Home / โรแมนติก / รักลวงแค้น / ตอนที่ 6 — คนที่ยอมตายแทน

Share

ตอนที่ 6 — คนที่ยอมตายแทน

last update publish date: 2026-08-07 21:25:37

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโกดัง

ณิชานั่งคุกเข่าอยู่ข้างธาม มือของเธอกดแผลตรงไหล่เขาไว้แน่น

“ธาม…ลืมตาสิ”

ชายหนุ่มกัดฟัน พยายามพยุงตัวขึ้น

“ฉันยังไม่ตาย…”

“แต่นายถูกยิง!”

“แค่ถาก ๆ”

“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”

เสียงของณิชาสั่น

เธอฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมาพันแผลให้เขา

ธามมองใบหน้าของเธอเงียบ ๆ

ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะถูกเขาทอดทิ้ง

แต่วันนี้…

เธอกำลังเป็นคนที่พยายามช่วยชีวิตเขา

“ทำไมต้องช่วยฉัน?”

ณิชาชะงัก

“อะไรนะ?”

“เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ?”

เธอนิ่งไป

ก่อนตอบเสียงเบา

“ฉันอาจเกลียดสิ่งที่นายทำกับฉัน…”

มือของเธอยังคงกดแผลให้เขา

“แต่ฉันไม่เคยอยากให้นายตาย”

ธามมองเธอด้วยสายตาสั่นไหว

เป็นครั้งแรกในรอบสามปี…

ที่เขารู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า รัก

เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า…

ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นลูกสาวของศัตรู กลับยังมีความเมตตาให้เขา แม้เขาจะทำลายเธอจนแทบไม่เหลืออะไร

---

โรงพยาบาล

เวลาตีสอง

ธามถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดทันที

ณิชานั่งอยู่หน้าห้องด้วยเสื้อที่เปื้อนเลือด

เธอจ้องประตูห้องผ่าตัดไม่วางตา

หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

ทำไมเขาถึงต้องเอาตัวเองมาบังเธอ?

ถ้าเขายังเกลียดเธอ…

ทำไมต้องช่วย?

ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก

หมอเดินออกมา

“คนไข้ปลอดภัยครับ กระสุนฝังไม่ลึกมาก แต่ต้องพักฟื้น”

ณิชาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ขอบคุณค่ะ”

“คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าครับ?”

เธอชะงัก

“ฉัน…”

คำตอบกลับติดอยู่ในลำคอ

ภรรยา?

อดีตภรรยา?

หรือคนแปลกหน้า?

สุดท้ายเธอเลือกตอบ

“ฉันเป็นคนรู้จักค่ะ”

หมอมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนเดินจากไป

ณิชานั่งลงอีกครั้ง

น้ำตาหยดหนึ่งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เธอรีบเช็ดมันออก

“ฉันจะร้องไห้ทำไม…”

---

ห้องพักผู้ป่วย

ธามลืมตาขึ้นในตอนเช้า

สิ่งแรกที่เห็นคือณิชาที่กำลังหลับอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง

ใบหน้าของเธอซีดเซียว

ใต้ดวงตามีรอยคล้ำ

บนมือยังมีคราบเลือดของเขาติดอยู่

ธามมองเธออยู่นาน

เขาอยากยื่นมือไปแตะใบหน้าเธอ

แต่สุดท้ายก็หยุด

เพราะเขาไม่มีสิทธิ์อีกแล้ว

ณิชาสะดุ้งตื่น

“นายฟื้นแล้ว?”

“อืม”

“เจ็บไหม?”

“นิดหน่อย”

เธอถอนหายใจ

“หมอบอกว่านายต้องพัก”

“เธออยู่เฝ้าฉันทั้งคืน?”

“แค่บังเอิญหลับ”

ธามยิ้มบาง ๆ

“โกหก”

ณิชาหันหน้าหนี

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อนาย”

“แล้วทำเพื่อใคร?”

เธอเงียบ

ธามมองเธอ

ก่อนพูดเบา ๆ

“ขอบคุณ”

ณิชาหันกลับมา

“เรื่องอะไร?”

“ที่ยังอยู่ตรงนี้”

หัวใจของเธอกระตุก

แต่เธอไม่ตอบ

เพราะเธอกลัว…

กลัวว่าหากเปิดใจอีกครั้ง เธอจะกลับไปเป็นผู้หญิงคนเดิมที่ยอมให้เขาทำร้าย

ทันใดนั้น ประตูห้องเปิดออก

กรวิชเดินเข้ามา

ธามเปลี่ยนสีหน้าทันที

“นายหายไปไหนเมื่อคืน?”

กรวิชนิ่ง

“ผมมีธุระครับ”

“ฉันโทรหานายหลายครั้ง”

“โทรศัพท์ผมแบตหมด”

ณิชามองกรวิช

สายตาของเธอหยุดอยู่ที่มือของเขา

มีแผลเล็ก ๆ บริเวณนิ้ว

เหมือนถูกของมีคมบาด

“มือคุณไปโดนอะไรมา?”

กรวิชมองมือของตัวเอง

“อุบัติเหตุนิดหน่อยครับ”

ณิชายังมองเขาไม่วางตา

เพราะเมื่อคืน…

ชายชุดดำที่เธอพบในโกดังมีรอยแผลตรงตำแหน่งเดียวกัน

เธอไม่พูดอะไร

แต่เริ่มสงสัยหนักขึ้น

---

หลักฐานที่ถูกซ่อน

ช่วงสาย กรวิชนำแฟ้มเก่ามาให้ธาม

“ผมตรวจสอบประวัติทั้งหมดแล้วครับ”

ธามเปิดแฟ้ม

“พบอะไร?”

“มีเอกสารหนึ่งฉบับที่ถูกซ่อนมานานสิบปี”

กรวิชยื่นกระดาษให้

ธามอ่าน

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

รายงานเหตุการณ์คืนวันที่วรเมธเสียชีวิต

แต่ในรายงานมีข้อความหนึ่งที่ไม่เคยปรากฏในแฟ้มเดิม

«“ผู้ต้องสงสัยภาคภูมิถูกพบเห็นบริเวณโกดัง แต่ก่อนเกิดเหตุ ภาคภูมิได้ช่วยนำเด็กชายคนหนึ่งออกจากอาคาร”»

ธามหยุดหายใจ

“เด็กชาย?”

กรวิชพยักหน้า

“ครับ”

“ใคร?”

กรวิชเปิดภาพเก่าออกมา

เด็กชายอายุประมาณสิบสองปี

ยืนอยู่ข้างภาคภูมิ

ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

ธามมองภาพนั้น

หัวใจเหมือนถูกบีบ

เพราะเด็กชายในภาพ…

คือเขาเอง

“เป็นไปไม่ได้…”

ความทรงจำเก่า ๆ เริ่มย้อนกลับมา

เสียงพ่อ

เสียงแม่

กลิ่นควัน

และผู้ชายคนหนึ่งกำลังอุ้มเขาวิ่งออกจากโกดัง

ชายคนนั้นพูดว่า

“ไม่ต้องกลัวนะลูก…ลุงจะช่วยหนูเอง”

ธามหลับตาแน่น

“ภาคภูมิ…”

เขาพึมพำ

ชายที่เขาเกลียดมาตลอดสิบปี…

กลับเป็นคนช่วยชีวิตเขาในคืนนั้น

ณิชาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินทุกอย่าง

เธอน้ำตาคลอ

“แปลว่าพ่อฉันไม่ได้ฆ่าพ่อของนาย”

ธามไม่ตอบ

แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ฉัน…”

เสียงของเขาสั่น

“ฉันทำอะไรลงไป”

ณิชามองเขา

เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นชายผู้เย็นชาคนนี้มีสีหน้าราวกับคนที่กำลังพังทลาย

---

ความจริงที่เจ็บกว่า

ธามหยิบเอกสารอีกใบขึ้นมา

เป็นบันทึกของตำรวจในคืนนั้น

ข้อความบรรทัดหนึ่งถูกขีดฆ่า

แต่ยังพออ่านได้

“ผู้เห็นเหตุการณ์อีกหนึ่งรายคือเด็กหญิง…”

ณิชาขมวดคิ้ว

“เด็กหญิง?”

กรวิชพยักหน้า

“ครับ แต่ชื่อถูกลบออกจากรายงาน”

“อายุเท่าไหร่?”

“ประมาณสิบสี่ปี”

ณิชาตัวแข็ง

เด็กหญิงอายุสิบสี่…

พิมพ์ดาว

เธอหันไปมองธามทันที

“พิมพ์ดาวอยู่ที่นั่น”

ธามมองเธอ

“ถ้าอย่างนั้นเธอต้องเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น”

ณิชาส่ายหน้า

“แต่ทำไมเธอถึงปิดบัง?”

ไม่มีใครตอบได้

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของณิชาดังขึ้น

ข้อความจากหมายเลขไม่รู้จัก

“ถ้าอยากรู้ว่าพิมพ์ดาวเห็นอะไรในคืนนั้น ให้ไปที่บ้านเก่าของเธอ เปิดช่องลับใต้พื้นห้องนอนพ่อ”

ณิชาจ้องข้อความ

ธามถาม

“ใครส่งมา?”

“ไม่รู้”

“ฉันจะไปด้วย”

“ไม่ได้”

“ณิชา…”

เธอมองเขา

“นายยังบาดเจ็บ”

“ฉันไม่สน”

“แต่ฉันสน”

ธามนิ่ง

ณิชาเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

เธอรีบหลบสายตา

“ฉันหมายถึง…ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมา ฉันไม่อยากมีปัญหา”

ธามยิ้มบาง ๆ

“ฉันรู้”

---

บ้านเก่าของภาคภูมิ

ณิชาเปิดประตูห้องนอนของพ่อ

เธอเดินตรงไปยังพื้นไม้ด้านข้างเตียง

นับจากกระดานแผ่นที่สาม…

เคาะหนึ่งครั้ง

สองครั้ง

สามครั้ง

เสียงกลวงดังขึ้น

“ตรงนี้…”

ธามคุกเข่าลง

ทั้งสองช่วยกันเปิดแผ่นไม้

ด้านล่างมีช่องลับขนาดเล็ก

ภายในมีกล่องเหล็กเก่า

ณิชาหยิบมันขึ้นมา

หัวใจเต้นแรง

เมื่อเปิดกล่อง…

มีเทปบันทึกเสียงหนึ่งม้วน

และภาพถ่ายเก่าอีกหลายใบ

เธอหยิบภาพใบแรกขึ้นมา

เป็นภาพวรเมธ

ภาพที่สองคือภาคภูมิ

ภาพที่สาม…

คือพิมพ์ดาวในวัยสิบสี่ปี

และภาพสุดท้ายทำให้ณิชากับธามนิ่งงัน

เพราะในภาพนั้น…

พิมพ์ดาวกำลังยืนอยู่ข้างชายคนหนึ่ง

ชายคนเดียวกับที่ปรากฏในภาพคืนเกิดเหตุ

ธามมองภาพนั้นด้วยดวงตาเบิกกว้าง

“นี่…”

ณิชาพลิกภาพกลับด้าน

ด้านหลังมีข้อความเขียนด้วยลายมือของพ่อ

“ถ้าลูกเห็นภาพนี้ แสดงว่าพิมพ์ดาวไม่ได้เป็นเหยื่อ…”

ณิชาหยุดหายใจ

ข้อความบรรทัดถัดไปทำให้มือของเธอสั่น

“เธอคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด”

ทันใดนั้น…

เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกห้อง

ตึก…

ตึก…

ตึก…

ธามเงยหน้าขึ้น

“มีคนอยู่ข้างนอก”

ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก

และคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ…

พิมพ์ดาว

เธอมองภาพในมือณิชา

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“พี่…ไม่ควรเปิดกล่องนั้น”

ณิชาลุกขึ้น

“เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม?”

พิมพ์ดาวน้ำตาไหล

“ใช่”

“แล้วใครฆ่าพ่อของธาม?”

พิมพ์ดาวมองธาม

ก่อนตอบคำเดียว

“คนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง…”

เธอหยุด

“คือคนที่พี่ณิชาไว้ใจที่สุด”

ณิชาหน้าซีด

“ใคร?”

พิมพ์ดาวยังไม่ทันตอบ…

เสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอก

ปัง!

กระสุนพุ่งทะลุกระจก

พิมพ์ดาวทรุดลงต่อหน้าทั้งสองคน

เลือดสีแดงไหลออกจากร่าง

“พิมพ์ดาว!”

ณิชากรีดร้อง

ธามรีบวิ่งเข้าไปประคองเธอ

แต่ก่อนที่พิมพ์ดาวจะหมดสติ…

เธอกระซิบข้างหูณิชาเพียงประโยคเดียว

“อย่าไว้ใจ…มิริน…”

แล้วดวงตาของเธอก็ปิดลง

— จบตอนที่ 6 —

ตอนต่อไป

คำสารภาพก่อนตาย

พิมพ์ดาวรอดชีวิต แต่ก่อนที่เธอจะฟื้น มีคนบุกเข้าโรงพยาบาลเพื่อกำจัดหลักฐาน ขณะเดียวกันณิชาได้รู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับมิรินที่ทำให้เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 25 : อย่าตายเพราะฉัน

    “ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 24 : ความลับของวรเมธ

    “คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว

  • รักลวงแค้น   ตอนที่23 :คนที่อยู่เหนืออรนภา

    “พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม

  • รักลวงแค้น   ตอนที่ 22: แม่ตัวจริงของมิริน

    เสียงปืนยังคงก้องอยู่ในห้องใต้ดินปัง!ร่างของหมอภัทรล้มลง เลือดไหลซึมจากบาดแผลบริเวณไหล่ แต่เขายังมีสติ ธามรีบพุ่งเข้าไปหา“หมอ!”หมอภัทรกัดฟัน พยายามยกมือห้าม“อย่า…”“อย่าเข้าใกล้…”ธามชะงัก“ทำไม?”หมอภัทรมองขึ้นไปยังกล้องวงจรปิด“มันยังมองเราอยู่…”ไฟสีแดงบนกล้องกะพริบเป็นจังหวะเหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองทุกอย่างจากอีกฝั่ง---คนที่ควบคุมเกมอรนภาปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง ใบหน้าของเธอนิ่งสงบ ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลย“ทุกคนอยากรู้ความจริงใช่ไหม?”ณิชามองหน้าจอด้วยความโกรธ“หยุดเล่นกับชีวิตคนอื่นสักที!”อรนภาหัวเราะเบา ๆ“ชีวิตคนอื่น?”“เธอคิดว่าฉันทำทั้งหมดเพราะความสนุกหรือ?”“แล้วเพราะอะไร?”“เพราะความรัก”คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบอรนภามองมิรินผ่านหน้าจอ“แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูก”มิรินน้ำตาคลอ“ถ้าคุณเป็นแม่ฉันจริง…”เธอกำหมัด“ทำไมคุณถึงทิ้งฉัน?”รอยยิ้มของอรนภาค่อย ๆ จางลง“เพราะถ้าแม่ไม่ทิ้งลูก…”“ลูกจะไม่มีวันมีชีวิตรอด”---เด็กหญิงในคืนฝนตกอรนภาเริ่มเล่าเรื่องในอดีต เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน คืนหนึ่งฝนตกหนักหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

  • รักลวงแค้น   ตอนที่21 : กระสุนที่ยิงใครบางคน

    ปัง!เสียงปืนระเบิดขึ้นในห้องใต้ดินณิชากรีดร้อง“ธาม!”ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาเธอทันทีโดยไม่ทันคิด ร่างของเขาบังเธอไว้แต่เมื่อทุกคนตั้งสติได้…ไม่มีใครล้มลง กระสุนไม่ได้ถูกยิงใส่ใครมันเจาะเข้าไปในผนังด้านหลัง ภาคภูมิยังคงถือปืนแต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ทุกคนออกไปจากที่นี่!”วรเมธตะโกน“เดี๋ยวนี้!”ธามมองภาคภูมิ“คุณยิงทำไม?”ภาคภูมิไม่ตอบเขากลับหันไปมองประตูเหล็กด้านหลัง“มันมาแล้ว…”ณิชาขมวดคิ้ว“ใคร?”ภาคภูมิพูดเบา ๆ“คนที่ฉันพยายามหนีมาตลอดสิบปี”---กระสุนที่ไม่ได้ยิงใส่คนธามมองรอยกระสุนบนกำแพง ก่อนสังเกตเห็นบางอย่าง“เดี๋ยว…”เขาเดินเข้าไปใกล้“กระสุนไม่ได้ยิงใส่เรา”ภาคภูมิพยักหน้า“ฉันยิงใส่กล้อง”ทุกคนเงียบ บนเพดานมีกล้องวงจรปิดตัวเล็กติดอยู่ ไฟสีแดงกำลังกะพริบ“ถ้ากล้องยังทำงาน…”ภาคภูมิพูด“คนที่อยู่ข้างนอกจะเห็นทุกอย่าง”ณิชามองเขา“ใคร?”ภาคภูมิยังไม่ทันตอบเสียงหัวเราะก็ดังผ่านลำโพง“เก่งมาก…”เสียงผู้หญิงอรนภา“ยังฉลาดเหมือนเดิมนะ ภาคภูมิ”ภาคภูมิกำปืนแน่น“แก…”อรนภาหัวเราะ“สิบปีแล้วนะ”“ทำไมยังไม่ยอมตายเสียที?”---ความจริงที่ภาคภูมิไม่เคยบอกณิ

  • รักลวงแค้น   ตอนที่20 :ฝาแฝดของแม่

    “ผู้หญิงคนนั้น…คือฝาแฝดของเธอ” คำพูดของวรเมธทำให้ธามนิ่งค้าง เขาหันกลับไปมองอรอนงค์ “แม่มีฝาแฝด?” อรอนงค์ไม่ได้ตอบทันที ใบหน้าของเธอซีดลงราวกับเห็นอดีตที่พยายามฝังมานานกำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง “อรนภา…” เธอพูดชื่อนั้นออกมาเบา ๆ “เธอตายไปแล้ว” วรเมธส่ายหน้า “เธอไม่ได้ตาย” “ฉันเห็นกับตา!” “สิ่งที่เธอเห็น…” วรเมธมองอรอนงค์ด้วยสายตาหนักอึ้ง “คือศพของผู้หญิงอีกคน” --- ฝาแฝดที่ไม่มีใครพูดถึง ณิชารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก “ถ้าอรนภายังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอตาย?” อรอนงค์หลับตา “เพราะแม่เป็นคนทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น” ธามหันขวับ “แม่?” “ใช่” เสียงของอรอนงค์สั่น “หลังจากเกิดเรื่องกับวรเมธ แม่ต้องหายตัวไป เพราะอรนภาตามล่าแม่” “ทำไม?” “เพราะแม่รู้ความจริง” “ความจริงอะไร?” อรอนงค์มองลูกชาย “อรนภาไม่ได้ต้องการเงิน” เธอหยุด “เธอต้องการแก้แค้นวรเมธ” วรเมธกำมือแน่น “และฉันรู้ว่าทำไม” --- ความแค้นเมื่อยี่สิบปีก่อน วรเมธเดินไปหยิบแฟ้มเก่าจากชั้นวาง “ก่อนที่ฉันจะพบอรอนงค์…” เขาเปิดแฟ้ม “ฉันเคยมีคู่หมั้น” ณิชาชะงัก “อรน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status