยจัง"เสียงอุทานปลุกให้วิญญาณหนุ่มหลุดออกจากห้วงภวังค์ ครั้นพอเห็นหญิงสาวทำตาลุกวาว มีสีหน้าตื่นเต้น จึงเอี้ยวหน้าไปมองตามหืม มีมนุษย์เข้ามาอยู่เพิ่มตั้งแต่เมื่อไร?พลันเขาก็สะดุ้งโหยง สองเท้าก้าวขยับหลบตามสัญชาตญาณทันทีที่เจ้าของร่างเพรียวระหงหันหน้ามามอง ถึงจะรู้ดีว่าไม่น่ามีใครมองเห็นเข