Home / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 7 — คำสารภาพก่อนตาย

Share

ตอนที่ 7 — คำสารภาพก่อนตาย

last update publish date: 2026-08-07 21:28:45

“พิมพ์ดาว!”

เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วบ้าน

ร่างของพิมพ์ดาวทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงไหลเปื้อนเสื้ออย่างรวดเร็ว

ธามรีบประคองร่างเธอไว้

“โทรเรียกรถพยาบาล!”

“ฉันโทรแล้ว!”

ณิชาคุกเข่าลงข้างน้องสาว มือสั่นเทาขณะกดแผล

“พิมพ์ดาว…อย่าเป็นอะไรนะ”

ดวงตาของพิมพ์ดาวเปิดขึ้นเพียงเล็กน้อย

เธอมองณิชา

ริมฝีปากขยับช้า ๆ

“พี่…”

“ฉันอยู่นี่”

“อย่า…ไว้ใจ…”

พิมพ์ดาวพยายามพูดต่อ

“มิริน…”

แล้วดวงตาของเธอก็ปิดลง

“พิมพ์ดาว!”

---

โรงพยาบาล

เวลาผ่านไปกว่าสามชั่วโมง

ณิชายังคงนั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

เสื้อของเธอเต็มไปด้วยเลือด

ธามนั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไร

จนกระทั่งประตูเปิดออก

หมอเดินออกมา

“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่กระสุนทำให้เสียเลือดมาก ตอนนี้ยังไม่รู้สึกตัว”

ณิชาหลับตาลงด้วยความโล่งใจ

“เธอจะฟื้นเมื่อไหร่คะ?”

“ต้องรอดูอาการครับ”

หมอเดินจากไป

ณิชานั่งนิ่ง

ธามมองเธอ

“เธอไม่ควรโทษตัวเอง”

ณิชาหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าฉันไม่เปิดกล่องนั้น…”

“คนที่ยิงพิมพ์ดาวคือคนผิด ไม่ใช่เธอ”

ณิชาเงียบ

ก่อนถามขึ้น

“ธาม”

“อืม?”

“ถ้าสิ่งที่พ่อฉันทิ้งไว้เป็นความจริง…”

เธอกำมือแน่น

“แสดงว่าสามปีที่นายแก้แค้นฉัน…นายทำร้ายคนผิดมาตลอด”

ธามก้มหน้า

“ฉันรู้”

“แล้วนายจะทำยังไง?”

เขาเงียบอยู่นาน

“ฉันจะชดใช้”

ณิชาหันมามอง

“ชดใช้ยังไง?”

ธามเงยหน้าขึ้น

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ถ้าฉันต้องใช้เวลาทั้งชีวิต…ฉันก็จะชดใช้ให้เธอ”

หัวใจของณิชาสั่นไหว

แต่เธอรีบหันหน้าหนี

“ฉันไม่ต้องการ”

“ฉันรู้”

“ฉันไม่ต้องการความสงสาร”

“ฉันไม่ได้สงสารเธอ”

ณิชาหันกลับมา

ธามมองเธอตรง ๆ

“ฉันกำลังรู้สึกผิด”

---

คนที่ไม่ควรอยู่ที่นี่

เวลาประมาณตีสาม

ทางเดินโรงพยาบาลเงียบสงัด

ณิชากำลังเดินกลับจากห้องน้ำ

แต่เมื่อเดินผ่านหน้าห้องพักของพิมพ์ดาว เธอกลับเห็นเงาคนยืนอยู่ด้านใน

“ใคร?”

ไม่มีเสียงตอบ

ณิชารีบเดินเข้าไป

ชายสวมหน้ากากกำลังยืนอยู่ข้างเตียงของพิมพ์ดาว

มือกำลังถือสายออกซิเจน

“หยุด!”

ชายคนนั้นหันกลับมา

ก่อนพุ่งเข้าหาเธอ

ณิชาถอยหลัง

“ช่วยด้วย!”

เสียงฝีเท้าดังจากทางเดิน

ชายคนนั้นรีบวิ่งหนี

ธามที่กำลังเดินมาเห็นเหตุการณ์พอดี

“ณิชา!”

เขาวิ่งตามไป

แต่ชายคนนั้นขึ้นบันไดหนีไปได้

ธามกลับเข้ามาหาเธอ

“เธอเป็นอะไรไหม?”

“ฉันไม่เป็นไร”

“มันเข้ามาทำอะไร?”

ณิชามองเข้าไปในห้อง

“มันพยายามถอดเครื่องช่วยหายใจของพิมพ์ดาว”

ธามสีหน้าเปลี่ยนทันที

“มันต้องการฆ่าเธอ”

ณิชาพยักหน้า

“เพราะพิมพ์ดาวรู้ความจริง”

ทันใดนั้น…

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังขึ้น

ปี๊บ…ปี๊บ…

พิมพ์ดาวขยับนิ้ว

ณิชารีบเข้าไปหา

“พิมพ์ดาว?”

เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เปิดขึ้น

“พี่…”

“ฉันอยู่นี่”

พิมพ์ดาวมองไปรอบ ๆ

ก่อนกระซิบ

“มันรู้แล้ว…”

“ใคร?”

“คนที่…”

เธอหอบหายใจ

“อยู่เบื้องหลัง…”

ณิชากำมือเธอ

“บอกฉัน”

พิมพ์ดาวมองธาม

“พี่ธาม…”

“ฉันอยู่ตรงนี้”

“คนที่ฆ่าพ่อพี่…”

เธอหยุด

น้ำตาไหลออกมา

“ไม่ใช่พ่อของพี่ณิชา”

ธามนิ่ง

“ฉันรู้แล้ว”

พิมพ์ดาวส่ายหน้า

“ไม่…พี่ไม่รู้”

เธอกำมือณิชาแน่น

“คนคนนั้น…”

เสียงเธอสั่น

“เป็นคนที่พี่ณิชาไว้ใจที่สุด”

ณิชาหน้าซีด

“มิริน?”

พิมพ์ดาวหลับตา

ก่อนพยักหน้า

ธามมองณิชา

ทั้งสองสบตากัน

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร…

เสียงประตูห้องเปิดออก

พยาบาลเดินเข้ามา

“ขอให้ญาติออกไปก่อนนะคะ คนไข้ต้องพัก”

ณิชาและธามจึงเดินออกมา

---

ความจริงของมิริน

ทันทีที่ประตูปิดลง

ณิชาหยิบโทรศัพท์ออกมา

เธอเปิดดูรูปเก่าของมิริน

แล้วจู่ ๆ ก็สังเกตเห็นบางอย่าง

ในรูปวันแต่งงานของเธอ…

มิรินยืนอยู่ด้านหลัง

และข้างตัวเธอมีชายคนหนึ่ง

ชายคนเดียวกับที่ปรากฏในภาพคืนวรเมธเสียชีวิต

ณิชาซูมภาพ

หัวใจเต้นแรง

“เป็นเธอจริง ๆ…”

ธามมองหน้าจอ

“ผู้ชายคนนี้คือใคร?”

“ฉันไม่รู้”

“แต่เธอรู้จักเขา”

ณิชาพยักหน้า

“ฉันเคยเห็นเขากับมิรินหลายครั้ง”

“ทำไมเธอไม่เคยบอกฉัน?”

“เพราะฉันคิดว่าเขาเป็นญาติของเธอ”

ธามหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ฉันจะให้คนตรวจสอบ”

แต่ก่อนที่เขาจะโทรออก…

โทรศัพท์ของณิชาก็ดังขึ้น

ชื่อบนหน้าจอทำให้เธอนิ่ง

มิริน

ณิชากดรับ

“ฮัลโหล?”

เสียงปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนมิรินจะพูด

“พิมพ์ดาวฟื้นแล้วใช่ไหม?”

ณิชาตัวแข็ง

“เธอรู้ได้ยังไง?”

เงียบ

“ฉันถามว่าเธอรู้ได้ยังไง?”

มิรินหัวเราะเบา ๆ

“ฉันเป็นเพื่อนเธอนะณิชา”

“แต่เธอไม่ได้อยู่โรงพยาบาล”

“…”

“เธอรู้ได้ยังไงว่าพิมพ์ดาวฟื้น?”

ปลายสายเงียบ

ก่อนมิรินจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นลง

“เธอไม่ควรขุดเรื่องนี้ต่อ”

“เธอกลัวอะไร?”

“ฉันไม่ได้กลัว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ออกมาเจอฉัน”

มิรินเงียบไปครู่หนึ่ง

“ได้”

“ที่ไหน?”

“ร้านกาแฟเก่าที่เราเคยไปด้วยกัน”

“กี่โมง?”

“หนึ่งชั่วโมงจากนี้”

สายถูกตัด

ธามรีบคว้าแขนเธอ

“เธอจะไปคนเดียวไม่ได้”

“ฉันต้องไป”

“มันอาจเป็นกับดัก”

“ฉันรู้”

“งั้นฉันไปด้วย”

ณิชามองเขา

“ถ้านายไป เธออาจไม่พูดความจริง”

ธามนิ่ง

“ฉันจะไปคนเดียว”

---

ร้านกาแฟเก่า

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ณิชานั่งอยู่ตรงมุมร้าน

เวลาผ่านไปสิบนาที

ยี่สิบนาที

สามสิบนาที

มิรินยังไม่มา

ณิชากำโทรศัพท์แน่น

จนกระทั่งเสียงเก้าอี้ถูกลากออกตรงหน้า

ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งลง

แต่ไม่ใช่มิริน

เป็นพิมพ์ดาว

ณิชาตกใจ

“เธอออกจากโรงพยาบาลได้ยังไง?”

พิมพ์ดาวมองเธอ

“ฉันไม่ได้ออกมา”

“แล้ว…”

“นี่เป็นภาพที่ฉันบันทึกไว้ล่วงหน้า”

ณิชานิ่ง

พิมพ์ดาวยื่นโทรศัพท์ให้

หน้าจอเปิดวิดีโอหนึ่ง

เป็นภาพของมิรินกำลังคุยกับชายคนหนึ่ง

ณิชากดเล่น

เสียงของมิรินดังขึ้น

“ธามจะต้องเกลียดณิชาไปตลอดชีวิต”

ชายคนนั้นตอบ

“แล้วถ้าวันหนึ่งเขารู้ความจริงล่ะ?”

มิรินหัวเราะ

“เขาจะไม่มีวันรู้ เพราะหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือฉัน”

ณิชาหน้าซีด

ชายคนนั้นถาม

“แล้วภาคภูมิล่ะ?”

มิรินตอบ

“เขาต้องตาย เพราะเขารู้มากเกินไป”

วิดีโอจบลง

ณิชานั่งนิ่ง

น้ำตาไหลออกมา

พ่อของเธอไม่ได้เป็นฆาตกร

แต่เขาถูกฆ่า…

เพราะรู้ความจริง

และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดคือเพื่อนที่เธอรักและไว้ใจมาตลอด

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของพิมพ์ดาวสั่น

มีข้อความเข้ามา

เธอเปิดดู

ใบหน้าซีดลงทันที

“มีอะไร?”

พิมพ์ดาวยื่นโทรศัพท์ให้ณิชา

ข้อความจากมิรินมีเพียงประโยคเดียว

“ถ้าพวกเธอรู้ความจริงแล้ว ก็เตรียมตัวบอกลาธามได้เลย”

ณิชาขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร?”

ยังไม่ทันที่พิมพ์ดาวจะตอบ…

เสียงปืนก็ดังขึ้นจากนอกร้าน

ปัง!

กระจกหน้าร้านแตกกระจาย

ณิชากรีดร้อง

พิมพ์ดาวล้มลงกับพื้น

แต่ครั้งนี้…

คนที่ถูกยิงไม่ใช่พิมพ์ดาว

คือธาม

เขายืนอยู่หน้าร้าน

เลือดค่อย ๆ ไหลออกจากหน้าอก

ณิชาวิ่งเข้าไปหาเขา

“ธาม!”

ชายหนุ่มทรุดลงในอ้อมแขนของเธอ

ก่อนกระซิบเบา ๆ

“หนีไป…”

“ไม่!”

“มันไม่ได้ต้องการฆ่าฉัน…”

เขามองเธอ

“มันต้องการ…ใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อเธอออกมา”

ณิชานิ่งงัน

และในวินาทีนั้น…

โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

หมายเลขที่ไม่รู้จัก

เธอกดรับ

เสียงของมิรินดังขึ้น

“ณิชา…”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาตามสาย

“ตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วนะ…”

“ว่าเกมนี้…”

“เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น”

— จบตอนที่ 7 —

ตอนต่อไป: ความจริงของคนที่ฉันรัก

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 28 : เด็กที่ถูกเลือกให้ตาย

    เสียงฝนตกกระทบกระจกดังต่อเนื่อง ซ่า… ซ่า… ซ่า… ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอยังคงซีดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงจ้องชายชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายชราคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวลูบกรอบรูปเก่าอย่างแผ่วเบา “คุณเป็นใคร?” ณิชาถามอีกครั้ง น้ำเสียงแข็งขึ้น “แล้วต้องการอะไรจากฉัน?” ชายชราเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันชื่อ อธิคม” เขาพูดช้า ๆ “และสิ่งที่ฉันต้องการ…” สายตาของเขาเลื่อนไปยังภาพถ่ายในมือ “คือความจริง” ณิชาหัวเราะอย่างขมขื่น “ความจริง?” เธอส่ายหน้า “ตลอดชีวิตฉันมีแต่คนใช้คำนี้เพื่อหลอกฉัน” รอยยิ้มของอธิคมหายไปเล็กน้อย “งั้นฉันจะไม่หลอก” เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “ฉันจะให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง” เด็กสองคนในคืนเดียวกัน อธิคมเปิดแฟ้มเก่าออก ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก ภาพอัลตราซาวนด์ ใบรับรองการคลอด และภาพเด็กทารกสองคน ณิชามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง “นี่คือ…” “เธอแ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 27 : พ่อที่ไม่เคยรู้จัก

    ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกจนสุด ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะหนักแน่น กึก… กึก… กึก… เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งเย็นจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ได้ แม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขากลับสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ณิชายืนมองชายคนนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยิน “คุณ…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เป็นใครกันแน่?” ชายคนนั้นหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่เมตร ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาแข็งกร้าวในตอนแรก… แต่เพียงชั่วครู่เดียวก็อ่อนลง ราวกับคนที่กำลังมองสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ฉันชื่อ ภาคิน” ณิชาชะงัก “แต่…” เธอหันไปมองภาคินอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสับสน “เมื่อกี้คุณก็เรียกเขาว่าภาคิน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ “นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของฉัน” เขาถอดนาฬิกาจากข้อมือออกช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ “ชื่อที่แท้จริงของฉันคือ อัครเดช” วรเมธที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที “อัครเดช…” เขาพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 26 — คนตายที่กลับมา

    ไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นอีกครั้งณิชายืนนิ่ง ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…คือคนที่เธอเห็นว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“เป็นไปไม่ได้…”วรเมธพึมพำ สีหน้าซีดเผือดอรนภาถึงกับถอยหลัง“นาย…”ชายคนนั้นยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานนะ อรนภา”ณิชามองเขาริมฝีปากสั่น“คุณ…คือ…”เขาค่อย ๆ เดินออกจากเงามืดภาคิน อดีตหุ้นส่วนของวรเมธ และเป็นชายที่ทุกคนเชื่อว่าถูกเผาเสียชีวิตในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิต และกำลังมองณิชาด้วยสายตาแปลกประหลาด เหมือนคนที่เฝ้ารอเธอมานานหลายปีคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่“ภาคิน…”วรเมธกำปืนแน่น“ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง”ภาคินหัวเราะเบา ๆ“นายเห็นศพของคนอื่น”“ฉันเป็นคนจัดฉากทั้งหมด”“ทำไม?”“เพราะถ้าฉันไม่ตาย…”ภาคินมองไปยังณิชา“เด็กคนนี้จะไม่มีวันปลอดภัย”ณิชาขมวดคิ้ว“ฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”ภาคินไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินเข้ามาใกล้“เธอจำฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ”ณิชาส่ายหน้า“ฉันไม่เคยพบคุณ”“ผิดแล้ว”ภาคินยิ้มเศร้า“เธอเคยพบฉัน”“ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก”ความทรงจำที่หายไปทันใดนั้น ภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวของณิชาเสียงเด็กหัวเร

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status