ทูนหัวของปฐพี ตอน ที่ 10

“ห้องแกอยู่ตรงนี้นะ ส่วนห้องฉันอยู่ตรงนี้”

มือเรียวของธาราชี้ไปยังห้องรับแขกที่อยู่ด้านในสุดของบ้าน ที่ตอนนี้มีข้าวของของญาณินวางอยู่ด้านใน มือเรียวจึงชี้ไปยังห้องที่อยู่ข้าง ๆ กัน ที่เป็นห้องของตัวเอง

ธาราจึงพาญาณินเดินสำรวจภายในบริเวณบ้าน ห้องที่อยู่ทางทิศเหนือสุดของบ้านเป็นห้องพระ ติดกันนั้นเป็นห้องของปฐพี และห้องอัคนีที่อยู่ถัดมา ส่วนตั่งไม้สักที่ตั้งอยู่กลางเรือนนั้น เป็นส่วนที่ปฐพีใช้รับแขกเวลามีลูกศิษย์มาหา ห้องน้ำจะอยู่ข้างล่าง อยู่ข้างหลังทางด้านทิศใต้ของตัวบ้าน

“แกจะอาบน้ำเลยไหม”

ธาราเอ่ยถามญาณินด้วยความเป็นห่วงเพราะบรรยากาศมันมืดสนิท อากาศที่บ้านของเธอก็เริ่มหนาวเย็น ยิ่งลมหนาวพัดมาก็อาจจะทำให้คนขี้หนาวอย่างญาณินนั้นตัวสั่นได้ง่าย ๆ เพราะเวลาฤดูหนาวนั้นในต่างจังหวัดหนาวเย็นกว่าเมืองกรุงอยู่มาก

“เดี๋ยวอาบเลยก็ได้ ค่อยขึ้นมาจัดของ”

ญาณินเอ่ยตอบ มือเรียวก็เริ่มลูบแขนตัวเองด้วยรู้สึกหนาวนิด ๆ ถ้าเธอไม่อาบตอนนี้มีหวังวันนี้เธอคงได้ให้ธาราต้มน้ำให้อาบแน่ ๆ

“งั้นแกอาบน้ำเสร็จแล้ว มาบอกฉันด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะไปอาบต่อ”

ญาณินพยักหน้ารับ แล้วจึงเข้าไปเตรียมอุปกรณ์เพื่อลงไปอาบน้ำ เธอใช้เวลาเกือบสิบนาทีในการเลือกชุดนอนที่เธอจะใส่ในค่ำคืนนี้ ก็ได้ชุดนอนแขนยาวลายตารางสีชมพูตัดสีขาวที่เธอพึ่งซื้อมาใหม่ เพราะชุดนอนส่วนมากของเธอจะเป็นสายเดี่ยวลายลูกไม้ เธอจึงมองว่ามันคงไม่เหมาะสมเท่าไหร่ กับการที่จะใส่ลงไปนั่งกินข้าวกับผู้ชายเยอะขนาดนั้น

มือเรียวบางเอื้อมไปแตะสวิตช์ไฟ เพื่อขับไล่ความมืดมิดออกไปจากห้องน้ำ เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนหันหลังไปสำรวจบริเวณรอบ ๆ ห้องน้ำเพื่อดูว่ามีสัตว์มีพิษอะไรไหม เนื่องจากว่าห้องน้ำนั้นอยู่ติดพื้นดิน มือบางก็เอื้อมไปคลำบริเวณประตูเพื่อล็อกกลอน แต่ทว่านิ้วนุ่มนิ่มนั้นคลำไปเจอกับบางอย่างที่นุ่มนิ่มเกินกว่าจะเป็นกลอนประตู จึงค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมามองที่มือตัวเอง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!

เสียงหวานกรีดร้องดังลั่นบ้าน มือเรียวชักกลับอย่างรวดเร็ว น้ำตาใสไหลรื้นลงมาจากดวงตาหวาน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความกลัว เสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วห้องน้ำ

ปัง !

ปฐพีที่ได้ยินเสียงญาณินกรี๊ด ก็รีบวิ่งมาดู จึงได้เห็นหญิงสาวตัวสั่น นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่พื้นห้องน้ำด้วยความกลัว

“นิล”

มือหนาของปฐพีเอื้อมไปลูบหัวของญาณินเบา ๆ ด้วยความปลอบประโลม

“พี่ดิน”

ร่างบางโผเข้ากอดปฐพี ทำให้ใบหน้าหวานซุกอยู่ตรงหน้าอกของชายหนุ่มพอดี เมื่อปฐพีก้มหน้าลงมาเล็กน้อยทำให้ปลายจมูกโด่งอยู่บริเวณเส้นผมของญาณิน อดไม่ได้ที่จะสูดดมกลิ่นหอมที่กระจายออกมา ร่างหนาจึงยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับนิ้วเรียวสั่นระริกที่ชี้ไปยังบริเวณกลอนประตู ตัวต้นเรื่องที่ทำให้เธออยู่ในสภาพน่าอายแบบนี้

“นิล !! เป็นอะไรรึป่าว !”

ธาราที่ได้ยินเสียงกรี๊ดของเพื่อน จึงรีบวิ่งลงมาด้วยความเร็ว เพราะกลัวเพื่อนจะเจอกุมารทองพี่ชายเลี้ยงไว้ แต่เธอก็ยังช้ากว่าปฐพีอยู่ดี

ตั๊บแก ตั๊บแกกก

เจ้าตุ๊กแกตัวอ้วนกลมส่งเสียงทักปฐพี เมื่อปฐพีหันมองมายังตัวมัน ในเวลาไม่นานมันก็คลานไต่ขึ้นไปบนหลังคา เมื่อเห็นสายตาคมดุของปฐพี

“น้ำ”

เสียงหวานเอ่ยเรียกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของปฐพี ใบหน้าของปฐพีที่อมยิ้มอยู่น้อย ๆ นั้นจึงเรียบตึงด้วยความเสียดาย เมื่อหญิงสาวในอ้อมแขนนั้น หันไปกอดน้องสาวของตัวเองแทน

“ขวัญเอ๊ย ขวัญมานะแก”

มือเรียวบางของธาราเลื่อนมาลูบหัวของญาณินด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้ว่าญาณินนั้นกลัวตุ๊กแกเสียยิ่งกว่าผีสะอีก

ญาณินจึงพยักหน้ารับ ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อหันไปยกมือไหว้ขอบคุณปฐพี ที่เขามาช่วยไล่เจ้าตุ๊กแกตัวอ้วนออกไป

“มันจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหมแก”

ญาณินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ความหวาดกลัวยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ แต่เพราะตัวเองยังต้องอาบน้ำต่อ จึงจำใจต้องเข้มแข็ง

“ไม่มาแล้วครับ ปกติเขาจะอยู่แต่ในห้องพระ ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้มาป้วนเปี้ยนแถวห้องน้ำได้”

เสียงนุ่มทุ้มของปฐพีเอ่ยบอกกับญาณิน เพื่อให้เธอคลายกังวล

“เดี๋ยวฉันยืนเฝ้าแกอยู่หน้าห้องน้ำก็ได้นะ แกจะได้สบายใจ”

“ขอบคุณนะแก”

ญาณินเอ่ยขอบคุณเพื่อนรักของตัวเองด้วยความซึ้งใจ ในขณะเดียวกันทั้งธาราและปฐพีจะเดินออกไปจากห้องน้ำเพื่อที่ญาณินจะได้อาบน้ำ โดยธารายืนรอเพื่อนอยู่หน้าห้องน้ำ ส่วนปฐพีเดินเลยไปนั่งยังวงเหล้า และอธิบายกับคนอื่น ๆ ว่าญาณินนั้นกลัวตุ๊กแก