Beranda / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 6 — คนที่ยอมตายแทน

Share

ตอนที่ 6 — คนที่ยอมตายแทน

last update Tanggal publikasi: 2026-08-07 21:25:37

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโกดัง

ณิชานั่งคุกเข่าอยู่ข้างธาม มือของเธอกดแผลตรงไหล่เขาไว้แน่น

“ธาม…ลืมตาสิ”

ชายหนุ่มกัดฟัน พยายามพยุงตัวขึ้น

“ฉันยังไม่ตาย…”

“แต่นายถูกยิง!”

“แค่ถาก ๆ”

“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”

เสียงของณิชาสั่น

เธอฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมาพันแผลให้เขา

ธามมองใบหน้าของเธอเงียบ ๆ

ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะถูกเขาทอดทิ้ง

แต่วันนี้…

เธอกำลังเป็นคนที่พยายามช่วยชีวิตเขา

“ทำไมต้องช่วยฉัน?”

ณิชาชะงัก

“อะไรนะ?”

“เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ?”

เธอนิ่งไป

ก่อนตอบเสียงเบา

“ฉันอาจเกลียดสิ่งที่นายทำกับฉัน…”

มือของเธอยังคงกดแผลให้เขา

“แต่ฉันไม่เคยอยากให้นายตาย”

ธามมองเธอด้วยสายตาสั่นไหว

เป็นครั้งแรกในรอบสามปี…

ที่เขารู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า รัก

เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า…

ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นลูกสาวของศัตรู กลับยังมีความเมตตาให้เขา แม้เขาจะทำลายเธอจนแทบไม่เหลืออะไร

---

โรงพยาบาล

เวลาตีสอง

ธามถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดทันที

ณิชานั่งอยู่หน้าห้องด้วยเสื้อที่เปื้อนเลือด

เธอจ้องประตูห้องผ่าตัดไม่วางตา

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

ทำไมเขาถึงต้องเอาตัวเองมาบังเธอ?

ถ้าเขายังเกลียดเธอ…

ทำไมต้องช่วย?

ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก

หมอเดินออกมา

“คนไข้ปลอดภัยครับ กระสุนฝังไม่ลึกมาก แต่ต้องพักฟื้น”

ณิชาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าครับ?”

เธอชะงัก

“ฉัน…”

คำตอบกลับติดอยู่ในลำคอ

ภรรยา?

อดีตภรรยา?

หรือคนแปลกหน้า?

สุดท้ายเธอเลือกตอบ

“ฉันเป็นคนรู้จักค่ะ”

หมอมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนเดินจากไป

ณิชานั่งลงอีกครั้ง

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอรีบเช็ดมันออก

“ฉันจะร้องไห้ทำไม…”

---

ห้องพักผู้ป่วย

ธามลืมตาขึ้นในตอนเช้า

สิ่งแรกที่เห็นคือณิชาที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

ใบหน้าของเธอซีดเซียว

ใต้ดวงตามีรอยคล้ำ

บนมือยังมีคราบเลือดของเขาติดอยู่

ธามมองเธออยู่นาน

เขาอยากยื่นมือไปแตะใบหน้าเธอ

แต่สุดท้ายก็หยุด

เพราะเขาไม่มีสิทธิ์อีกแล้ว

ณิชาสะดุ้งตื่น

“นายฟื้นแล้ว?”

“อืม”

“เจ็บไหม?”

“นิดหน่อย”

เธอถอนหายใจ

“หมอบอกว่านายต้องพัก”

“เธออยู่เฝ้าฉันทั้งคืน?”

“แค่บังเอิญหลับ”

ธามยิ้มบาง ๆ

“โกหก”

ณิชาหันหน้าหนี

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อนาย”

“แล้วทำเพื่อใคร?”

เธอเงียบ

ธามมองเธอ

ก่อนพูดเบา ๆ

“ขอบคุณ”

ณิชาหันกลับมา

“เรื่องอะไร?”

“ที่ยังอยู่ตรงนี้”

หัวใจของเธอกระตุก

แต่เธอไม่ตอบ

เพราะเธอกลัว…

กลัวว่าหากเปิดใจอีกครั้ง เธอจะกลับไปเป็นผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาทำร้าย

ทันใดนั้น ประตูห้องเปิดออก

กรวิชเดินเข้ามา

ธามเปลี่ยนสีหน้าทันที

“นายหายไปไหนเมื่อคืน?”

กรวิชนิ่ง

“ผมมีธุระครับ”

“ฉันโทรหานายหลายครั้ง”

“โทรศัพท์ผมแบตหมด”

ณิชามองกรวิช

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่มือของเขา

มีแผลเล็ก ๆ บริเวณนิ้ว

เหมือนถูกของมีคมบาด

“มือคุณไปโดนอะไรมา?”

กรวิชมองมือของตัวเอง

“อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ”

ณิชายังมองเขาไม่วางตา

เพราะเมื่อคืน…

ชายชุดดำที่เธอพบในโกดังมีรอยแผลตรงตำแหน่งเดียวกัน

เธอไม่พูดอะไร

แต่เริ่มสงสัยหนักขึ้น

---

หลักฐานที่ถูกซ่อน

ช่วงสาย กรวิชนำแฟ้มเก่ามาให้ธาม

“ผมตรวจสอบประวัติทั้งหมดแล้วครับ”

ธามเปิดแฟ้ม

“พบอะไร?”

“มีเอกสารหนึ่งฉบับที่ถูกซ่อนมานานสิบปี”

กรวิชยื่นกระดาษให้

ธามอ่าน

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

รายงานเหตุการณ์คืนวันที่วรเมธเสียชีวิต

แต่ในรายงานมีข้อความหนึ่งที่ไม่เคยปรากฏในแฟ้มเดิม

«“ผู้ต้องสงสัยภาคภูมิถูกพบเห็นบริเวณโกดัง แต่ก่อนเกิดเหตุ ภาคภูมิได้ช่วยนำเด็กชายคนหนึ่งออกจากอาคาร”»

ธามหยุดหายใจ

“เด็กชาย?”

กรวิชพยักหน้า

“ครับ”

“ใคร?”

กรวิชเปิดภาพเก่าออกมา

เด็กชายอายุประมาณสิบสองปี

ยืนอยู่ข้างภาคภูมิ

ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

ธามมองภาพนั้น

หัวใจเหมือนถูกบีบ

เพราะเด็กชายในภาพ…

คือเขาเอง

“เป็นไปไม่ได้…”

ความทรงจำเก่า ๆ เริ่มย้อนกลับมา

เสียงพ่อ

เสียงแม่

กลิ่นควัน

และผู้ชายคนหนึ่งกำลังอุ้มเขาวิ่งออกจากโกดัง

ชายคนนั้นพูดว่า

“ไม่ต้องกลัวนะลูก…ลุงจะช่วยหนูเอง”

ธามหลับตาแน่น

“ภาคภูมิ…”

เขาพึมพำ

ชายที่เขาเกลียดมาตลอดสิบปี…

กลับเป็นคนช่วยชีวิตเขาในคืนนั้น

ณิชาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่าง

เธอน้ำตาคลอ

“แปลว่าพ่อฉันไม่ได้ฆ่าพ่อของนาย”

ธามไม่ตอบ

แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ฉัน…”

เสียงของเขาสั่น

“ฉันทำอะไรลงไป”

ณิชามองเขา

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นชายผู้เย็นชาคนนี้มีสีหน้าราวกับคนที่กำลังพังทลาย

---

ความจริงที่เจ็บกว่า

ธามหยิบเอกสารอีกใบขึ้นมา

เป็นบันทึกของตำรวจในคืนนั้น

ข้อความบรรทัดหนึ่งถูกขีดฆ่า

แต่ยังพออ่านได้

“ผู้เห็นเหตุการณ์อีกหนึ่งรายคือเด็กหญิง…”

ณิชาขมวดคิ้ว

“เด็กหญิง?”

กรวิชพยักหน้า

“ครับ แต่ชื่อถูกลบออกจากรายงาน”

“อายุเท่าไหร่?”

“ประมาณสิบสี่ปี”

ณิชาตัวแข็ง

เด็กหญิงอายุสิบสี่…

พิมพ์ดาว

เธอหันไปมองธามทันที

“พิมพ์ดาวอยู่ที่นั่น”

ธามมองเธอ

“ถ้าอย่างนั้นเธอต้องเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น”

ณิชาส่ายหน้า

“แต่ทำไมเธอถึงปิดบัง?”

ไม่มีใครตอบได้

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของณิชาดังขึ้น

ข้อความจากหมายเลขไม่รู้จัก

“ถ้าอยากรู้ว่าพิมพ์ดาวเห็นอะไรในคืนนั้น ให้ไปที่บ้านเก่าของเธอ เปิดช่องลับใต้พื้นห้องนอนพ่อ”

ณิชาจ้องข้อความ

ธามถาม

“ใครส่งมา?”

“ไม่รู้”

“ฉันจะไปด้วย”

“ไม่ได้”

“ณิชา…”

เธอมองเขา

“นายยังบาดเจ็บ”

“ฉันไม่สน”

“แต่ฉันสน”

ธามนิ่ง

ณิชาเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

เธอรีบหลบสายตา

“ฉันหมายถึง…ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมา ฉันไม่อยากมีปัญหา”

ธามยิ้มบาง ๆ

“ฉันรู้”

---

บ้านเก่าของภาคภูมิ

ณิชาเปิดประตูห้องนอนของพ่อ

เธอเดินตรงไปยังพื้นไม้ด้านข้างเตียง

นับจากกระดานแผ่นที่สาม…

เคาะหนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

เสียงกลวงดังขึ้น

“ตรงนี้…”

ธามคุกเข่าลง

ทั้งสองช่วยกันเปิดแผ่นไม้

ด้านล่างมีช่องลับขนาดเล็ก

ภายในมีกล่องเหล็กเก่า

ณิชาหยิบมันขึ้นมา

หัวใจเต้นแรง

เมื่อเปิดกล่อง…

มีเทปบันทึกเสียงหนึ่งม้วน

และภาพถ่ายเก่าอีกหลายใบ

เธอหยิบภาพใบแรกขึ้นมา

เป็นภาพวรเมธ

ภาพที่สองคือภาคภูมิ

ภาพที่สาม…

คือพิมพ์ดาวในวัยสิบสี่ปี

และภาพสุดท้ายทำให้ณิชากับธามนิ่งงัน

เพราะในภาพนั้น…

พิมพ์ดาวกำลังยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่ง

ชายคนเดียวกับที่ปรากฏในภาพคืนเกิดเหตุ

ธามมองภาพนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“นี่…”

ณิชาพลิกภาพกลับด้าน

ด้านหลังมีข้อความเขียนด้วยลายมือของพ่อ

“ถ้าลูกเห็นภาพนี้ แสดงว่าพิมพ์ดาวไม่ได้เป็นเหยื่อ…”

ณิชาหยุดหายใจ

ข้อความบรรทัดถัดไปทำให้มือของเธอสั่น

“เธอคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด”

ทันใดนั้น…

เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกห้อง

ตึก…

ตึก…

ตึก…

ธามเงยหน้าขึ้น

“มีคนอยู่ข้างนอก”

ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก

และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ…

พิมพ์ดาว

เธอมองภาพในมือณิชา

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“พี่…ไม่ควรเปิดกล่องนั้น”

ณิชาลุกขึ้น

“เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม?”

พิมพ์ดาวน้ำตาไหล

“ใช่”

“แล้วใครฆ่าพ่อของธาม?”

พิมพ์ดาวมองธาม

ก่อนตอบคำเดียว

“คนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง…”

เธอหยุด

“คือคนที่พี่ณิชาไว้ใจที่สุด”

ณิชาหน้าซีด

“ใคร?”

พิมพ์ดาวยังไม่ทันตอบ…

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก

ปัง!

กระสุนพุ่งทะลุกระจก

พิมพ์ดาวทรุดลงต่อหน้าทั้งสองคน

เลือดสีแดงไหลออกจากร่าง

“พิมพ์ดาว!”

ณิชากรีดร้อง

ธามรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอ

แต่ก่อนที่พิมพ์ดาวจะหมดสติ…

เธอกระซิบข้างหูณิชาเพียงประโยคเดียว

“อย่าไว้ใจ…มิริน…”

แล้วดวงตาของเธอก็ปิดลง

— จบตอนที่ 6 —

ตอนต่อไป

คำสารภาพก่อนตาย

พิมพ์ดาวรอดชีวิต แต่ก่อนที่เธอจะฟื้น มีคนบุกเข้าโรงพยาบาลเพื่อกำจัดหลักฐาน ขณะเดียวกันณิชาได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับมิรินที่ทำให้เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 28 : เด็กที่ถูกเลือกให้ตาย

    เสียงฝนตกกระทบกระจกดังต่อเนื่อง ซ่า… ซ่า… ซ่า… ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่า มือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเธอยังคงซีดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความดื้อรั้น เธอไม่ร้องไห้ ไม่อ้อนวอน เพียงจ้องชายชราตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว ชายชราคนนั้นนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ท่าทางสุขุมและเยือกเย็น นิ้วเรียวยาวลูบกรอบรูปเก่าอย่างแผ่วเบา “คุณเป็นใคร?” ณิชาถามอีกครั้ง น้ำเสียงแข็งขึ้น “แล้วต้องการอะไรจากฉัน?” ชายชราเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ฉันชื่อ อธิคม” เขาพูดช้า ๆ “และสิ่งที่ฉันต้องการ…” สายตาของเขาเลื่อนไปยังภาพถ่ายในมือ “คือความจริง” ณิชาหัวเราะอย่างขมขื่น “ความจริง?” เธอส่ายหน้า “ตลอดชีวิตฉันมีแต่คนใช้คำนี้เพื่อหลอกฉัน” รอยยิ้มของอธิคมหายไปเล็กน้อย “งั้นฉันจะไม่หลอก” เขาวางรูปถ่ายลงบนโต๊ะ “ฉันจะให้เธอเห็นด้วยตาตัวเอง” เด็กสองคนในคืนเดียวกัน อธิคมเปิดแฟ้มเก่าออก ด้านในมีเอกสารจำนวนมาก ภาพอัลตราซาวนด์ ใบรับรองการคลอด และภาพเด็กทารกสองคน ณิชามองภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง “นี่คือ…” “เธอแ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 27 : พ่อที่ไม่เคยรู้จัก

    ประตูเหล็กค่อย ๆ เปิดออกจนสุด ชายวัยกลางคนก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ รองเท้าหนังสีดำกระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะหนักแน่น กึก… กึก… กึก… เขาสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมเข้ม ดวงตานิ่งเย็นจนแทบอ่านความรู้สึกไม่ได้ แม้ภายในห้องจะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขากลับสงบนิ่งราวกับทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ณิชายืนมองชายคนนั้น หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบได้ยิน “คุณ…” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “เป็นใครกันแน่?” ชายคนนั้นหยุดยืนห่างจากเธอไม่กี่เมตร ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาของเขาแข็งกร้าวในตอนแรก… แต่เพียงชั่วครู่เดียวก็อ่อนลง ราวกับคนที่กำลังมองสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต “ฉันชื่อ ภาคิน” ณิชาชะงัก “แต่…” เธอหันไปมองภาคินอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างสับสน “เมื่อกี้คุณก็เรียกเขาว่าภาคิน” ชายตรงหน้าหัวเราะเบา ๆ “นั่นไม่ใช่ชื่อจริงของฉัน” เขาถอดนาฬิกาจากข้อมือออกช้า ๆ แล้ววางลงบนโต๊ะ “ชื่อที่แท้จริงของฉันคือ อัครเดช” วรเมธที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับเบิกตากว้าง สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นตกตะลึงทันที “อัครเดช…” เขาพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 26 — คนตายที่กลับมา

    ไฟในห้องใต้ดินสว่างขึ้นอีกครั้งณิชายืนนิ่ง ร่างกายเย็นเฉียบราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า…คือคนที่เธอเห็นว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน“เป็นไปไม่ได้…”วรเมธพึมพำ สีหน้าซีดเผือดอรนภาถึงกับถอยหลัง“นาย…”ชายคนนั้นยิ้ม“ไม่ได้เจอกันนานนะ อรนภา”ณิชามองเขาริมฝีปากสั่น“คุณ…คือ…”เขาค่อย ๆ เดินออกจากเงามืดภาคิน อดีตหุ้นส่วนของวรเมธ และเป็นชายที่ทุกคนเชื่อว่าถูกเผาเสียชีวิตในเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า มีชีวิต และกำลังมองณิชาด้วยสายตาแปลกประหลาด เหมือนคนที่เฝ้ารอเธอมานานหลายปีคนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่“ภาคิน…”วรเมธกำปืนแน่น“ฉันเห็นศพนายกับตาตัวเอง”ภาคินหัวเราะเบา ๆ“นายเห็นศพของคนอื่น”“ฉันเป็นคนจัดฉากทั้งหมด”“ทำไม?”“เพราะถ้าฉันไม่ตาย…”ภาคินมองไปยังณิชา“เด็กคนนี้จะไม่มีวันปลอดภัย”ณิชาขมวดคิ้ว“ฉันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”ภาคินไม่ได้ตอบทันทีเขาเดินเข้ามาใกล้“เธอจำฉันไม่ได้จริง ๆ สินะ”ณิชาส่ายหน้า“ฉันไม่เคยพบคุณ”“ผิดแล้ว”ภาคินยิ้มเศร้า“เธอเคยพบฉัน”“ตอนที่เธอยังเป็นเด็ก”ความทรงจำที่หายไปทันใดนั้น ภาพบางอย่างผุดขึ้นในหัวของณิชาเสียงเด็กหัวเร

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status